Aslısın

Hi! Bye!

2012-01-22T23:11:00.000+02:00

İnsanları sevme şeklim tuhaf. Sürekli görüşmeleri, buluşmaları sevmem, tembelliğimden. Önceden planlı görüşmeler, bir şekilde içime sıkıntı verir. Ama görüşmesem de çok sevebilirim, bir insanı ben. Görmem gerekmez sevmek için. Buna bir sürü eleştiri getirebilirsiniz, kabulümdür ama dedim ya, sevme şeklim tuhaf.

Son on, belki de on beş kezdir, asansörde, yolda, döner kapılarda, karşılaştığım ve "aa merhaba" ve "hadi hoşçakal"ın arasına iki dakikada, bir sürü şey sıkıştırdığımız bir arkadaşım var. O benim gibi tuhaf sevmiyor ve uzun süre çok itişip, kakıştık bu çirkin huyum yüzünden. Onu sevmediğimi düşündü, ona anlatmaya çalıştım ama ikna edemedim, tuhaflığımı.

Aradan iki sene geçti, ikna oldu. Az önce çok güzel, kısacık bir mesaj atmış bana: "Beni seviyorsun ve hissettiriyorsun. Hiç buluşmasak da. Buna öykü yazılır. Tembel olmasam."

Bir kaç saat önce yine saçma bir karşılaşma ve vedalaşma yaşadık, iki dakikada bana kitap önerdi, tam kitapçıya gidiyordum, aldım. Bu arada öyle şapşal görünüyordu ki; öpüverdim yanağından. Lûgatımda, şapşal da çok iyi bir anlama geliyor, laf aramızda.

Ben böyleyim diyerek, işin içinden sıyrılmak istemiyorum ama bu konuda kendimi değiştiremiyorum da. Telefonla konuşmayı da hiç sevmem. Yani çekilir yanım yok ve arkadaşlarım, ne deseler; haklılar.

Beni böyle kabul ediyorlar, biliyorum. Önce bir kaç sitem sonra gerçekten anlayış geliyor.

Teşekkür ederim, beni "bana" rağmen sevdiğin için.

Bunlar güzel şeyler

2012-01-19T21:46:00.000+02:00

Kitap

Kahve kokusu

Çikolata

Parfüm

Taze otlar

Güzel bir sohbet

Tatil

Akordiyon sesi

Merakla bakılan raflar

Bilmediğin bir şehri keşfetmek

Yepyeni bir başlangıç yapmak

Eski bir dostla karşılaşmak

En sevdiğinle konuşmak

Çok güzel bir şarkıyla sabaha uyanmak

Gözlerini perdenin arkasından vuran güneş ışıklarıyla açmak

Mutlu uyanmak

İyi bir haber almak

Güzel bir film izlemek, filmi yaşamak

En büyük hayalini bulmak

O hayali gerçekleştirecek cesaretle yola çıkmak

Güzel bir sürprizle karşılaşmak

İstediğin "her şey" olabileceğinin farkına varmak.

Neremi neremi?

2012-01-08T22:22:00.000+02:00

Hayaller havada uçuşuyor ama istikamet belirsiz. Kiminle konuşsam; istemediklerinin listesi elde hazır ama istediklerine dair ipucu yok. Kimisi hemen karar verip, özgür bırakılsa; dağları devirecek gibi hissediyor kendini ama derine inince, vurgun yeme ihtimalinin yüksekliği göz korkutuyor.

Ben mi? Ben hayal bile kuramayacak kadar tembelim. Hayal kurarım da şimdi kur o hayali, sonra adımları netleştir filan, fenalık geliyor. Kaçış bu, biliyorum. Aranızda fısıldaşmayın, duyuyorum da. Ben her şeyi duyarım.

Yok be, kulaklarım neredeyse sağır. Duyamam kolay kolay. Herkesin dalga konusudur bu; duymaz bir de üstüne uydurur halim. Ne dedin? Efendim? en çok tekrarladığım sözlerdir. Ama bir yandan da sesten çok rahatsız olurum. Mesela yan masada biri tıp tıp ayağını vursa yere, ben bir süre sonra gidip o ayağı, adamın ağzına sokmak isterim.

İki sabahtır, arka bahçede ağaç budayanların gürültüsüyle uyanmayı da bilirim. Yani benim duyma olayım karışık. Neyim düzgün ki, bu düzgün olsun zaten?

Fiziğim düzgün diyeceğim hiç tarzım değil, kendime iyi şeyler söylemek. Yok yok, artık iyi yönlerimi ezilip büzülmeden söyleyebiliyorum. Bırak başkaları takdir etsin saçmalıklarından kurtuldum. Kendini övmek değil de; sorulduğunda cevap verebilmek, bahsettiğim.

Verdiğim eğitimlerde, en beğendikleri yönlerini sorduğumda, insanların çoğu susup kalıyor, sanki ayıp bir şey söyler gibi ezilip büzülüyorlar. Neyse biz çocuklarımızı artık böyle yetiştirmiyoruz. Kendilerini objektif bir şekilde değerlendirip, ifade edebiliyorlar, diyelim ve geçelim.

Yazdım gitti. Güzel bir hafta olsun, beklemediğimiz güzellikler, 2012'nin ilk boktan haftasını unuttursun, olur mu?

Bu haftanın şarkısı da bu olsun: Almost Lover

Kafamdakilere, kafama

2012-01-07T00:14:00.001+02:00

Her şeyle dalga mı geçsem yoksa feci şekilde sövsem mi, bilemediğim bir haldeyim dostlar. Sınırdayım, çizginin üzerindeyim.

Bugüne kadar tanıdığım insansılarla hayvanat bahçesi kursam; İstanbul'un bu büyük eksikliğini giderirdim gibi geliyor. Lunaparka da epey sermaye çıkardı hatta. Zamanında kafayı kullansam, köşe olurdum anlayacağınız.

Ama zamanında kafayı kullanmayı, bilmem ben. Genelde "hay ulan kafama!" diye beş sene öncesine gider, kendime saydırırım. Bugün karşınızda, bir hayvanat bahçesi ve bir lunapark sahibi olarak, paracıklarımı sayarken oturur, memur memur takılmazdım işte. Anlayın durumu.

Garip bir şeyler oluyor bence; bizden uzaklarda ama bizi de fazlasıyla etkiliyor ve etkileyecek. İçimdeki girdapları ben buna bağlıyorum. Yani, zamanında mal mülk sahibi olmamamla hiç alakası yok. İnanmıyorsunuz ama öyle.

Telesekretere konuşamayanlardan olduğum gibi, moralim bombokken komik yazamayanlardan da olduğumu kanıtladım. Yine dünya saçması bir yazıyla, hala okumaya devam edenlere de yazık ettim ama bana da yazık be. Hem buraya da yazamasam; gidip toplantı notlarına mı yazayım bunu? Yoksa hazırlamakta olduğum sunuma mı?

Dedim ya memurum, ekmek parası, kendi ipimi çekecek kadar delirmiş olsam da; bence o kadar da delirmedim. Yoksa her gün sabah kalkıp işe gidip, normal insan gibi davranmaya çalışıp sonra eve gelmem.

Bunu da bilin.

Oldu o zaman

2012-01-04T22:01:00.000+02:00

Bunların hiçbir önemi yok. Bir sene sonra, bunlara benzer veya farklı, yirmi sekiz farklı duygu içine gireceğini biliyorsun. Hem duygudan duyguya geçmekte üzerine adam olmadığını, herkes biliyor. En iyi de sen farkındasın bunun.

Önemli olan ne, biliyor musun?

Sağlıklı mısın?

Sevdiklerin yanında mı?

Gerçekten önemsediğin insanlar hala hayatındalar mı?

Onlar için bir şeyler yapacak gücün var mı?

İstersen, neler yapabildiğini, bugüne kadar kendine kanıtladın mı?

Yürümek istediğinde; yürüyebilecek kuvvete, dinlenmek istediğinde; dinlenme özgürlüğüne sahip misin?

O zaman,senin için "gerçekten" önemli olanları koy cebine ve hadi gel benimle.

Demiştim ya, yola devam, nefesin yettiğince; gücün elverdiğince.

Not: Bayık yazılarım için affedin.
Geçecek.

Self Servis

2012-01-03T22:05:00.000+02:00

Eve geldiğim halde, kendime gelemedim. Normalde, eve gelince kendime geliyorum, evet. Bugün kendimi orada bırakıp, sevimsiz halimi yanıma almışım yanlışlıkla. Diyorum ki; sakinken, neşeliyken mutlusun. E ne bok yemeye bunu yapıyorsun kendine?

Cevap yok tabii, ne cevap olacak? Evet, haklısın.

Birisi sana akıl verirken; ne kadar doğru söylediğini bilirsin ama yapamazsın, içine sindiremezsin ya, söylenenleri. Öyle bir şey işte.

Çok sıkıldım. Belki de, sıkılmadım. Anlıyorsunuz, değil mi? Öremiyorum çünkü ip karışık. Birbirine dolanmış ve ben o yumağı açacak sabıra sahip değilim gibi geliyor. Kucağımda, düğüm olmuş yün yumağı, oturuyorum. Arada açmaya çabalıyor, açamayınca küfürü basıyorum. Gerçekten yaptığım en güzel şey küfür etmek.

Gel gör ki; rağbet görmüyor bu yeteneğim. Üniversitede küfetmeye başladım. Bir arkadaşım vardı, ne zaman küfür etsem kahkahalara boğuluyordu. Resmen küfüre alıştım. Şimdi de gülen oluyor ama hiçbiri o arkadaşımın verdiği tadı vermiyor.

Zaten herkes kabak tadı verdi. Her şey kabak tadı verdi. O arkadaşım da kabak tadı vermişti. Siliveriyorum ben, kabak tadı verince insanları. Uğraşmıyorum.

Eskiden uğraşırdım da artık uğraşmıyorum. Giden gider, kalan sağlar benimdir kafası. İyi kafa. Rahatlatıyor, dert tasa sahibi olmaya zaten meyilliyim, bir de insanların saçmalıklarıyla uğraşamam. Öyle işte.

Ben de kabak tadı verdim ama kendinden geçemiyorsun, öyle kolay. İlla uğraşacaksın, açacaksın o yumağı. Yaşamak, yün yumağını her daim çözülmüş halde tutup, örgüye devam etmek.

Bir kedim bile yok ki; atayım önüne yumağı, o oynasın, ben seyredeyim.

Kendim çalıp, kendim oynuyorum.

Ne dedin sen?

2011-12-28T09:56:00.002+02:00

Hayatta ne güzel renkler var. Ne güzel fotoğraflar, şarkılar, resimler var. Üretenler var, hiçbir şey üretmeden bok atanlar var. Hepsi hayatın içinde.

Güzellik var, çirkinlik, adaletsizlik, sevimsizlik var.

Ne yazdığımı bilmiyorum, o da var.

Siz okuduklarınızdan hangisine evet ya, dediniz acaba? Bugüne kadar yaşadıklarınız ya da sadece bugün, az önce yaşadığınız bir olay, okuduğunuz bir yazı, hangisine yakın hissettirdi sizi?

Ben bilemem, her şeyi de ben bilemem, bilirsiniz.

Aslında hiçbir şey bilmem ben. Fikir de değiştiririm hemen. Dönek de diyebilirsiniz, farklı açılardan bakabiliyor da. Size kalmış. Ben bazen birini, bazen diğerini diyorum kendime.

Yılın 362. günü bugün. Farkında mısınız? Geçiyor işte zaman. Her yıl olduğu gibi, bu yıl da Kasım ve Aralık aylarında azıcık depresif, kaygılı ruh hallerine girdim. Ama bu yıl, kendimi kontrol etmeye, kuyruğumu dik tutmaya çalıştım. Biraz başardım da.

Başarmayı ben mi başardım yoksa hayat mı bana iyi davrandı, onu da ayrıştıramıyorum. İkimizin de katkısı olabilir.

Hala ne yazdığımı bilmiyorum, yazmam lazım ama öyle hissediyorum.

Yazdım aslında, bu kadar yeter. Başka saçmalama gelmedi aklıma.

Beyin boşaldı, ohhh var mı, boş beyin gibisi?

Siz bilin, beyniniz bilmesin.

Şşşşşş

Yaşanmamış

2011-12-25T22:18:00.001+02:00

Balıkçıda gördüm onu. Karşısındaki adama hiç ara vermeden, heyecanla bir şeyler anlatıyordu. Konuya kendini kaptırmış olduğu her halinden belli oluyordu. Balık etliydi, uzun, uçları dalgalı, koyu kumral saçları vardı. V yakalı siyah kazağı, yıllardır giyildiği, yıpranmışlığından belli kot pantolonuyla öğrenci olduğunu tahmin ettim. Tabii yaşı ve yanındaki sandalyeye koyduğu sırt çantası da, bana öğrenciliği çağrıştırmış olabilir.

Ben de ondan farklı değildim aslında. Karşımdaki adama, heyecanlı heyecanlı son yaşadığım olaydan bahsediyordum. Arada, nefes almak için kadehi ağzıma götürdüğümde, gözüm ona takılıyordu. Karşısında oturan adam, onun gibi 20'li yaşlarındaydı sanırım. Dalgalı saçları karışık, kalın kaşlı, esmer biriydi. Sakin bir hali vardı, iyi bir dinleyici olduğu da her halinden belliydi.

Bir ara, genç adam tuvalete gitmek için masadan kalktığında, ben konuşmamı bitirmiş, karşılıklı susulan o anlardan birini yaşarken; yine gözüm ona takıldı. Çantasından çıkardığı kağıtlara bakarken, bir yandan, derinden gelen şarkıya eşlik ediyordu. Aramızda mesafe olmasına rağmen, sesinin güzelliğini fark ettim. Çok doğal bir şekilde kağıtları evirip çeviriyor ve odasında, ders notlarına bakarken, radyoya eşlik eder gibi, sesini sakınmadan, şarkı söylüyordu. Rahatlığını, umursamazlığını sevdim. Gidip, karşısına oturmak; bana da anlatsana şu mevzuyu, zevkle dinlerim seni, demek istedim. Belki anlatacağı şeyin konusu ilgimi çekmeyecekti ama emindim, inançla anlattığı her neyse, dinlemek keyif verecekti. Gözleri parlayacak, elleri sürekli hareket halinde, yaşar gibi anlatacaktı, bana da, her neyse kafasındaki şeyi.

Sonra belki, tuvaletten dönen adamın şaşırmasına ama yine de bana kibarca gülümseyip, oturmasına rağmen, ona hiçbir açıklama yapmadan, devam edecekti konuşmaya. Adam, beni onun eski bir tanışı sanacaktı, muhtemelen. Aksi mümkün değildi, tabii. Birbirini tanımayan insanlar, öyle pat diye gidip birbirlerinin masasına kurulmazlardı. Kurulmadım da. Onun şarkı söylerken takındığı doğal hale ayak uyduramadım ve oturduğum yerde, bunları düşünerek, devam ettim, önümdeki mezeleri tırtıklamaya.

Oysa yapsaydım, şimdi size şimdi bambaşka bir hikaye anlatıyor olurdum. Gerçek ve yaşanmış.

Bense; hayal kuruyorum, tahminlerde bulunuyorum.

Kendimi yaşamaktan alıkoyduğum her hikaye gibi, bunu da rafa kaldırıyorum.

İnsan değişirrr

2011-12-21T22:01:00.000+02:00

Bugün çok önemli bir bilgi aldım Can'dan, kendim hakkında. Dört yaşındayken bana "sen çok öfkeli bir annesin" demişti, bulaşık makinasının kapağının üzerinde zıplarken, onu kucağıma alıp "kaç kere söyledim sana şunu yapma" diye bağırdığım için.

İçim acımıştı, koymuştu lafı resmen. O zamandan beri, dikkat etmeye çalıştım, sinirlendiğimde ondan uzak kalmaya çabaladım. Bugün, benim en çok neyimi seviyorsun, dediğimde; insanı çok güzel avutuyorsun, dedi. Hazır, iyi bir şey duydum diye üzerine gittim. Bana çok kızgın bir annesin demiştin, şimdi nasılım? dedim. Artık daha sakinsin, değiştin epey, dedi mağdurcuk. Peki 10 üzerinden kaç verirsin, sinirlenme sıklığıma diye sordum. Üç veririm dedi, eskiden olsa yedi verirdim. Epey değişmişsin, diye de teyit etti.

Bu; insan asla değişmez yalanına, inanmayı bırakalı bir kaç ay oldu. Kendimdeki değişikliklerden değil, onları dengesizliğime veririm çoğu kez. Ama çok yakınımda, beni çıldırtan bir insanın, dört sene içinde geçirdiği evrime tanık olunca, insan isterse gerçekten değişir fikrine ikna oldum.

Temelde, değişmeyen karakteristik özellikler elbette var ama insan davranışlarını değiştirerek, alışkanlık haline getirebiliyor. Ben bunu bilir, bunu söylerim. Bence siz de inanmayın, o değişmezz, insan neyse odur, safsatalarına.

İşte böyle, hala yaprak sarma yemedim ama canım artık istemiyor, merak edenlere duyurulur.

Bir de bu gece en uzun gece ya, artık günler uzuyor, ben mutluyum, ya siz?

İstiyorum ulan!

2011-12-18T01:39:00.000+02:00

Ne kadar çok şeye hasret duyuyor insanoğlu. Bazen bir başkasına, bazen bir şehire, aklınıza gelebilecek her şeye, işte.

Dünden beri yaprak sarma aşeriyorum. Çok duygusal başladı yazı ama bütün amacım, sizden etli yaprak sarma istemekti.

Kadın programlarında, sunucu böyle bir şey söyleyince; ertesi gün bütün kadınlardan tencere tencere yiyecek geliyor ya, hah ondan yazdım ben de. Bakalım onlar mı büyük, ben mi büyüğüm anlayayım, dedim.

Bir dakika, kadın programlarını izlemem haşa, ben belgesel izliyorum sürekli. Tarzım bu, böyle yetiştim, ne yapabilirim? Bu bilgiyi de arkadaşlarımdan aldım, sakın yanlış anlaşılma olmasın. Hakkımda ileri geri konuşmayın sonra. Bozuşuruz, benden söylemesi.

Neyse, diyorum ki; şöyle ince ince sarılmış, etli yaprak sarma olsa ah!
Yahu boşverin, kalın sarsanız da olur, siz kafanıza göre takılın ama yarın o tencereleri bu masada istiyorum. Anlaştık mı canlarım?

Tamam dağılabilirsiniz.

Çeşitli notlar:

Hamile değilim

Sarmayı getirene, en sevdiğim ayakkabı veririm.

Evde yoğurt ve ekmek var, almanıza gerek yok.

Ayna

2011-12-12T00:23:00.000+02:00

Yalnızlık, bir kez daha, orada otururken kalbine battı. Herkes konuşuyordu, o sessizlik isterken. Etrafına bakındı ve fark etti; kendisinden başka yalnız oturan kimse yoktu, masalarda. Sevgililer, çocuklar, arkadaşlar, garson kız bile arada gidip, kahveleri hazırlayan çocukla flört ediyordu.

Aklından atamadığı, kalbinden sökemediği, yine belirmişti düşüncelerinde. Sen beni her gün bitiriyorsun, artık yapamıyorum, diye ayrıldığı adamı aslında deliler gibi sevdiğini, hala çok sevdiğini biliyordu. Ama bilmek yetmiyordu. Babasına benzediğinden, böyle vazgeçilmez olmuştu. Onun gibi sarıldığı, düştüğünde hep elinden tutup, kaldırdığı için aşık olmuştu ona. Çok özlüyordu babasını, gideli yıllar olmuştu ama o hep babasını aramıştı, karşısına çıkan her adamda.

Bütün yaşamı, annesinin hayatını tekrar etmekle geçmişti. O nasıl sevdiği adamı bırakıp, gittiyse; kendisi de öyle yapmıştı işte. Bu lanetten kurtulmanın bir yolu yok mu, diye düşünüyor ama içinden çıkamıyordu. Etrafına baktı yine, kendisini ötekileştiren şeyi bulmaya çalıştı. Ondan başka herkes mutluydu, sanki. O ise; yanında sevdiği olduğunda bile böyle konuşmuyor, böyle bakmıyordu onun gözlerine. Kalbinde bir perde vardı sanki, o yansıyordu gözlerine. Sevginin ışığını değil, perdenin karanlığını gösteriyordu, gözleri.

Aslında en büyük korkusu kaybetmekti. Kaybetmekten korkmaktan, vazgeçmeyi seçiyordu, her defasında. Sanki vazgeçince, kaybetmiş olmuyormuş gibi.

Acıdı kendine. Çantasından aynasını çıkardı ve gözlerine baktı. O bakışları ve ifadeyi tanıyordu. Etrafındakilere baktığında sergilediği ama aslında kendine yönelttiği, acımakla hoşnutsuzluk karışımı bakışlar.

Evet, geçmişle ve kendisiyle barışması gerekiyordu ama nasıl?

Uyarı: Bu yazı fena halde atar içerir

2011-12-01T23:05:00.001+02:00

Gelenler geldi yine. Bir tahammülsüzlük ki; sormayın gitsin. Menapozlu söylemlerimden ben sıkıldım, okuyanlar ne hissediyor kim bilir? Ama vallahi oraya buraya saldırasım var. Bazı alanlarda yok, çok tatlıyım, sosyalim, şirinim filan. Ama bazı kimseler ya da olaylar karşısında, nasıl tırnaklar çıkıyor, nasıl çirkefleşiyorum, görmeyin.

Gıcık olduğum insanlar listeleri yapmak, liste başlarını duvardan duvara vurasım var. Listelerden listeler üretmek, beni en delirten davranışları hatırlayıp, duvaralara kafa atasım var.

Huhhhh, rahatlamadım ama sevmiyorum böyle yazılarımı ondan kısa keseyim. Havadandır, sudandır, sokaktaki kedinin bıyığındandır, diyelim, geçelim. Bir de az önce bir haber aldım ki; delirmemek için kaç sigara içtim bilmiyorum. Lütfen o haber dedikodu olsun ve gerçekleşmesin. Yoksa bana uzuun bir alışma süreci ve daha çook atarlı yazı yazdıracak ruh halleri, demek olur bu.

Yok yok, ne demişlerdi? 2012 Terazilerin yılı olacaktı. 2012'ye bir kala olmaz böyle şeyler.

Geçer geçer, şşşş sakin.

Söz dinlemeyen cevizler

2011-11-27T15:48:00.000+02:00

Nasıl da alışıyoruz her koşula? İyi de olsa, kötü de olsa; her yeniliğe ayak uydurmayı biliyoruz işte.

Düşünce sistemimizi, algılarımızı, alışkanlıklarımızı, hepsini değiştirebiliyoruz. Bunları niye yazdığımı bilmiyorum, şuursuzca yazıyorum. Beynimden akıyor, oysa kalbimden akması lazım. Lazım demem bile akmadığına kanıt işte.

Kalbimle bağlantıma kısa bir ara verdim. Öyle olması gerekiyordu.

Kendimi kandırma mode: ON.

Ayakta kalmak için savunma mekanizmalarım devrede, her şey çok güzel, hayat çiçek, böcek, sevgi diye gezinmelerdeyim. Kandırabiliyor muyum? Sınırlı. Pat diye ıslanıyor her yer aniden, kalmıyor içeride, yanık kokulu duygular. Yeni sönen kibritin kokusu gibi hem hoşa giden, hem de tuhaf gelen bir his yayıyor etrafa, ya da koku.

Ne dediğini bilmeyen insanın yazdıklarını okuyorsunuz. Köprüden önce son çıkış, benden uyarması. Köprüde trafik yoğun, girerseniz, çıkamazsınız, bütün hafta sonunuzu rezil edersiniz. Ben ettim, siz etmeyin.

Bazen kendimden çıkıp, dışarıdan bakıyorum bana. Garip geliyor, tanıdık biri ama içinde olmaya alışmışken; dışarıdan bakması tuhaf. Bakıyorum da ne görüyorum? Bir bere ve atkı, tepeden bakıyorum, ondan.

Yürüyor asker gibi, kırıtmayı öğrenemedi bir türlü, hele sokakta yürürken, iyice ciddi yüz ifadesi. Sanki beyninde, dünyayı kurtarma planları dönüyor. Neredee? Kulağındaki şarkının ritmine uyuyor en fazla ama kırıtmadan. Kırıtmak yok. Erkek gibi, sert olacaksın, yaklaşamayacaklar sana. Yaklaşırlarsa ne mi olur? Hii Allah muhafaza, evlerden uzak!

Kabuklu yemiş kılıklı şey! Ama suya koysam, kabuklar yumuşayacak, ceviz de değil ki; kendini ceviz sanıyor. Yazık.

En fazla tuzlu fıstık olur, durumun farkında da çaktırmıyor, bozmayın siz de. O da öyle ayakta kalıyor işte. Amaa bilin ki; en zor anda da; o ana uyum sağlayacak kadar güçlü.

Ne şekli şemali, ne de yüreği, Karamürsel sepeti değil. Dikkatli olmak lazım. Canı yanınca siniyor ama çok da üzerine gidince can yakabilir. Zehirli sözleri yok, en kontrolsüz halinde bile kontrollü ama diğerleri alışık olmadığından; darbesi ağır geliyor, bazılarına. Kırdığına üzülüyor sonra ama bir yandan da hak etti, diyor.

Ne yapsın, üzüle süzüle hayat mı geçer?

Köprüden önceki son çıkışa sapmadınız değil mi? Hala buradasınız. Uyarmıştım, üzülemeyeceğim halinize. Neyse zaten alışkınsınız, yapma denileni, inadına inadına yapmaya. Çocukluktan kalma bir alışkanlık ama hiç mi büyümeyeceksiniz be kuzum?

Sahi, ne zaman büyüyeceksiniz? Akıllanacaksınız? Kendinizi tanıyacaksınız? Ne istediğinizi bileceksiniz?

Hııı?

Müzik Vili'den: Pixies -Where is My Mind?

Bazen aşk şaşırtır insanı

2011-11-20T23:04:00.000+02:00

Çok sevdim seni ve sen çok mutlu ettin hep, beni.

İlk bakışta aşk değildi, farklıydı bu seferki. Sevgiyle başlayan aşktı, farklıydı. Tanıdıkça aşık olmaktı. Güzeldi, heyecanlıydı, en önemlisi de güvenliydi sanırım. Birlikte eğlenmeyi öğrendim, çok gülmeyi, konuşmayı, anlaşmayı, uzun süre hiç kavga etmeden, öfkelenmeden ilişki yaşamayı tattım, seninle.

Hem arkadaşım hem aşkım oldun. Zamana yayılan ve gittikçe büyüyen sevginin güzelliğini anladım. Kendimi tanıdım, kendimi kandırmalarımı, hatalarımı öğrendim sayende. Önce kabullenmesem de söylediklerine hak vermeyi öğrendim. Büyüdüm seninle. Büyüdük birlikte.

İşin güzel yanı, böyle başlayan tüm yazılar, sözler, sonunda hüzünle biter. Biten aşklardan sonra yazılır böyle yazılar. Ama bu, devam edeni anlatıyor.

Ne kadar güzel değil mi?

Müzik: John Paul Young- Love is in the air

Çook derinlerde

2011-11-17T21:23:00.000+02:00

Bir sürü abla büyütüyoruz içimizde, biz büyürken. Çocukluk travmalarımızı atlatmak için kendi içimizden yarattığımız ablalar. O an iyi geliyorlar ama izin vermiyorlar ki; yaşayalım o travmayı, en derindeki duyguyu.

Bugün tanıştığım ablam, yollu biri. Feleğin çemberinden geçmiş, şefkati, acımayı bilmeyen ama yeri geldiğinde, o küçük kızı kanının son damlasına kadar savunacak cesarete sahip. İşe yaradı mı? Çok yaradı ama artık ablanın, bir kenara çekilip, o küçük kızın zamanında engel olduğu acıyı yaşamasına izin vermesinin zamanı geldi. Çünkü çözümlenmeyen ve dibe itilen duygular, bugün yapacaklarımı etkiliyorsa; çözülmeleri gerekiyor.

Çözüm dediğim sadece o ana dönüp, kendimi yaşamaktan alıkoyduğum acıyı dibine kadar yaşayıp, anlayıp, kabullenmek. Ayağıma takılan çalı çırpıyı önümden almadığım sürece tökezlemeye devam edeceğim.

Çok soyut konuştuğumun farkındayım ama somutlaşamıyorum. Burada, en azından. Güvendiğim bir kaç dostuma konuyu anlatıp, somutlaştırdığımda da, küçük kızın ağzından değil de; yollu ablanın dilinden konuşuyorum. Acıyı küçümseyen, onunla dalga geçip, yok sayan dilden. Oysa var, orada işte. Etkiliyor beni. Nasıl kilitlediysem kendimi, her zaman kolayca duygularını dile getiren ben, hissettiğim duyguyu isimlendiremiyorum bile. Adını koyamıyorum.

Bir özür borçluyum, bazı insanlara duygularını sorduğumda pat diye söyleyememelerini anlamadığım için. Anlamıyordum, insan nasıl duygusunu ifade edemez, diyordum. İşte böyle edemezmiş. Ablalar, ağabeyler kişiliğinin birer parçası iken, kişiliğin haline gelip, seni uzak tutarmış, anlamaktan, hissetmekten ve hissettiklerini söylemekten.

Ne yapacağım net değil, belki o ana gidip, bariyerleri kaldırmayı becereceğim, belki de bir uzmandan yardım isteyeceğim. Ama bir şekilde yolluya yol vereceğim.

Başka yolu yok.

Şarkı: Helen Reddy - I am woman

Başladığı ruh haliyle bitemeyen yazı

2011-11-13T17:31:00.000+02:00

Hava, Teoman'ın eski şarkılarını dinletiyor. Melankoli kokuyor her yer. Depresif değil, sadece melankolik.

Severim hüzünlü şarkıları, filmleri, kitapları. Melankolinin tadını çıkarabilmek güzeldir. O hüzünden zevk almak, dibe batmadan, yüzeye çok da yakın durmadan, aralarda süzülmek, bana yaşadığımı hissettirir.

Gittikçe grileşti hava, benim gibi güneşsever bir insanın, kırk yılda bir güneşsiz bir günü sevmesine izin vermeyecek, anlaşılan. Bu arada, az önce canım Vili, mumlar nedeniyle bu havadan hoşlandığımı söyledi. Haklı, o sarı ışık, ihtiyacım olanı veriyormuş. Mumları yakmıştım da. Yıllar önce bir yerden alıp da yakmaya kıyamadığım mumlardan birine kıydım. Kıymadım yahu, yaşadım, tadını çıkardım. Tıpkı, yazmaya kıyamadığım defterlerime yaptığımı uyguladım ona da. Yazıyorum, yakıyorum çünkü onun için varlar.

Bir kenarda tozlanmalarının ne anlamı var? İçimizde de böyle yaşamaya kıyamayıp, tozlanmaya bıraktığımız, güzel duygular var mıdır acaba? Çok sevinecekken, sevinmekten bile korkup, öyle kalmak. Ya da hayran olunacak bir güzelliğe kendimizi kaptırmak üzereyken frene basmak, gibi?

Bence vardır ve maalesef onları çekmeceden çıkarıp, karar verdim seni kullanacağım defter, mum, kalem, demek kadar kolay değildir, kullanmaya başlamak. Fark etmek gerekir önce, engellere dur demek, yaşamayı seçmek gerekir. Çok yorucu değil mi?

Hı-hı yaşamayın zaten, eksik kalanlar, öldükten sonra kahkahalarla gülerken size; Kayahan'ın iğrenç şarkısını söylersiniz içinizden: Ben nerede yanlış yaptım?

Görsel: Ömer Yılmaz

Müzik: Gotye - Somebody That I Used To Know

Çılgın Cumartesi

2011-11-12T13:18:00.000+02:00

Geç yattım, haliyle geç uyandım. Öğlene doğru, telefonumu açmamla beraber, deliler gibi mesaj yağmaya başladı. Allahım, kimin başına ne geldi diye gözlerimi açmaya çalışırken anladım ki; hepsi kocamdan.

Sabahın köründe, iş için çıkarken, kapının arkasında anahtarını unutan kocamın çılgın mesajları. Dönüşte eve girememiş, yorgun ve üşümüş bir adam. Kapıyı yıkmış ama benim uykum biraz ağırdır, demiş miydim?

Kapıyı duymayan benim, kapalı telefonumdaki mesajları okuyacağımı düşünecek kadar da çaresiz kalmış.

Gülüyorum şimdi ama mesajlar gittikçe suçlar tona dönmüş, sonlara doğru. En sonunda sanki o çıkmış da; ben eve giremesin diye kapıyı sıkıca kilitleyip, anahtarı kapıya takıp, uyumuşum havası yaratılmış neredeyse. İnsan çaresiz kalınca kendisine kızmak yerine, etrafındaki her şeye saldırmayı tercih eder ya, normalde yapmadığı iştir ama hayat şartları onu zorlamış belli ki.

Şimdi eve girebildiği için mutlu. E arada sevdiğin kuluna eşeğini kaybettireceksin ki; bulduğuna sevinsin, değil mi? Yok vallahi, ben bir şey yapmadım ya, ben uyuyordum, kapının arkasındaki anahtar da onun. Benim günahım ya da kadınsı, ince planlarım yoktu yani. Ama dedim ya, uykum ağır.

Daha afyonum patlamadı ama normalde karşı atağa geçecekken; tuttum kendimi. Ne de olsa bugün Cumartesi, memurların kutsal günü, kavga edilmez.

Ayrıca ben uzun tatilim sonrası Pazartesi başlayacağım işi düşünmekten kendimi alamıyorum. Aklım orada, kavgaya odaklanacak durumum yok. Haftaya hazırlamam gereken bir konuşma var ve kafamda genel bir çerçeve olmasına rağmen, kalem kıpırdatmış değilim, bu konuda. Hatta saate baktım da; haftaya bugün, tam şu anda konuşmaya başlayacağım.

Ne konuşacağım acaba? Ben konuşmamı merak edeyim, siz de güzel geçirin hadi gününüzü.

Kadınlar ve çocuk adamlar

2011-11-11T17:48:00.000+02:00

Bu bir adamın; hiç büyüyememiş, çocuk kalmış bir adamın hikayesi. O adamdan yeni ayrılan ve henüz yaralarını tam saramamış olan arkadaşım, bu hikayeyi yazmamı istedi. Neden bunu ısrarla istediğini bilmiyorum ama içinde olmadığını düşünüp, dışarıdan dinlemek istedi belki de her şeyi. Daha objektif, duygulardan arınmış hissetmek için.

Melis, benim çocukluk arkadaşım, yazlıktan. Senelerdir konuşmuyoruz, görüşmüyoruz aslında. Blogumu okuyor ve arada yorum yapıyor, sadece. Dört gün önce bana bir mesaj attı. Mesajı attığında çok mutsuzdu ve ne yapacağını bilmiyordu. Bana akıl ver n'olur, diyordu mesajında. Öyle ki; yazarken hiç nefes almamış gibi, boşluksuz, upuzun bir yazıyla, bir çırpıda anlatmıştı her şeyi.

Yaklaşık üç senedir beraber olduğu bir adam vardı, başlarda adam evliydi ama sonra karısından ayrılmıştı. Adam evli olduğu sürece mutlu değildi, karısını başka kadınlarla aldatıyor ama ondan ayrılmıyor ve hayatına devam ediyordu. Boşandıktan sonra, küçük bir yerde yaşayadıkları için ilişkilerinden herkesin haberi olmuştı. Tabii eski karısının da. Eski karısı, hem Melis'e hem de adamın önceden ilişki yaşadığı diğer kadınlara bir şekilde ulaşıyor ve çaresizce, onlardan hırsını çıkarmaya çalışıyordu.

Melis, eski karısının yaptıklarından rahatsız oluyor, onun kendini küçük düşürdüğünü, basitleştiğini düşünüyor ve mesajında bunu anlatıyordu, bana. Ama tüm bunlara sebep olan adam, tüm kadınların kalplerine bir şekilde girdiği için, suçlanmak bir yana, olaylarda hiç payı yokmuş gibi es geçiliyordu. O sevilendi, paylaşılamayandı. Diğer kadınlar ise rakip. Çaresiz ve aldatılmaya mahkum bir sürü rakip vardı ortada. Esas kahramanınsa; keyfi yerindeydi büyük ihtimalle.

Melis, sevdiği adamlaydı, mutluydu. Bu mutluluk beş-altı ay sürdü; ta ki bir kadın ona mesaj atıncaya kadar. Ona, sevdiği adamla bir seneye yakın zamandır ilişkileri olduğunu, yaşadıklarını anlatıyordu, mesajında. Melis şok olmuştu çünkü sadece kendisine söylendiğini sandığı sevgi sözcükleri, yapılan kurlar, her şey, aslında eşzamanlı olarak bir başka kadınla paylaşılıyordu.

Artık buradan sonrasını, benim kalbim de kaldırmadı. Devamı yeni yalanlar, kendini ifade etmeye çalışmalarla sürüp gidiyordu. Melis, en sonunda çaresiz ve hala istemeden, vazgeçmek istemediği adamdan vazgeçti. Ama atlatamadı ve atlatamıyor. Ha bu arada adam, eski karısına dönmüş, şaşırdım diyemeyeceğim.

Benim bu hikayede, aklımda kalan tek şey o adam. O nasıl bir hayat yaşadı ki; çevresindekilere de, kendisine de bütün bunları yapabiliyor? Sordum arkadaşıma; aldığım cevaplar biraz açıklama oldu diyebilirim. Annesini yıllarca aleni bir şekilde aldatan babası belki de onun büyümesine engel olan. Senelerce bunu yaşayan annesinin, karşı çıkmayışı, onu terk etmeyişi, onu kadınlara düşman etti ya da ne kadar çaresiz olduklarını öğretti, belki de. Annesinin ona çektirdiği acıyı karşısına çıkan bütün kadınlardan almak istemesi de, bir neden olabilir. O, hiç büyümemiş bir adam, çocuk adamlardan. Büyümeyecek de büyük ihtimalle.

Böyle durumlarda, kadınların birbirlerine düşman olmaları ise ikinci aklımı kurcalayandır, her zaman. Sevdiğim adam beni aldatıyorsa; aldattığı kişiye diş bilemek bana haksızlık gibi gelir. Beni sevdiğini sandığım, birlikte olduğum kişidir, bunun sorumlusu. Kurtulunması gereken odur, diğer kadınlar değil. Bugün Ayşe, Berna, Jale yarın Merve...

Hiç değişmeyen ve değişmeyecek olan ise; esas adamdır ve bulaşıcı bir hastalıktan kaçar gibi kaçılması gereken de odur, bence.

Alıp başını gitmek

2011-11-07T16:32:00.000+02:00

Bakıyorum öyle. Bazı şeyleri anlıyorum, bazılarını anlayamıyorum.

Anlamam da gerekmiyor her şeyi diyerek, teselli buluyorum. Yoruluyorum bazen, bazen çok mutlu oluyorum.

Dün, bize el sallayan, penceredeki tombul çocuk olmak istiyorum. Üç yaşında olmak, öyle bakmak istiyorum herkese. Şu anda da, bazı bazı, o çocuktan farklı baktığım söylenemez ama hayal kırıklıkları daha kırıcı oluyor, bu yaşta öyle bakınca.

Neyse çok da hayal kırıklığım yok aslında, ben izin verdiğim kadar. Söylenmek ya da şikayet etmek için de gelmedim, öylesine konuşuyorum.

Hayat, keyif almaya çalışmaktan ibaret olmalı. Kendini iyi hissettiğin insanlarla, huzurlu olduğun ya da neşelendiğin yerlerde bulunmaya çalışmalısın. Bu size tavsiye değil, kendimle konuşuyorum.

Bugün, evden çıkmadım ve keyfim kaçtı. Sadece evde kalmak değil elbette keyfimi kaçıran, oraya da girmiyorum şimdi. Her ne kadar yalnızlığı, evde oturmayı sevdiğimi söylesem de; son bir kaç yıldır aslında gezdiğim, sosyalleştiğim zamanlarda daha mutlu oluyorum. Sosyalleşirken arada kazalar oluyor ama onları da bir sonraki sosyalleşmeye eleyip, devam edersen, o da artık sorun olmaktan çıkıyor.

İnsanlar, içlerindeki sorunların hırsını başkalarından çıkarmaya başladığı anda, çok tehlikeli oluyorlar. Onlarla çok fazla zaman geçirdiğinde, zehirleniyorsun, dengeni kaybedip, yapmayacaklarını yapıyorsun.

Dikkatli olmak lazım. Yuları başkalarının eline teslim etmemek lazım.

Farkında olmak lazım, kendinin de, diğerlerinin de.

Her olanı üstlenmemek, herkesin davranışının sebebini, kendinde aramamak lazım.

Benimle değil, onunla ilgili, diyebilmek lazım.

Endişelerden ve endişelendirenlerden uzak durup, ruhu dingin tutmak lazım.

Bazen de, ben bu kurallarla oynamıyorum, diyebilmek lazım.

Oynamak güzeldir ama gerektiğinde; oyunu bırakabilmek de güzeldir.

Normal iyidir

2011-11-02T22:54:00.000+02:00

Y: Bugün nasıl geçti, Aslı?

A: Normal. Ne çok kötüydü, ne de iyiydi.

Y: Normal iyidir.

Önce itiraz edesim geldi ama gerçekten de normal iyidir, yahu. Standart işte. Ekstra bir kötülük veya harika bir değişiklik yok. Kötülük olmaması iyi de; fazladan mutluluk olmamasını kabullenmek, kulağınıza kötü gelmesin, şimdi.

Ne zaman çok heyecanlansam ya da bir şeye çok tutkulansam, sonunda ya hislerim normalize olur, ya da sonu kötü biter. Kötü bitene de alışırım, normalle de yaşamaya devam ederim. Yani aslında her duygu, bir şekilde normale döner.

İnsanları birden çok sevmem, güvenmem, başımın üzerine çıkarmam da sonunda genelde onları normal olarak sevmem ya da eskisi kadar sevmeyip, uzaklaşmam ile neticelenir. Yani bir şekilde normale döner.

Fazla heyecan ile sonsuza kadar yaşayamazsın. O heyecanlanma hali de normale döner. Bir hediye aldığında, eğer o çok istediğin bir şeyse; sevinirsin, havalara uçarsın ama sonrasında, onu her eline aldığında heyecanlanmazsın artık, sadece sevinirsin varlığına ve hatta bir süre sonra belki umursamazsın bile.

Yani her şey normale döner. Kötü deneyimler, alışana kadar üzer, öfkelendirir ama o da biter işte. Aşırı duygulanmalar ruhu yorar, bir yandan. Onun için normal iyidir.

Haa bu arada, normal nedir, diye sorarsanız; herkesin normal tanımı, kendine, diye cevap veririm. Şu anda, detaya giremem zira girebilecek kadar "normal" değilim.

Müzik: The Alan Parsons Project - Eye in the sky

Geldi mi ne?

2011-11-01T19:52:00.000+02:00

Yok yoookk, geliyor ben hissediyorum. Bir enerji, bir hareketlenme hali, geliyor.

Nereden çıktı bilmem ama çıktığı yeri seveyim. Belki de ben becerdim, "olmadı ben gidiyorum" yazdıktan sonra, belki de oldu. Evet, neden olmasın?

Neyse, geçelim bunu. Bugün sokakta alacakaranlıkta yürürken, evet artık saat altıdan sonra öyle oluyor, düşündüm; daha iki ay önce çorapsız, kolsuz gömlekler, t-shirt'lerle geziyorduk hepimiz. Şu halimize bak şimdi, boyunlarda atkılar, bende bere, omuzlar kısılmış, sanki öyle yapınca içimizdeki katalitik çalışacak gibi, düşmüşüz yollara.

Bunu da geçelim, yıllar sonra kadın gibi kıyafetler aldım kendime. Alışverişten de giyinmekle ilgili her şeyden de nefret ederim ama içime bir kadın mı kaçtı ne oldu bilmem, aldım işte. Zevkliymiş kadın olmak. Ona karar verdim.

Burada kalalım bence. Haberler böyle, aslında çok depresif bir yazı yazmaya gelmiştim. O arada bir şarkı dinledim, kahve içtim, güzel insanlar gördüm. Geçti.
Kafa diyetim, seni seviyorum.

Müzik Onur'dan...
Görsel: Onur, sana benziyor yaa

Kafa diyeti

2011-10-31T00:21:00.000+02:00

Durmadan tıkınınca, miden büyüyor ve doymak bilmiyorsun ya. Sonra bir kaç gün az yemeye gayret ettiğinde; epey eziyet çekip, sürekli aç geziyorsun ama bir haftada o mide artık o kadar da yemek istemiyor. Çok yakın zamanda yaşadım bunu ve çok mutluyum.

Peki, dedim kendi kendime, acaba kafamı da böyle küçültebilir miyim? İçimde durmadan konuşan sesin kaynağına "sus yavrum, sen" desem; endişeler, kendime acımadan söylediklerim, beni üzecek her şey, bir süre sonra kafam almadığı için giderler mi?

Sahiplendiklerim, sevdiklerim, nefret ettiklerim, bir bir yok olurlar mı, acı vermeden?

Diyelim ki evet; nasıl yapacağım ben onu? Acıktıkça su içmek gibi, kötü düşüncelerin yerini, güzel bir şarkıyla, bir fotoğrafla ya da başka güzel bir düşünceyle doldurup, alıştığım açlığı bastırabilir miyim?

Olmayacak şey değil. Zayıf bir Aslı hayal edip, yememek gibi mutlu bir Aslı hayal edip, düşünmeyebilirim de. Ya da başka şeyler düşünebilirim.

Peki bunları yazarken niye kafam büyüyor hala, kalbim sıkışıyor hatta? Düşünme dedikçe daha çok düşünmekten, elbet.

Ben gidiyorum, olmadı.

Ne yapmalı?

2011-10-27T08:57:00.000+03:00

Biri "ne yapmalı?" yazmış.

Gitmeli bence. Buradan çok uzaklara. Kimsenin bizi tanımadığı, yüzümüze "seni bir yerden tanıyor olabilir miyim?" ifadesiyle bakamayacağı, herhangi bir yere.

Çok uzaklara gitmeli. Kendinden bile uzaklara. Kendini yeniden aramak, yeniden bulmak için gitmeli. Bu sefer, daha az tırnak izli, daha az yara almış bir "ben" bulmak için gitmeli. Yemeklerin tadının, kokuların farklı olduğu bir yere. Tanıdık bir tane bile şarkıyı duymayacağımız, belki şarkı bile duymayacağımız bir yere. Müziği farklı, müzik aletleri, şarkı söyleme şekilleri farklı bir yere.

Alışkanlıklarımızı, ben bunu çok severimlerimlerimizi, asla istememlerimizi, arkamızda bırakıp; yeni alışkanlıklar, sevmeler, aslalar bulmaya.

Küçükken elimden düşürmediğim, arka bahçede, okuduklarımı hayal dünyamda tekrar ettiğim Define Adası kitaplarındaki gibi define aramaya gitmeliyiz. Definenin ne olduğunu bile bilmeden, bulduğumuzda beklentisiz, sevinmek için gitmeliyiz.

Dedim ya, gitmeliyiz.

Uzaklara...

Dinleyin: Yeni Türkü / Dönmek

Bu sefer rehavet yok

2011-10-25T08:51:00.001+03:00

Yeni bir gün. Soğuk bir sabah.

İnsanın aklına, buradan uzaklardaki insanlar geliyor. Evlerini, sevdiklerini kaybetmiş insanlar. Yine de hayata tutunmaya çalışan. Sonra, onlara yardım etmek için ilk günden elinden geleni yapan, gücünün yettiğini ortaya koyan insanlar. Cebindeki son kontörü bağışlayan, sahip olduğu ikinci montu, ihtiyacı olana gönderen.

Zaman, bizden daha şanssız insanların yanında olma zamanı. Laf kalabalığı yapmadan, birbirimizle kavga etmek yerine, başka ne yapabilirim diye düşünmek zamanı. Bir hafta sonra, haberler artık bundan bahsetmese de; çok uzun bir süre hayatı normale dönemeyecek insanları, aklında tutup, yardıma devam etme zamanı.

Bugüne kadar kaybettiğimiz ve aklımızdan çıkaramadığımız eski sevgililere, anılara sahip çıktığımız gibi, endişelenmek, üzülmek için değil, bir şeyler yapmak için hafızayı taze tutma zamanı.

Günlerdir, yazamıyorum, yorumlayamıyorum. Ne diyeceğini bilememekten, üç gün içinde ağzımıza pelesenk olmuş sözlerin tuzağına düşmeden, ben elimden geleni yaptım diyerek, kendimi rahatlamış gönül tellerinin rehavetine bırakmamak için. İçimdeki üzüntüyü, sıradanlaştırmamak için.

Sıradanlaşır ve beni rahatsız etmekten vazgeçer diye, korkuyorum.

Bu yazı, kendim için.

O kadar yokum ki

2011-10-20T22:19:00.000+03:00

Çok sıkılıyorum. Konuşasım yok, yazasım yok. Her şey sahte geliyor. Konuşmalar, dünyayı devirmeler, yapılan felsefeler. Sevgi sözcükleri, görev icabı konuşmalar.

Yazasım da yokmuş, onu da gördüm. Tıkanıyorum. Aslında çok şey yazasım var da; içimde biriktirmekten ve söylememeyi tercih etmekten, şurada vaktinizi alıyorum sizin de. Affedin beni.

Bildiklerimi, içimde tuttuklarımı dökesim, küfürler edesim var. Yapacak kadar cesur değilim. Sezgilerimin haklılığını gördükçe; isyan etmek istiyorum. Ne kadar güçlüler, ama güçlerini hep red ediyorum. %99 doğru çıksalar da; geriye kalan yüzde bire, bir umut, şans veriyorum. Ama olmuyor işte. Sezginin gücü, sevginin gücünü görünce geri adım atıyor ama o sevgiden de bir hayır gelmiyor, emin olun.

Onu takip eden soğumalar, soğumamış gibi yapmalar da yordukça yoruyor kalbimi. Bittiğinde de geçmiyor üstelik, izi kalıyor. Böyle kaç iz var acaba orada?

Kalbim kırık galiba benim, bütün mesele bu.

Ayarlayın beni

2011-10-17T20:33:00.004+03:00

Arkadaşlığa, aşka, dostluğa nasıl baktığının hiçbir önemi yok. İlişki içinde olduğun kişinin olaya nasıl baktığı, asıl mesele. Sen, "özgürüm ben, içimden geldiği gibi davranırım" derken; karşındaki tamamıyla sana tabi oluyor ve senden de bunu bekliyorsa; afedersin, sıçtığının resmidir.

O ilişki, sevginin ayakları üzerinde durur ama hep tökezler, arada topallar ve belki de gün gelir, düşer yere ve bir daha ayağa kalkamaz. Biri, diğerinden daha az değer veriyor ya da seviyor değildir sadece sevme şekilleri, sevgiyi yaşama halleri farklıdır onların.

Hep karşındakinden beklersin, seni anlamasını ve o seni anlamaz, sen onu anlamazsın, karşılıklı suçlamalarla bir ilişkinin daha köküne kibrit suyu sıkarsın. Böyle zamanlarda, insan kendisi gibi birilerini arkadaş edinmeli ki; sorun çıkmasın diyorum. Sonra da "hani farklılıklar bizi beslerdi Aslı Hanım?" diye elimi belime koyup, kendime kafa tutuyorum.

Farklılıklar sanırım çok yakınına aldığın kişiyle ilişkini beslemiyor. Birinin feragat etmesi gerekiyor ama o zaman da; aynılaşmış oluyorsun, karşındaki değişmiş oluyor yani.

Çok kafa patlatıyorum ama içinden çıkamıyorum ben. Çok yakın dostluklarda, arkadaşlıklarda, aşkta, arkadaşlığa, dosta, aşka bakış açın aynı olmalı ya da farklılıklar pürüz yaratmamak üzere, kabullenilmeli.

Bencilim ben, diyerek işin içinden çıkıyordum, son zamanlarda. Bu sefer böyle çıkıp gitmek de içime sinmiyor. Değer veriyorum arkadaşıma, silip atmak istemiyorum ama onun beklentileri omzuma ağır geliyor, taşıyamıyorum. İstediğimi yapabilmek, hesap vermeden canımın istediği gibi davranmak çok önemli benim için.

Seninle dün görüşmedim çünkü başka birisiyle bir iş halletmem ve orada olmam gerekiyordu, dediğimde arızalanan bir arkadaş, en zayıf yerime yumruk atmış gibi oluyor. İki büklüm oluyorum, kusmak istiyorum. Belki de çok bencilim ben, siz benim gibi değilsiniz ama ne yapayım böyleyim işte.

Zamanla öğreniyorum fedakarlık etmeyi ve kendimce attığım çok fazla adım oldu ama kendime benzer insanlarla daha huzurlu olduğum kesin. Hiç "hayır" diyemeyen ve aşırı fedakarlıklar boğazını fazlasıyla sıkmış, kendini yeni yeni bulan bir insan, otuz beşinden sonra değişmeye kalkınca; işte böyle oluyor.

Ayarı tutturmakta zorlanıyorum.

Öğreniyorum ama çok yoruluyorum.

Şarkısı: Dreamer - Sophie Zelmani

Kapılar açılmak için

2011-10-16T20:11:00.002+03:00

Şu bize öğrettikleri ve bizim kendi başımıza öğrendiğimiz bütün kalıplarımız var ya, işte onları uçan tekmeyle yıkmak istiyorum. Sosyal hayata uyum sağlayalım diye dayatılan, bizi biz olmaktan çıkarmak için var olan, herkesin gözünde, iyi, temiz, tatlı, adı her neyse; olmak için sahip çıktığımız tüm o inançlarımızı yakmak istiyorum.

Ben değiştikçe; değişebilen kurallar istiyorum. Hepsini de ben koyduğuma göre, kendi kurallarımla meydan savaşına girmek istiyorum. Bazılarıyla girdim ve kazanan hep ben oldum. Çünkü "ben" için yaşıyorum. Başkalarına zarar vermediğim sürece beni özgürleşmekten alıkoyan her türlü inancımı da tükürüp atabiliyorum.

Bazıları öyle derine sinmişler ki; kendimle çelişiyorum, mücadele ediyorum. Kendini suçlamak yerine, istiyorum ve yaşıyorum diyebilmek; cesaret işi. Gerçekten öyle.

Hak ettiğini yaşar insan. Güzel bir duyguyu, sana bahşedilen bir sürprizi yaşamaktan alıkoyacaksan kendini, durma fazla buralarda, git camdan atla. Zaten yaşamıyorsun ki? Yaşamana izin vermiyorsun. Çok güzel bir yemeği, canın yemek isterken yememek, direnmek, seni iradeli mi yapıyor? Hadi canım, sadece korkak yapıyor, emin ol bundan.

Değerlerinin olmamasından bahsetmiyorum ama bazen değerler yer değiştirebilir, yerlerine yenisi gelebilir. Sen değiştikçe önceliklerin, vazgeçilmezlerin de değişir. Buna rağmen onları aynı yerde tutmaya çalışmak ve buna göre yaşamak da kalın kafalılıktır, emin ol bundan.

Kalıp, kural, yasak, baskı hepsi seni kafeste tutmak için. Kafesin kapısını açıp açmamak elinde olsun, açmamayı tercih et, bunu da anlarım.

Ama sorgulamadan kabul ettiğin kapıları şöyle bir ittiriver, azıcık yüklen, bakalım ne kadar gerekliler ya da kuvvetliler?

Şarkısı: K.d. Lang - Constant Craving

Gitsem ben?

2011-10-13T11:59:00.000+03:00

Bütün yaz gelmeyen tatil iştahım kabardı. Soğuk bir ülkeye gidesim var. Sakin, soğuk insanlarla dolu. Arada gördüğün bir iki güleryüzün kıymetini bileceğim kadar soğuk insanların, hem de.

Sabah uyanıp, başka birisinin bana kiraladığı evinde, bir kahve ile balkonda dona dona sigara içesim var. Elimde harita ve önceden çalışılmış gidilecek mekanlar listesiyle kahvaltı için bir yerler arayasım. Sokaklardan birinde, camları perdeli, küçük bir cafede kahvaltı edesim var sonra. Masalarında renkli, çizgili örtüler olsun. Peynirler, zeytin, reçeller, kızarmış ekmek kokusuyla derin bir nefes alıp, gülümseyeyim. Elimdeki listeler ve haritadan günün planını yapıp, kapının önünde kahveyle bir sigara daha içeyim.

Kalın kalın giyinmiş olayım, bere, atkı, normalde kullanmadığım ne varsa sarınıp; üşümeden ya da az üşüyerek bütün gün yürüyeyim sokaklarda. Hiç beklemediğim bir yerde karşıma çıkan dükkanda, kendimi kaybedeyim. Incık cıncık şeyler satan yerlerde, ne yapacağını şaşırmış köpek yavruları gibi bir o yana bir bu yana gideyim. Her yürüyüşü bir cafede, kahveyle, şarapla, birayla süsleyeyim. İçim ısınsın, yüzüm gülmeye devam etsin.

İlham veren sokaklar, duvarlar, binalar göreyim. Yazmak, çizmek hatta koşmak isteyeyim içime dolan enerjiyle. Turist gibi gezmeyeyim, tursitlerin gittiği yerlere de gitmeyeyim, içeriden aldığım bilgiler rehberim olsun, orada yaşayan biri gibi yaşayayım o şehri.

Akşam, köşedeki süpermarketten bir sürü yiyecek alayım ve elimde torbalar eve gideyim. Üç günlüğüne benim olan o sıcacık, güzel yere. Akşam yemeği, film, şarap, kahve. Bir başka akşam, sokaktaki pub'da müdavimlerle içki içmece. Kendimi onlardan biri gibi hissedip, tüm gerçeklerimden sıyrılmaca.

Kafam güzel olsun.

Hem de çok güzel.

Tatilimin şarkısı için tık!

Mızmızmızmızmızzzz

2011-10-11T11:58:00.001+03:00

Bazen de bok gibi uyanırsın. Sabahın köründe gözünü açmış sana gülümseyerek bakan insana, alakasız bir konu için terslenir, onun da sinirini bozarsın.

Merhaba diyen herkese “sana ne?, nasılsın diyenlere “kendi işinle ilgilensene!” demek istersin. Yine de idare etmen gereken ilişkilerin vardır ve sahte sahte gülümseyemediğin için anlamsız bakışlarla o insanlara bakar, konuşursun.

Bugün, kapatılmam gerekiyor benim. Bazı günler, diğerleriyle iletişime geçmeme hakkı olmalı insanın . Ekmek parası, çalışma zorunluluğu falan olmamalı. Bulunduğun yerde eziyet çekmek ya da denk gelene eziyet çektirmek için kim kime para verir?

Değişik şarkılar dinliyorum, kafayı ve havayı değiştirmek lazım. Bakalım ne kadar işe yarayacaklar? Bir de yeni yöntemim var; çok yakınım olmayanlara sanki iyiymişim gibi davranıyorum, onlar normal davranınca ben de kendimi normal sanıyorum. Vee en çok canını yaktığım, en yakınımdakileri, kendimden korumuş oluyorum; düzelene kadar yanaşmayarak, onlara.

Aslında şu an kafamda sadece ılık ve sessiz bir ev var ve normalde yapmadığım bir şeyi yapmak. Yani kitap, yazı, film falan değil. Hiç yapmadığım bir şey yapmak istiyorum. Mesela, etamin filan işleyeyim ya da örgü öreyim. Çay ve kahve serbest, daha önce içmiş olsam da. Komşu momşu gelmesin, evhanımı kafasında değilim. Azıcık elim işlesin bakalım; aklıma nasıl bir etkisi olacak.

Bence iyi gelir, o beceriksiz ellerimle etamin işlerken, bütün kafamı ister istemez ona veririm. Ne kafamda dolanan tilkiler kalır, ne de başka bir şey. Ohh hayat bana güzel.

Ama aslında ben, saçlarımı okşayıp, tamam canım bugün de böyle işte diyerek bana sıcak kahve, çikolata verecek bir insan sıcaklığı istiyorum ya.

Etaminle, örgüyle, tığla ne işim olur?
İlgi, alaka, sevgi, şefkat, huzur istiyorum ben.

Neden kaçıyorsun?

2011-10-10T16:55:00.003+03:00

Güzergahını değiştirmişti. Bugün, hep yürüdüğü yoldan değil de daha az kalabalık ve gürültüsüz olan ara sokaktan yürüyecekti. Oysa alışkanlıklarını kolay kolay terk edemezdi. En basit alışkanlığını değiştirmek için bile en az üç gün düşünmesi, karara varması gerekirdi.

Bir önceki gün, okuldan çıkan çocukların üzerine üzerine yürümelerinden, otobüs durağında bekleyenlerin kalabalığından ürkmüştü ve o anı hatırlayınca da; sapıvermişti o sokağa. Sokağın girişinde uyuklayan kocaman köpek birden ayağa kalkıp ona doğru yürüyünce, verdiği karardan anında pişman oldu. Elleri terliyordu, bacakları titriyordu, çok korkuyordu köpeklerden. Ne yapacağını bilemedi ve kaldırımın kenarına oturuverdi, kaçacak gücü yoktu ve kaçıp da köpeği iyice tahrik etmek istemiyordu.

Köpek, sanki onu anlamış gibi daha fazla korkutmamak için yeniden yattığı yere döndü ve bu sefer ona arkasını dönerek, çenesini yere uzattığı patisinin üzerine yaslayıp "git hadi, sana zarar verecek değilim" dedi. Sadece köpeklerden değil, tanımadığı insanlardan, bilmediği durumlara düşmekten de korkuyordu.

Kaldırımda oturdu kaldı ve bunları düşünmeye başladı.

Orada nasıl göründüğünü, birisi görürse rezil olacağını bile düşünmeden oturdu. Bu da yeniydi. Hayatını, adeta başkalarının ne diyeceğine ya da hakkında ne düşüneceğine endeksleyen insanlardandı o. Hayatında kontrolünü kaybettiği bir tek anı hatırlamaya çalıştı ve bulamadı. İçindeki polis hep görev başındaydı, kendini kaybetmesine, savrulmasına asla izin vermiyordu.

Katı ve kuralcı annesinin yadigarıydı bu polis. Çocukluğundan itibaren onu değil, içindeki polisi yetiştirmiş, beslemiş, büyütmüştü annesi. Yavrusu, kendi kendine kaldığında, ona sahip çıksın, doğruları yanlışları ayırt etmesine yardım etsin, diye. Çünkü yavrusu korunmaya muhtaçtı, kendisini korumaktan aciz, kırılgan bir kız çocuğuydu.

Yanına oturan küçük çocuğu önce fark etmedi ve fark edince de köpekten korktuğu gibi aniden sıçrayıverdi yerinden. Demiştim ya, insanlardan hatta küçük çocuklardan bile korkardı o. Çocuk afallamış, ne olduğunu anlamamıştı. Arkadan gördüğü kadının saçları, annesinin ipek saçlarının rengindeydi, artık onunla olmayan, başını okşayıp, canım oğlum diye ona sarılamayan annesine benzetmişti kadını ve ayakları onu, Ceyda'nın yanına götürmüştü.

Ceyda, hareketinin saçmalığını çocuğun gözlerindeki şaşkınlık ve hayal kırıklığından anladı ve yeniden oturdu. Bir süre öylece kaldılar hiçbir şey konuşmadan, sadece kolları birbirine temas ediyordu. Sıcacıktı bu kadın, annesi gibi yumuşaktı, onun da teni. Ceyda adını sordu çocuğa, Ali dedi çocuk, gözlerinin taa içine bakarak. O bakışlarda hem "sev beni" yakarışı hem de bir meydan okuma vardı; "saklayacak bir şeyim yok, ben buyum" diyen isyankar gözler.

Konuşsalardı eğer, söz annelerine gelecekti ve Ceyda, Ali'den duyduklarını uzunca bir süre unutamayacak, belki de annesinin ona miras bıraktığı o eziklikle yüzleşecek, onu alt edecekti. Ama konuşmadılar çünkü Ceyda bu küçüğün meydan okuyan gözlerinden korktu.

Polis, karşıdan tehditkar bir şekilde ona bakarken; konuşamadı o küçükle, devam edemedi. Çantasını omzuna attı ve hızlı adımlarla uzaklaştı o hiç girmemesi gereken sokaktan. Zaten sınırlarını fazlasıyla aşmıştı bu yola saparak. Yola sapmış ve kapıyı aralamıştı ama o bilinmezden çıkacak hikayenin, devamını getirecek cesareti bulamamıştı. Kaçırdığının ne olduğunu hiç bilmeden, bir kez daha yürüyüp gitmişti işte, bildiği yere, bildiği hayata.

Gece?

2011-10-08T04:10:00.004+03:00

Gecenin sessizliği, yalnızlığı. Seviyorum seni.

Ağladığım, düşündüğüm, uyuyamadığım anlarda, sana lanet ediyor olabilirim ama sen biliyorsun. Aslında sana değil kızgınlığım, o zamanlarda da.

Sessizliğini seviyorum ama müzik dinlemeyi de seviyorum. Sen her şeyin üzerini örtmüş, bütün sesleri içine hapsetmişken, müzik de başka geliyor kulağıma. Etkisi artıyor, içime işliyor.

Sonra uykuya daldığımda bana getirdiğin rüyaları da seviyorum. Bazen hatırlamıyorum ama iyi bir hisle uyandığımda biliyorum ki; sevdin beni gece, iyi davranmak istedin bana.

Yalnızlığı sevenler, seni de severler, değil mi gece? Güneş enerjisiyle çalışıyor olsam da kıskanma. Senin tadın, verdiğin his bambaşka. Sarhoş olmak da, dans etmek de, sevişmek de başka, sen her yeri siyaha boyadığında.

Bugün güneş öyle güzel battı ki; kıpkırmızı, sakin. Sana hoşgeldin der gibiydi. Sahi, aranız nasıl onunla? İtişip kakışıyor musunuz, yoksa kibarca birbirinize mi devrediyorsunuz zamanı?

Bence iyi geçinin gece, huzursuzluk sana hiç yakışmıyor.

Eşlikçi ve tetikleyici müzik için tık

Ey ruh!

2011-10-06T14:12:00.003+03:00

Akıl bu işte gidiyor bir o yana bir bu yana. Ne yaparsın?
Bir anda her şeye hakim, ne istediğini bilen şahane bir insanla tanıştırıyor beni. Sonra aniden, ürkek, ne yapacağını kestiremeden öylece duran birisini getiriyor karşıma. Hepsiyle tanışıyorum, el sıkışıyoruz ve birbirlerinden bu kadar farklı olmalarına rağmen "bendensin" diyorum ikisine de. Yoo, kandırıyor değilim onları, tanıyorum, kendimden biliyorum.

Siz neler yapıyorsunuz bu arada? Nasıl bir ruh hali içindesiniz? Sonbahar nasıl davranıyor size? Ne çok anlamlar yüklüyoruz; havaya, mevsimlere, aya, uçan kuşa, bulutlara, değil mi? Yoksa ben mi yüklüyorum sadece? Hadi canım oradan, okuyorum işte yazdıklarınızı. Hepiniz yapıyorsunuz.

Bütün sabah öyle güzel şarkılar dinledim ki; teknik imkanım olsa size link'lerini verirdim. Şarkılara bile "gözün kör olsun" diye söz yazan insanlar var. Yukarıdaki soruma bunu da düşünerek cevap verin. Ya da "şarkılardan fal tuttum" diyenler. İnsanlık hali ne yaparsın, değil mi?

Bazen kontrolü yardımcı pilota vermek, şarkılara, filmlere, okuduğun satırlara yaslanmak istersin. Tek başına duramıyorsundur ya da durduğun yerden uzaklaşmaya gücün yoktur. Gücün olmadığını sanırsın, buna inanmak istersin.

Kafası çalışan, iyi dostlar edinin. Göremediklerinizi, tüllerin arkasında hayal meyal seçtiklerinizi, bir anda görünür kılar onlar. Gözleriniz kamaşsa da acısa da; yalandan yaşamayı kim ister ki?

Kimselere anlatmadığınız mücevher kutusunun en dibindeki hikayeleri çıkarmayı bilir onlar. Kutu açıldığında etrafa yayılan küf kokusunun havaya karışmasıyla ruhunuz başka formlara bürünür. Formu değişen, değişebilen ruh güzeldir.

Sevin ruhunuzu, ondan başka kiminiz var ki?

Bırakıyorum

2011-10-02T18:14:00.000+03:00

Bazı şeyleri yaşamak, tüm olumsuzluklara, zorluklara rağmen hakkını vermek, her yiğidin harcı değildir.

Yine bardak konusunu açmak istemem ama olay tam da "zorluklarına mı yoksa güzelliğine mi düşeceksin" kararını vermektir.

Düşmek güzeldir, kendini bırakmak. Bazen istemeden bazen bile bile.

Düşe kalka büyüyorsak ve hala büyüyorsak; çocukken bize verilen hakkı neden kendi ellerimizle çıkarıp bir kenara atalım ki?

Gerçekten yaşamak, keyif almak için ne kadar izin veriyorsun kendine? Alacağım keyfin muhasebesinde mi kayboluyorsun, kar zarar hesaplamadan sadece yaşıyor musun?

Bırakıyorum kendimi, bilinmeze, güzele.

Çünkü ne olursa olsun öyle güzel ki yaşamak.

Benden adam olmasın!

2011-09-29T22:13:00.001+03:00

Yapılmazlar yapılmak, tabular yıkılmak, yasaklar delinmek içindir. Kuzu gibi yaşamamız gerekseydi; kuzu olurduk, insan değil.

Budur, bundan böyle mottom. Bugüne kadar hiç mi yasak delmedim? Deldim elbette ama sınırlarımın katılığını fark ettikçe ezip büzesim geliyor kendimi. Zaten köşelerin içinde insan ezilip, kıvrılıyor. Kıvrılmak istemiyorum, dağılmak istiyorum öylece, sıvı gibi, akışkan olmak istiyorum.

Bana bir haller oldu, kabul. Sevdim her halimi; e- halimi de -de halimi de yalın halimi de. Aslında -e'lere, -i'lere gide gele yalın hale geleceğim. Ölürken mi ölmeden önce mi göreceğiz. Bu, bana ve kendimi tutup tutmama bağlı.

Kendimi çok tutuyorum be! Bazen bir vesileyle kameraya falan aldığında birileri; kendimi sonradan izlediğimde görüyorum bunu. Vücudumun duruşundan bile belli oluyor kendini bir kollama halinin egemenliği.

Bir akşam, eve yürürken 10-12 yaşlarında, dans kursundan çıktığı saçlarının topuzu, ayakkabıları ve kıyafetinden aşikar bir kız çocuğunun, aniden yolun ortasına atlayıp, harika bir dönüşle kendisini almaya gelen arabanın önüne uzanması hala aklımda. O zaman düşünmüştüm, asla çocukken bile bu kadar rahat hareket etmedim, böyle fütursuz olmadım, diye. İçim ezilmişti.

O kadar güzel bir sahneydi ki; sanki çok iyi bir yönetmenin en severek çektiği sahnesiydi ve ben gerçek hayatta bunu izleme şansına erişmiş birisiydim. Gözlerimden ve aklımdan çıkmasın diye sarıp sarıp baştan oynatıyorum o sahneyi.

Neyse işte, tutulmuş ay gibi bir yanın kararırsa; ışığın hiç yansımaz ki etrafa? Oysa dolunayda, gece ayın ışığıyla her yer nasıl pırıldar, denizin üzerindeki ışık oyunları insanı büyüler, yeryüzündeki her nesne başka görünür göze.

Kurt kadın olacağıma; dolunay olurum, içim ışıldar.

Sessiz ve mağrur dururum, varsın kurtlar bana ulusun.

Şarkı dinleyin- Ete Kurttekin - Benden adam olmaz

Yaşamak o meşhur bardağa bakmaktır

2011-09-28T00:39:00.000+03:00

Gelinliğin üzerindeyken aniden evlenmekten vazgeçmek gibi bir his dedim bugün birisine.

Hayat zor ama zamanı gelmemiş cevabı bana "zamanı gelecek" cevabı verilmiş gibi hissettirdi. Kabul ettim. Başka çarem olmadığından değil, kabullenme hali hoşuma gitti.

Her şeye rağmen, hayata asılabilmemi sevdim. Kurduğum hayali yıkmama rağmen devam edebilmemi sevdim. Sevdim bu süreçte kendimi. Öğrendiklerimi de aldım sağ yanıma, yuvarlanıp gidiyoruz işte.

Bardağın neresine baktığın önemli derler ya hep. Haklılar. Çok başka bir yerden baksam depresyonun eşiğinde de olabilirdim şu anda. O halimi bilirim, olmuştu. Hiç zevkli değil. Zevkli olmayan şeyleri yapmak istemiyorum kendime, artık.

İnsan durmadan büyüyor.

Öyle.

Yanık kokusu

2011-09-23T18:18:00.001+03:00

Başlayıp bıraktığım on ikinci yazı bu. Hepsi yanık kokuyor.

Olmuyor, öylece kalıyor.

Hayal kurmak ve vazgeçmek zorunda kalmak mis kokulu hayallerden,

Böyle yaparmış insanı meğer.

Hala hayal kuruyorum evet, deliyim belki de.

Aklım yerinde değil zaten, kalbim bu kadar acırken.

Beynim avutmak, tamam ağlama artık demek için oyunlar oynuyor ona.

Ben de bakıyorum öyle.

Kendini ifade etme isteğiyle yanıp tutuşuyorum.

Onu bile yapamamak, ne demek biliyor musun?

Gör beni sadece.

Başka bir şey istemiyorum.

İsteyemem de zaten.

Yeni Türkü - Öyle sevdik

Hüzünlü gönlüm süzüm süzüm

2011-09-22T18:37:00.000+03:00

Bazen içimde şişiyor söyleyemediklerim. Nasıl söyleyeceğimi bilmediğim için konuşamıyorum yoksa içimden geleni pat diye söylerim normal zamanda. Bu sefer, durum biraz karışık. Bilmediğimi sandığı şeyleri biliyorum ve yalan söylemesine göz yumuyorum. İncitmek istemiyorum çünkü neden yalan söylediğini aşağı yukarı tahmin edebiliyorum. Niyetinden emin olamıyorum bir de. Ya kötü niyetliyse ve tahmin ettiğim gibi değilse?

Off hayat zor be. Geçen gün minicik bir bebek haberi var diye yazdığım arkadaşımın bebeğini kaybettiğini öğrendim az önce. Çok üzüldüm ama biliyorum ki sağlıklı olacak bebekler tutunuyor annelerinin rahmine. Sonradan sorunlar çıkıp daha çok üzülmesindense henüz çok erkenken bunu yaşaması. Ama ne denir buna? Bir can gitti işte, benimsemeye başladığı, daha kalbinin atışlarını bile duyamadığı bebeğini kaybetti. Üzgünüm, çok üzgünüm.

Biliyorum ki; bir süre sonra yeni ve bu sefer kucağımıza alıp, kokusunu içimize çekeceğimiz bir bebeği olacak. Bunu ona nasıl anlatırım, anlaması mümkün müdür şu durumda? Sanmıyorum, çaresiz hissediyorum kendimi.

Hüzünlü biriyim ben. Okuduğum kitaplar, dinlediğim şarkılar, genelde hüzünlü işte. Tuhaf bir zevk mi alıyorum yoksa olayım mı bu, bilemiyorum. Gülmek hele de en gülünmeyecek yerde gizli başlayan ve sonunda patlak veren kahkahaları seviyorum, neşeli olmayı da seviyorum. Ama kendimle kaldığımda hep bir hüzün var, beslenmek isteyen.

Derdim yok, dert mi arıyorum kendime, diye de sorduğum oluyor ama bu hiçbir şeyi değiştirmiyor.

Hüzün benim sevgilim.

Müzik: Zakkum - Anason

Ucundan azıcık

2011-09-20T14:31:00.003+03:00

Oluyor işte bir şeyler. Bazı taşlar yerine otururken bazıları hala dingildiyor. Onlara basmaktan korkuyor değilim, basıyorum bileğim burkuluyor ama vazgeçecek, yolumu değiştirecek de değilim işte.

Merkezimde bir ben buldum, tamamlanmış. Sevdim onun dingin halini. Yaramazlıklarıyla, akıllı halleriyle, şaşkınlığıyla, sever, nefret eder, zaman zaman küser kafasıyla bana verdiği huzuru sevdim.

Yapraklar dökülüyor ve ben yine seviyorum çıtırdayan yaprakları ezmeyi, yolda yürürken. Burnum ve ellerim donmuş halde, çıtırdayan sobanın yanına kıvrılmayı da seviyorum hala. Değişen çok bir şey yok aslında.

Her gün daha fazla yaklaşıyorum kendime. Büyük kararlar, büyük olaylar, bunu daha da mümkün kılıyor. Yakınlaşma öncesi kendimden en uzağa gidişim, hayatımın alt üst olduğundan şikayet edişim de benden. Sonunda o eksik ve red edilen parçayı alabiliyorsam kızmadan, acıtmadan içime; bütünleşiyorum işte o zaman.

Bu kadar soyut şeyden sonra gerçek hayata dönecek olursak; uçları cadı süpürgesine benzeyen saçlarımı kestirdim. İçimden gelen "ensene kadar kestir, değişik bir şekil ver "sesini en muhafazakar tarafımı devreye sokup susturdum.

Ferahladım. Saçlarımı kestirince hafiflemiş hissediyorum kendimi.
Hafifim ama yerimde sağlam duracak kadar da ağırım.

Gelsenize, ofis çok güzel!

Anne ile söyleşme

2011-09-18T12:59:00.001+03:00

Sahip olduklarının farkında ol. Sağlık, mutluluk ve huzur, bunlardan daha önemlisi yok. Kendini mutsuz edecek durumlara sokmak, açgözlülük yapmak, içinde boş kalan yerleri illa dolduracağım diye debelenmek. Evet, hepsini yapıyorum, insanım. Ama insansam; elimdekileri, kalbimdekileri düşünüp gülümsemeyi tercih etmek de benim elimde.

Ne kadar dengesizim değil mi? Değilim aslında, düşe kalka yaşıyorum bir şekilde. Evet, bunu daha dengeli yaşamayı becerebilenler var ama ben hiç onlardan olamadım, anne. Ben o, bir ayar tutturup, çok önemli şeyler olmadıkça aksamayan, yerle bir olmayan insanlardan olamadım hiç. Lanetim bu benim ama buna da üzülmüyoruz değil mi anne?

İyi bir hayatının olması ne demektir? Boşlukların da olduğu ama en temel ihtiyaçlarının doyurulduğu bir hayattır. Buna sahipsen, çok da fazla düşünmemek lazım değil mi anne? Sen bana hep öyle dedin. Ama ben seni dinlemedim anne. Çok düşünüyorum, gereksiz yere yoruyorum ruhumu. Yoruluyorum ama bazen işe yarıyor be anne, haksızlık etme.

Senin dediğine geliyorum sonunda evet ama yürümeyi de böyle öğrenmedim mi anne? O zaman ilk adımımı attığımda gözlerindeki mutluluğu kim yaşatabilirdi sana? Artık yürüyebiliyor olmam seni o kadar mutlu etmiyor, biliyorum. Ama olsun, düştüğümde; elimden tutup kaldırmak, üzerimdeki tozları silkelemek için artık gücün olmasa da senden öğrendiklerimle kendimi toparlıyorum anne.

Ben de anne oldum artık hem. Şimdi ben düşen yavrumu her durumda kurtarmak için yanındayım. Onun için yaşamıyorum ama yaşamım onun etrafında dönüyor. Sen sadece bizim için yaşadın ama doğru değildi be anne. O da senin hatandı ama ben senin hatalarından da ders alıyorum.
Ben akıllıyım değil mi anne?

Acımıyorum, nefret ediyorum

2011-09-17T11:08:00.000+03:00

Kendime, hatalarıma bakmadan yazacağım bugün. Bu bir geçirme yazısı, aynaya bakmadan geçireceğim. Kırıldım çünkü, acı çekerken bunları dökeyim ki; sakinken kendimle yüzleşebileyim. Yapacağım suçlamaların, ne kadarı bende de var, karar verebileyim.

İnsanlar yalancı, güvenilmez. Ağızdan çıkanı doğru kabul etme gibi bir alışkanlığın varsa hele, vay haline. Çıkarları için, kendilerini farklı göstermek için bazen de sadece alışkanlıktan kötüler işte. Başkalarının hayatına girip, onları kandırmayı kendine hak görüyor insanlar. Acı vermek hoşlarına gidiyor ya da belki kendi yaralarını başkalarında da görmek rahatlatıyor onları. Hırs dolular, paranın, seksin, popüler olmanın peşindeler hep. Sevgi? Onu boşver, sevgiyle karın mı doyar?

Aç gözlü insanlar, doymak bilmiyorlar. Doyumsuzluk, yalanı, sahteliği, ikiyüzlülüğü besliyor. Kıskançlar çünkü kendi yaptıklarını bildiklerinden, ne kadar kötüleşebildiklerini gördüklerinden, kimseye güvenemiyorlar.

İnsan çok iğrenç bir yaratık, gerçekten. Nefret ediyorum tüm bunları düşündüğümde. Bencilliği, doyumsuzluğu ile bir yaratık işte insan. Geçecek biliyorum, yarın yine seveceğim herkesi belki öbür gün ama şu anda elimden bu kadarı geliyor. Sadece geçeceğini hatırlatmak kendime.

Sakinleşmek de istemiyorum, sakinleşirsem affederim biliyorum. Affetmek istemiyorum. Yalancıları affederek onlara iyilik yapıyor da olmuyoruz ayrıca. Yalanlarıyla yüzleşsinler, başkalarını aptal yerine koymamayı öğrensinler eğer becerebiliyorlarsa. Affedilmesinler, acı çeksinler; belki o zaman düşünmeye vakit bulurlar, kurdukları yalan dünyanın içinde yuvarlanıp giderken; ezdikleri karıncaların bir kaçı kurtulur belki.

Defolun gidin şimdi.

Müzik: Fuck you!

Görsel: funnyaminals.com

İnsana dair

2011-09-15T22:12:00.000+03:00

Bazen minicik bir bebek haberidir, insanın hayatına güzellik veren. Annesinin karnında büyüyecek. Elleri, kolları, ağzı oluşurken, bazen mide bulantısı bazen de deli gibi heyecan verecek. Yüzü, gözü, sağlığı hep merak edilecek. Binlerce plan yapılacak, endişelerle beklenecek.

Hayat hep yeniliklere gebe. Yürüdüğün yoldan başka bir sokağa sapmak, orada karşına çıkacak yeni yüzlere bakmak, gözlerinin derinliğinden içlerini anlamaya çabalamak. Bir gülümseme ile kalbinin ısındığını hissettmek ve "evet, ben buraya aitim" demek.

İlk kez dokunmak birine, heyecanla dolmak, o anı sonsuza dek saklamak.

Kendinde yepyeni bir yönü fark etmek, onunla uğraşmak, kendini değiştirmek. Büyümek, olgunlaşmak bazen çocukluğuna geri dönmek.

Biz de hayatın bebekleriyiz aslında. Her birimiz, ümitle, sevgiyle beklendik onun tarafından. Bazen yaramazlık yaptık, tokat yedik bazen iyi olduk, sırtımız sıvazlandı. Ama hep onun bebeği olduk, nefes aldığımız sürece bize bir şeyler öğretti, ders almamakta direndikçe iteledi, yeniden dene, dedi.

Hepimiz bebeğiz evet, ellerimizde kendi geleceğimizle nereye gideceğimize, hangi yolu seçeceğimize bakıyoruz, yol kenarında yürürken. Kimimiz en baştan belirlemiş hedefini, kimimiz yolda karşısına çıkanlarla şekillendiriyor, ulaşacağı yeri.

Bebekler kadar masum olmasak da artık; aslında küçüğüz, hala.

Müzik: Küçüğüm - Sezen Aksu

Masal

2011-09-10T20:42:00.001+03:00

Yüreğinin sesine kulak ver. O seni götürecek. Bırak kendini onun kollarına çünkü yapacak bir şey yok. Sen ayak diresen de inat etsen de; yüreğin sende değilken, durduğun yerde değilsin ki.

Bunu öğrenemedin aslında değil mi? Hep korkaklığın arkasına saklanmayı seçtin. Bir adım atmadın, suya kendini bırakmadın, paraşütün açılacağından endişe etmeden uçaktan kendini bırakmadın ki hiç.

O zaman seninle konuşmanın manası yok. Yüreğinle konuşan kazanacak ve sen öylece kalakalacaksın. Bundan da korkarsın sen ama korkman fayda etmiyor. O, senin izin vermediğin her şeyi yaptıracak "sana rağmen". Sen sadece bakacaksın ürkek ürkek ama tamamlandığını gördüğünde; tanımlayamadığın boşlukları doldurdukça anlayacaksın, ne demek istediğimi.

Sakin ol, bu dediklerim de korkutuyor seni, biliyorum. Ninni söylediğimi varsay ya da bir masal anlattığımı; mutlu sonla bitmese de "yaşamayı" seçen bir kahramanın masalını.

Kadınlar

2011-09-08T22:45:00.000+03:00

İnsanları anlatasım var bugünlerde. Hiç tanımadığım, sadece görüp de üzerlerine elbise biçer gibi hayat biçtiğim insanları.

O uydurduğum hikayelerin gerçeklik payını merak ediyorum. Yazdığım yerde bırakamıyorum kahramanları. Acaba ne kadarını doğru tahmin ettim, ne kadarında tamamen saçmaladım, merak sinsi sinsi dürtüyor beni.

Mesela bugün arabada giderken, kocaman bir köpeğin deli gibi koştuğunu gördüm. Gittiği yöndeki insanlar için endişelendim. Adam önden yürüyordu, arkasında oğlu olduğunu tahmin ettiğim 15-16 yaşlarında bir genç, arkalarında da başının örtüsü kaymış, şişmanca, elinde torbalarla yürüyen karısı.

Kadına takıldı tabii, gözüm yine. Bitkin görünüyordu, yalpalaya yalpalaya gidiyordu, onların arkasından. Üzerinde ince bir pardesü, içinde koyu renkli ve soluk bir çiçekli gömlek, dizlerinin iki karış altında rengi solmuş gri bir etek. Ayakkabıları da yıpranmıştı, kimbilir kaç yıldır taşıyorlardı onu.

Köpek saldırsa kaçacak hali yoktu, içimden nolur o köpek o kadına bir şey yapmasın, demeye başladım. Yapmadı da merak etmeyin. Ama oğlu ve kocası dururken, kadın, neden o torbaların tümünü taşıyordu? Belki benden bir kaç yaş büyüktü ama neden annem gibi görünüyordu? Neden onların arkasından yürüyordu?

Sanki görünmezdi, aslında hiç yokmuş gibiydi.

Hayat ne acımasız, bir o kadar da adaletsiz işte.

O kadın

2011-09-06T23:51:00.006+03:00

Sürekli gülümsüyor, işi bu. Lokantanın kapısında, herkese bildiği tek İngilizce cümle olan "hoş bir yerde yemek yemek ister misiniz? Buyrun" demekle geçiyor bütün günü.

Arada, yoldan geçen tanıdıklarıyla neşeli, canlı bir şekilde sohbet ediyor. Doktor olduğunu sandığım, yaşlıca bir adama alnını gösteriyor. Saçlarını elleriyle geriye atıp, açtığı alnına bakıyor adam ve bir şeyler söylüyor ona. O da omuz silkiyor. Anlamıyorum konuştuklarını ama adamın verdiğini sandığım tavsiyeden hoşnut görünmüyor.

Yeniden yoldan geçenlere dönüp, içeri davet ediyor müşteri adaylarını. Sanırım otuzlu yaşların sonunda, saçları sarı boyalı, balık etli ve kıvrımlarıyla hareketleriyle tam bir kadın o. Kalın dudaklarına ve gülümsedikçe görünen beyaz dişlerine bakıyorum. Seksi bir kadın.

Sokaktan geçen polis aracındaki polise selam veriyor, laflıyorlar. Önünden geçen insanların bazısı aldıkları davete gülümseyerek cevap verip, yürümeye devam ediyor, bazıları da uzattığı menüyü inceliyorlar.

Ona baktığımı fark ediyor ve bazen aynı sözleri tekrarlamaktan sıkılmış bir halde, bana bakıp "offf yoruldumm ama" diyor, mimikleriyle. Beni de suç ortağı yapıyor; hoşuma gidiyor ve gülümsüyorum ben de ona.

Onun akşam evine ne halde gittiğini düşünüyorum. Konuşmaya doymaz bir hali var, kendinden motorlu kadınlardan o. Sadece bilmediği bir dilde aynı sözleri tekrarlamaktan sıkılıyor, kendi dilinde konuşmaya ise çok hevesli. Anlıyorum bunu, turist olmadığını anladığı kişileri davet edişinden ya da karşı dükkandan çıkan tombul kadınla yaptığı sohbetten.

Yine de o gece, peşine takılıp evine gitmek istiyorum onunla birlikte, görünmezlik pelerinim üzerimde. Bence yalnız yaşıyor, evin sessizliğini sevmiyor ve girer girermez müziği açıyor. Duşa girip, bütün günün yorgunluğunu üzerinden atarken, eşlik ediyor şarkılara.

Sonra bir şişe şarap açıyor ve kanepesine uzanıp, şarabın etkisiyle güzel bir rüyaya dalıyor. Çalan kapı zili ile uyanıyor aniden ve sohbetini seven ve eve girdiğini görüp, ona koşan komşusunu içeri alıyor. Durmadan konuşuyorlar, yalnızlıktan, aşktan, yan komşunun sürekli onları gözetlemesinden, gülüşüyorlar. Şarap ikisini de mayıştırıyor ve arkadaşı gittiğinde yine yalnız kalıyor kadın.

Yatağına gidiyor ve kurmaktan asla vazgeçmediği o hayalin büyüsüyle uykuya dalıyor.

O kadının en sevdiği şarkı için tık

Başlık bulamıyorum Hasan Abi

2011-09-05T21:56:00.002+03:00

Bir deşsek geçmişi, öyle çok ortak yanlarımız çıkacak ki. Ama o yaralar sadece bizde var sanıp, saklanıyoruz, taşıyoruz bir yük gibi. Çocukken yaşadıklarımızı hala o çocukmuşuz gibi sahipleniyor, utanıyor, gizliyoruz.

Eskiden olanları ve eskiden olanların bize etkilerini anlamaya çabalıyoruz. Bazen buluyoruz ama bulmak yetmiyor ki. Ne yapıyoruz bulduklarımızla? İyice sarılıp onlara, her yaptığımız harekette, arkasına mı saklanıyoruz yoksa onları kabul edip, yürümeye devam mı ediyoruz?

Siz bu soruları cevaplayın, ben başka konuya geçiyorum zira sıkıldım.

... da ne konuşacağımı da bilmiyorum ki.

Deli hallerim üzerimde yine, iyi haber. Depresiflikten iyidir, deli gibi davranınca etrafımdakiler gülüyor, ben de gülmüş oluyorum böylece. Delilik iyidir, yapın siz de.

Hem Eylül geldi, hiç bahsetmedim ben bundan. Oysa sonbahar, yaprakların dallara vedası, geçen yılı hatırlamalar falan da var. Hüzünlü de değilim bu sefer sonbahardan, kışı bekliyorum ben ilk defa hevesle.

Çok güzel bir klip izledim geçen gün. Aşkı seviyorum, aşık insanları da. İçimde tatlı bir esinti geziniyor, o klibi izledikçe. Siz de izleyin ve ben saçmalamayı keseyim.

Verdiğim rahatsızlıktan ötürü vallahi özür dilerim.

Yemin ettim bak.

Niuver - Quiereme Mucho
Sylveniko'dan

Öyle veya böyle

2011-09-04T22:09:00.001+03:00

Denizin serinliği, hafiflik, bulutların tüy gibi durması gökyüzünde.

Gülen gözlerle bakan insanlar, sadece kendisiyle meşgul kafalar.

Kafalarda hoş konular, huzurlu, dingin, pamuk helva kıvamında düşünceler.

Yanaklarımda iki simetrik sivilce.

Sıktıkça aynı yerden, yeniden gelmeleri.

Yüzüme ne sürsem sivilce çıkıyor, bakım yapılmadıkça bakımlı kalan cildim.

Huzur veren bir müzik.

Aynı zamanda iç gıcıklayan.

Hafif bir rüzgar, saçlarla oynaşan.

Ayağıma girip duran kramp.

Üzerine basınca geçen ama sonra yeniden canlanan.

Perdelerin hışırtısı, kahvenin kokusu.

Klavyenin her dokunuşumda tıkırdaması.

Saçlarımın tuhaflığı, bugün aldığı kararla şekilsizliği benimsemesi

Yarın işe gidecek olmanın ağırlığı.

İlkokul çocukları gibi, arkadaşlarımı görecek olmaya sevinmem.

Hayatın getireceklerinin belirsizliği.

Belirsizlikten gelen heyecan, merak.

Durum bu. Hepsi hayatın içinden.

Hepsi bize dair.

İnsanız, ondan.

Geçer.

Bokuyla kavga eden

2011-09-04T01:44:00.001+03:00

Tatile çıkarken, içime mayomu giyip, otobüsten denizi gördüğüm anda heyecanlandığım günler belli ki çok gerilerde kalmış. Yolculuk boyunca, o rahatsız mayonun, denize girme heyecanını bastıramadığı günler gitmiş, ne istek kalmış içimde ne de heyecan.

İnsan doyumsuz ve aynı zamanda çabuk doyuyor. Çocukken sahip olduğu heyecanı, coşkuyu, büyükken çok daha "anlamlı" bir şeyler için hissetmeyi öğreniyor. İşte doyumsuzluk da orada başlıyor.

Büyüyen gözler, hem her şeyi anlamlı görmek istiyor hem de aslında temelde anlamsızlığını görmeye daha meyilli oluyor.

Tamam, lafı uzatmıyorum. Artık sıcağa dayanamıyorum, denizi seviyorum ama kısıtlı zamanda yüzme şansım da olsa; günde bir kez girmek yetiyor. Kaldığım oda daha çok ilgimi çekiyor, bıraksanız hiç çıkmam, serin, sakin, huzurlu.

Ayrıca, odaya yerleşir yerleşmez, içeride bir düzen kuran, oraya evi gibi davranıp, sürekli dağıtılan eşyaları toplayan ben, yalnız değilim, değil mi? İçinizde vardır mutlaka böyleleri? Lütfen olsun. Tabii otel odasını evim gibi benimseyince; dışarı, yaka paça çıkarılır hale geliyorum.

Hayır, odada geçirmedim tatili ama olabilecek en gölge yerde, hatta üşüyerek, dört günde beş kitap bitirip, bir sürü sigara içerek geçirdim. Kitaplar çok güzeldi, sigara kötü, üşümek ise; o sıcakta enteresan.

Maalesef yer seçimim beni her gün aynı dört insanla yanyana oturmaya zorladı. İki mutsuz genç kız ve durmadan iş konuşan anneleri. Kızların gözlerindeki mutsuzluktan kaynaklı olduğunu sandığım düşman bakışlar, kabusum oldu. İnsan, çocuğa, çiçeğe, çaya, başka birine bu kadar kötücül bakabilir mi? Hadi bir an baktı, o bakışlar bir an bile yumuşamaz mı, diye merak içinde kaldım. Yanlarına gidip konuşmak istedim ama bakışlarından korktum, çenem kilitlenir, hede hödö der, yerime geri dönerim, diye tırstım sözün özü.

Çok mutlular ve tatilin bokunu çıkaracağım diye yemin edip gelmişlere, ben de biraz kötü bakmış olabilirim, bu arada. Gürültülü, anlamsız kahkahalı halleri, çocuklarının peşinden cıyak cıyak bağırmaları falan ifrit etti mi? Etti, evet. Belki kıskançlıktan belki de öyle insanlara genelde tahammülsüz oluşumdan, bilmiyorum.

Kısacası, ben huysuzum, aklım çok yerinde değil. Bir süre daha da olmayacak, kabullendim ve barıştım kendimle. Bok barıştım, barışmadım işte. Sürekli kavga halindeyim!

İtiraf ediyorum, hala utanıyorum

2011-08-27T12:31:00.006+03:00

Aklımda, seneler öncesinden kalan, çok korktuğum ve utandığım bir an var. Bu bir günah çıkarma belki de.

Ankara'da, evimizin arka bahçesindeyiz. Sanırım sekiz veya dokuz yaşındayım. Benimle yaşıt bir arkadaşım ve ondan iki yaş küçük kardeşiyle arka bahçede oynuyorduk. Üflyeyince dağılan tüf tüf çiçeklerini koparıp, ince tüylerine ve desenlerine bakıyor, annemizin söylediği, kulağına kaçarsa o tüyler, sağır olursun efsanesinin gerçek olması korkusunu bir yandan içimizde tutarken, bir yandan da üflemekten kendimizi alamıyorduk.

O sırada, yan bahçeden diğer arkadaşlarımız gelip, birazdan toprakta patates közleyeceklerini, bizim de katılmak istiyorsak; evden patates getirmemizi söylediler. Bayılırdım o toprağın altına gömdüğümüz patateslerin tadına. En çok da yanık kabuklarını yemeyi severdim, patatesin iç kısmını çok sevmezdim ancak bol tuz takviyesiyle o patates biterdi, çünkü içinin sası bir tadı vardı, hala da öyle gelir.

Bahçenin bir ucundan, apartmanımızın arka bahçeye açılan kapısından girmek üzere yola çıktık ve o anda nereden geldiğini anlamadığımız bir köpek canhıraş havlayarak, yan bahçe duvarını aşıp bize doğru koşmaya başladı.

Nasıl koştuk, koşarak apartmanın kapısına çığlıklar atarak ulaştık hatırlamıyorum. Önde ben, arkamda arkadaşım, arkadaşımın kardeşi ise geride kalmıştı ve köpek bize çok yaklaşmıştı.

Apartmanın arka bahçe kapısından hızla daldık ve anlamadığım bir şekilde korkudan tireyerek, kapıyı kilitledim. Sanki köpek kilidi açabilirmiş gibi arkadaşımın kardeşini orada, köpekle bırakıp, kapıyı kilitledim. O anda gerçekten ne yaptığımın farkında değildim. Sonradan, sesler kesilince kapıyı açtığımda, köpek arkadaşa bir şey yapmadan geldiği gibi yok olmuş ama kızcağız altına yapmış, çığlık çığlığa kapının önünde ağlıyordu.

Ömrüm boyunca o kapıyı kilitleme anını hatırlayıp, kendime açıklayamadığım bu durum için utandım. Nasıl o kızı bırakıp, içeriye kendimizi kilitlemek suretiyle bu kadar bencilce ve salakça davranabilmiştim?

Korktuğumu, çok korktuğumu hala o anı yaşar gibi hatırlıyorum ama yine de utanmaktan kendimi alamıyorum.

Kaşın biraz

2011-08-21T13:32:00.000+03:00

Sınırlar, çizgiler, inançlar, fikirler, hepsi bizi birbirimizden ayırmak için varlar.

Aynı okuldan mezun olmak bile bir sempati duyma sebebi, karşındakine. Nedir bu ait olma zayıflığımız, benzerlerimizi bulup onlarla beraber olmaya, onları kayırmaya olan hasretimiz?

Fikirlerimizin yönü, sağcı-solcu-Kürt-Türk, Müslüman-Hıristiyan-Yahudi, o milletten-bu ırktan diye birinin içine girmeye, diğerlerini dışlamaya gitmese, olmaz mı? Kadın-erkek, genç-yaşlı, ne çok kategori var insanları içine yerleştirecek. Kafa hep bu kategorileri bulmaya ve kendisi dahil herkesi bir yerlere tıkıştırmaya çalışıyor.

Evet, veri çok ve kafa ister istemez işini kolaylaştırmaya çalışıyor da; düşünmek diye bir yetimiz de var, kullanalım, sorgulayalım, diye. Kafa yormak diye bir söz varsa; azıcık yoralım şu kafayı be. Kategorilere değil de sınıflandırmadan anlamaya, kafa yoralım azıcık.

Bu kadın çok rahat, öteki tutucu, o adam milliyetçi, diğeri dinci. O zaman kendimize yakın gelenle ilişkiye devam, diğerleri zaten, dedim ya benden başka şeylere inanmış, benden farklı düşünüyor, boşver onu, dinleme bile.

Birisi sen bu ülkede doğdun, bu dinden bir aileye mensupsun diye seni öyle kabul ediyor. Sen de hiç düşünmeden ama hiç, ben böyleyim diyerek, diğer herkese tu kaka diyorsun. Düşün, sorgula, gerçekten her kaynaktan oku, sadece verilenle yetinme ve de ki; ben buna inanıyorum: Başımın üzerinde yerin var. Ama bana okulda sana okutulan, tek taraflı hazırlanmış, beyin yıkayan kitaplarla ve annenin babanın söylediklerini, gözü kapalı kabullenmişlikle gelirsen, bir de üzerine beni dinlemeyi red edersen, bir yere varamayız işte. Amaç illa bir yere varmak mı? Evet bence öyle.

Sadece karın doyurup, elimizdeki maddi olanakları daha da arttırmaya gelmedik ya bu dünyaya. Kendimizle ilgilenmek, yetiştirmek, geliştirmek bizim asıl amacımız. Varsa çocuklarımız, onları da kendimiz gibi yapalım diye de gelmedik. Kendilerini bulmalarını, anlamalarını, düşünen birer insan olmalarını destekleyecek ortamı sağlamak için doğurduk onları. Benim yapamadıklarımı yapsın ama şunu da mutlaka benim gibi yapsın derken bir çocuğun kendisi olma özgürlüğünü elinden alıyorsun. Farkında mısın?

Farkındasın da aslında istediğin de bu, değil mi? Kendin nasıl yaşadıysan, onu dayatmak.

Ben memur bir ailenin çocuğuyum ve her şeyi sırasıyla bir ailenin çcouğundan beklediği şekilde yaşadım. Okudum, işe girdim, evlendim, çocuk doğurdum. Tamam ideal evlat profili, ne hoş. Ama aslında nasıl bir iş yapmak istediğim, neyle ilgilenmek istediğim hiç sorgulandı mı? Hayır. Memur zihniyetinin bir numaralı tuzağı, güvenilir bir iş bulmak ve her ay düzenli maaş almak. Bunları sağladım ve tamam ben kurtuldum, ailemin gözünde.

Şimdi ben de kendimi bazen Can için, ne istiyorsa onu yapsın, varsın düzenli geliri olmasın, müziği seviyor ve ilgileniyor, sanatçı olsun, derken buluyorum. Bu da bir dayatma işte. Belki de o benimki gibi bir iş isteyecek ya da ne bileyim işte, her şey olabilir. Din dersi var okulda. Ona ne Allah'a inan ne de inanma diyorum. Kendisi bulsun yolunu, nasılsa bulacak ama şimdi değil. Şimdi okulda öğrettiklerini bazen kabul eder bazen etmez cümleler kuruyor. Müdahale etmemeye çalışıyorum, elimden geldiğince çünkü daha çok küçük ve beynine iyi bir insan olması, öğrenmekten ve merak etmekten vazgeçmemesi için kazıdıklarım dışında bir şey kazınsın istemiyorum. Bunları yaparsa o zaten neye inanıp inanmayacağını ya da nasıl bir insan olacağını kendisi belirleyebilecek.

Çok dağıldım ama aslında yazının başında söylediklerim, nasıl insanlar haline geldiğimiz hep çocuklukta başlıyor ve devam ediyor. Kendi kendine kalıp düşünen, merak eden, anlamaya çalışan bir insan kategorileri görür ve kendini onların rahat kollarına bırakmak yerine, kaşınır, didikler ve düşünür.

Benim söylediğim de bu işte.

O kadar.

Görsele dair şuna da tık

Haydi gel kafası

2011-08-18T22:27:00.000+03:00

Kafamın içindeki ses bugün çok neşeli şarkılar söylüyor. Müzikal bir gün. Kah boşvermişim dünyaya diyor kah Haydi gel içelim kafasında. Ona uymak keyifli, bugün susturmaya çalışmıyorum, özgürlüğün tadını çıkarıyor.

Ama ona söylemiştim, bana bunlarla gel, diye. Sen vıdı vıdı beynimi yerken, ben nasıl hayata ayak uydurayım, hep çıkıntılık yapasım, ileri geri konuşasım geliyor, demiştim. Dinlememişti, dinlemez de. Bugün tatil verdi kendisine de bana da, net.

Bugün kimse üzemez beni, kıramaz ya da kızdıramaz. Hatta kızgınlıklarımı bile unuttum, ferahladım. Hatta kızdıklarıma suçlu olmasam da adım atasım var ama yarınımdan emin değilim. Adımsızım o yüzden. Evet, bu aralar fazla kullandım kızgınlık, kırgınlık kotamı. Artık güzel şeyler söyleme, neşeli şarkılarla dans etme vaktidir.

İşe yaramazlığımdan da vazgeçmiştim geçen günlerde, bebek adımlarıyla ilerliyorum. Sekiz ay yemek yiyip de bir haftada kilo vermeye çalışanlardan değilim. Bol bol yiyorum bugünlerde, şişman ama tatlı bir insan olacağım, içimdeki sesle birlikte.

Müzik Amaltheian'dan bu sefer, tamamen tesadüfen.

Ne olursa olsun

2011-08-17T20:04:00.002+03:00

Kalbi yumuşak olan insan, sevgisini kaybetmez. Merhametlidir, affeder, kendisiyle ilgisi olmasa da etrafında olan bitene üzülür, ağlayabilir de.

Evet, daha melankoliktir, daha kırılgandır ama insandır. Acımasız olmamaya, anlamaya çalışır. Metroda kulağında kulaklık, müzik dinlerken, yanında duran ve ona bakan işitme engelli bir kızın gözlerindeki acıyı görüp, kulaklıklarını çıkarır. Belki o kız, müzik dinleyemediği için öyle hüzünle bakmamıştır ona, bambaşka bir şey hissetmiştir belki de. Ama o ince ruhuyla bunu düşünür. Hatta bunu anlatırken gözleri dolar. Gencecik bir erkek de olsa; erkekler ağlamaz yalanına inanmamışlardandır o.

Biraz şefkat lazım, herkese.

Sevgiyle bakabilmek lazım.

Sen sevgini göster ve cimrilik etmeden vermeye açık ol yeter.

İntikam, hırs ve öfke, sevginin sağlam durduğu yerde saklanmaya mahkumlar.

Üstelik bir adım atmak kadar kolay, kendinden vazgeçmeden hem de.

Ama bunlar boş sözler değil mi?

Müzik: Patrick'ten : Bulutsuzluk Özlemi - Yaşamaya Mecbursun

Eski defterler

2011-08-16T21:40:00.001+03:00

Beni hiç anlamadın. Ben de anlatmaya yeterince çaba göstermedim belki. Ortada bir suç varsa; sadece sen suçlu olamazsın. Anlatamadıklarımı şimdi rüyamda anlatıyorum sana. Ne zamandır gördüğüm anlamsız rüyalardan sonra iyi geldi, anlamlı bir şeyler yaşamak, rüyada da olsa.

Bugün, uzun zamandır ilk defa işe yaradığımı hissettim, iyi geldi bu his. İşe yaramazlık duygusuymuş, bütün bunalımlı yazıların sebebi. İşlemek iyidir, pas tutmazsın o zaman. Pas kahverengi, kuru, çirkin. Paslanmak istemiyorum ben.

Belki de çok hafife aldım duygularını, sadece beklenti gözüyle baktım onlara, karşılanmaz beklentiler. Bilmiyorum, kafam değişti mi peki? Evet ve hayır. Bu sadece bana bağlı değil.

Çocukluğuma gidiyor aklım, son günlerde sık sık. Sokakta oynadığım günlere, evdeki hallerime. Kendimi odama kapatırdım, radyo dinlerdim, yazardım. Ağlardım genelde yazarken, elbette mutlu olup yazdığım zamanlar da olurdu. İnsan hep mutsuz olamaz ya? Şifreli yazardım ki; kimse okuyamasın. Sonra yırttım o defterleri, attım. Ne aptalca, ne kadar çok aptallık yapıyorum değil mi?

Oysa şu anda o şifreleri çözmeye uğraşmak bile mutlu ederdi beni. Artık öyle yazmak zorunda olmadığımdan ya da yazmadığımdan.

Geçer, geçecek diyorlar ya, teselli için?

Aslında hiç geçmiyor.

Geçmiş gibi yapıyor.

Hıyar gibiyim

2011-08-15T23:25:00.001+03:00

Derinden gelen sesler var içimde ama bir de çıkabilseler dışarı. Geyik yapmaktan geyik oldum, sadece o sesler yüzeyde duruyor. Tamam, depresif yazmayacağım dedim ama bu sefer de yazamıyorum. Yani bir arkadaşıma yazmaya söz verdiğim; içinde hüzün, mizah, seks falan filan olacak o yazı çıkamıyor bir türlü.

Oysa eskiden ne gelirse yazardım, hiç düşünmeden. Ne demeye bu kadar düşünüyorum şimdi? Altı üstü bir blog. Havaya girdim, beğenilme derdine düştüm herhalde. Şimdi Aslı biz okuyoruz seni, diye yorum bırakmanız için de yazmıyorum vallahi. İçimi döküyorum. Dertleşmeye geldim, dert dökmeye daha çok da.

Ben dökeyim, dursunlar burada. Bugünün kafamdan geçenleri burada kalsın. Zaten kafam allak bullak. Kelimeleri unutuyorum, konuştuklarımı unutuyorum, neyle meşgul de "şu anı" yakalayamıyor bu kafa, bir bilsem.

Gittiğim tatili anlatamadım bugün bir arkadaşıma, oradan mı bindik biz trene, yok yok şuradan bindik diye diye kadını bunalttım resmen. Şu yazıyı yazarken bile pat diye cümlenin yarısında, başka sekmeye geçiyorum. Geri geldiğimde yarım kalan cümleyi silip başka bir cümleye başlıyorum. Odaklanamıyorum, sıkılıyorum hemen. Oysa ne güzel konsantre olurdum eskiden yaptığım işe, kafamı, kalbimi verir, sonuna kadar giderdim.

Şimdi darmadağınığım, cümlelerim kesik, kayıp.

Üstelik sözlerim de ayıp değil.

Ne anladım ben kendimden?

Başlık ve görsel:Ahmet Coka
Yazı müziği: MFÖ- Sakın Gelme

Anne ben eşcinselim

2011-08-14T13:17:00.001+03:00

Çocuğunun eşcinsel olduğunu öğrenmek her aileyi üzer değil mi?

Üzüldükleri ne olur? Benim evladım nasıl "böyle" olur? Elaleme ne deriz şimdi? Torunlarım olmayacak mı? Mürüvvetini göremeyecek miyim?

Aklıma gelmeyen daha bir sürü soru vardır muhakkak. Tek bildiğim eşcinsel olduğunu ailesine söyleyemediği için yaralanan, içinde hep kocaman bir boşluk taşıyan bir sürü genç olduğu. Bu konuda bir kaç sene önce, bir blog yazısı okumuştum ve içim parçalanmıştı, ağlamıştım hatta. Annesi olmak istemiştim, ona "sen benim evladımsın ve ben senin hep yanındayım" diyebilmek istemiştim.

Aileleri suçladığımı, yargıladığımı düşünmenizi de istemem. Herkes bir inançla büyütülüyor ve bazı insanlar için bu yazı daha en baştan okunamaz bile, anlıyorum. Ama dünyaya getirdiğimiz evlatlarımızı sevmekse tek görevimiz, sevginin şartı olmaz.

Kim, çocuğunun kendisinden bir şeyler saklamasını, yalan söylemesini, mutsuz olmasını ister?

Peki doğruyu söylediğinde, bu kabul edilemezler listesinden bir doğru ise; sevgi nereye gider? Onun hep iyiliğini düşünme, mutlu olması için elinden geleni yapma gayretine ne olur?

Kendine rağmen, sevebilmektir gerçek sevgi. Hele de bu, evlat sevgisiyse.

Görsel: Jonas Löfgren

Dede

2011-08-13T01:34:00.000+03:00

Bazen kendini çok şanslı hissedersin. Etrafına bakarsın ve yanındaki güzel insanlar sana bunu hissettirir.

Bu akşam bir an karşımda oturan adama baktım ve bunu hissettim. Torununa sevgiyle bakışı, onu anlatırken gözlerinde beliren pırıltı, onun için yaptıklarını anatırkenki saflığı, temizliği, sevgisi. En önemlisi de güzel kalbi.

"Çok şanslısın Aslı salağı" dedim kendime. Sarılmak istedim ona, keşke babam olsaydın demek istedim. O zaman ben de kocam gibi sağlıklı bir insan olurdum, onun gibi bakardım dünyaya demek istedim. Ama yapamadım, yazıyorum. Bu yüzden salağım işte. Sadece gözlerimle ona sevgimi göstermiş olabilirim, ondan da emin değilim.

Gerizekalıyım işte, şu anda o içeride uyurken bunu yazıyor olmamın ne önemi var? O bilmeyecek hiç ama o kadar duygulandım ki; akması lazımdı bir yerden.

İnsanlar anne-babalarını seçemiyorlar evet. Kimisi, sadece sevgi ve güven veriyor evladına, kimisi kaygılar ve korkularla dolduruyor içini, bir ömür taşısın ya da bir yerde uyansın ve yükü kenara bıraksın diye. Öyle veya büyüyoruz işte, bazen büyüdüğümüzü sanıp çocuk kalarak, bazen gerçekten büyüyerek.

Şanslıyım, çünkü benim gibi Can'ın da ileride dedesiyle ilgili şahane anıları olacak. Hatta o benden daha şanslı çünkü onun sadece dedesi yok.

Çok duygulandım evet, kendime de hala salak diyorum çünkü öyleyim.

Melankoli

2011-08-11T01:39:00.001+03:00

Tren yolculuğu hayalimi gerçekleştirdim. Hiç düşünmeden, hazırlanırken bavula attığım kitap, bu hayali çokça konuştuğumuz bir arkadaşımın armağanıydı. O trende, o kitabı okurken, onun altını çizdiği satırlarda uzun süre kaldım. İlerleyemedim, altını çizdiği satırları hangi ruh halinde işaretlediğini biliyordum. Gülümsedim, kurduğu cümleleri yeniden duyar gibi oldum. Artık iletişimim kitapla değil, onunlaydı.

Onun için bir fotoğraf çektirdim o trende, görmeyecek belki hiç, ama olsun. Koskoca hayal gerçekleşmişken, bir fotoğrafın ne önemi var?

İstasyonlar hep hüzünlendirir beni, çocukken daha sık binerdim trene ve en sevdiğim yeri de yemekli vagondu. Saatlerce orada oturmak, filmlerdeki gibi birisiyle tanışıp, tren yolculuğu kadar sohbet etmek isterdim. Bunun hüzün neresinde demeyin, tatlı bir sohbeti mecburen sona erdirmek hüzünlü değil mi?

Nedense hep ayrılanlar, öpüşenler, sevgilisine son kez sarılanlar var, tren hayallerimde. Trenle ilk yolculuklarına çıkıp, hiç tanımadıkları bir şehri ve aslında birbirlerini keşfetmek üzere yola çıkan sevgililer sadece rüyalarda.

O sırada yazılan notlar, okunan kitaplar, itişmeler, gülüşmeler belki ilk dokunuşlar, aşk kısaca, henüz üzerinde hüzün bulutları dolaşmayan, pırıl pırıl parlayan güneş gibi aşk.

Yine de melankoli içime işlemiş, aşk kadar hüzün de var. Ayıramıyorum onları, ineceği istasyona yaklaştığının farkında ama kalmak isteyen adam veya kadınım ben.

Sıkık

2011-08-10T03:00:00.001+03:00

Salak sinek pencereden girmiş içeri, duvara çarpıp duruyor. Çıkışa doğru iteklemeye çalışıyorum, gitmiyor. Sesi sinirimi bozdu, eminim onun da sinirleri harap durumda ama ne yapabilirim?

Öldürmeyeceğim, karşılıklı sinir harbi devam eder, senin gibi kaç sinek girdi, çıktı, sen de bulursun yolunu elbet. Merak ettiğim, tatile gitmeden önceki gece, aynı şeyi yaşadığım sineksen eğer, bu kadar zaman ne yedin, ne içtin, n'aaptın evde yalnız?

Sineksin ama gündemime oturdun bak, tatilden dönmüş, anılarımı yazmak dururken, seni yazıyorum. Anılarımı da yazmayacağım. İnsanını sevmediğim yerin anısını yazmam ben. Filmlerde izlediğim karakterlerden çok farklı ve sevimsiz bir milleti tanımış oldum özetle. Yazık oldu, hayallerimdeki tiplemelere, neyse.

Sabrım kalmadı sanırım, kendimi ifade etmeye, yapmadığım şeyleri, yaptığıma inanan insanlara laf anlatmaya. Giden gider, artık zorlama yok. Kırk yılda bir yaşıyorsan bunu, adam gibi yaşamayı, tamam demeyi, susmayı bileceksin.

Zorla güzellik olmaz, insan dediğin inanmak istediğine kafayı takmışsa bir kere, seksen takla atsan da bir şey değişmez. Aynı şey benim için de geçerli. Ben de tamam artık dediğim yerde, taklaya parendeye bakamıyorum daha fazla, başım dönüyor. Durdurun, ineceğim hissi geldi mi tutamıyorum kendimi, kalın kafalı oluyorum ben de.

Güzel bir film izlemeli gittiğim yerle ilgili ve hayalleri alt üst eden anıları tazeyken silip, fabrika ayarlarına geri dönmeli şimdi.

Mutluluk, kızgınlık, karışık

2011-07-30T06:28:00.005+03:00

Gün ağarmaya başladı ve ben çok ama çok güzel bir ses dinliyorum. Neyin de adamın da sesi çok güzel. Üstelik üfleyen de o, söyleyen de.

Aslında en güzeli, bir insanın on parmağında, ondan çok daha fazla yetenek olması. İçindeki güzellikten bahsetmiyorum bile, onu sesinden anlayabilirsiniz ama saygı duyuyorum işte. Benim yeteneksizliğim de değil bu saygının sebebi. İnanın bana, onun yapabildiği her şeyi yapsam da bunu hissederdim.

Bir insanı seviyorsam; o mutlu olduğunda mutlu olurum. Bunu beni sevdiğini söyleyen insanlarda göremediğimde kalbim çok kırılıyor. Sadece sevdiğim adamı kıskanırım, bir başkası ona ilgi gösterirse. Arkadaşım, dostum dediğim bir insan için onu mutlu edeni de severim. Kıskançlığı arkadaşlıkta kabullenmek çok zor geldi hep bana. Beni çok sevdiğini bildiğim halde, bir başka arkadaşımdan kıskanan, bunu üzüntü sebebi yapan insanların sevgilerini sorgulamadım ama anlayamadım da.

Bunu anlayamadığım ve böyle olmadığım için harika bir insan değilim. Olması gereken bu, sonuna kadar savunurum ve savaşırım gerekirse. Özgürlüğüm kısıtlanırsa vahşi bir hayvana dönüşebilecek kadar acımasız biri olabilirim. Böyle durumlarda sanırım biraz özgürlüğüme dokunuluyor gibi geliyor. Sevme özgürlüğüme.

Lütfen ellemeyin onu, çünkü kimsenin kalbini kırmak istemiyorum.

Ben gider

2011-07-29T18:34:00.000+03:00

Her seyahat öncesi ki bu genelde tatil öncesi oluyor; insan bavul hazırlamayı bu kadar mı gözünde büyütür? Zaten ben çıkarıyorum götüreceklerimi yerleştirme işi kocanın. Benim yerleştirmemle iki buçuk bavul, onunkiyle bir bavul.

Hiç beceremedim, elle yapılan işleri zaten. Aklına kötü şeyler gelenler, siz şöyle kenara geçin, size güzel küfürler hazırladım.

İnsan bir sevinir, heyecanlanır tatile gideceğim diye ama yok bana bir uyuzluk çöküyor, elim gitmiyor hiçbir işe. Önceden liste yapıyorum aksi takdirde mutlaka en alınması gereken, benden kilometrelerce uzakta kalıyor.

Dönüşlerde de hüzünlenmek yerine seviniyorum evime geleceğim için. Çok sevdiğim insanları bırakıyorsam arkamda, sulu gözlülük yaptığım oluyor ama şehire girdiğim anda, içim sevinçle doluyor.

Sonra birden, tatil bitti kızım, "iş" diyorum kendime. İşte o anda hüzün basıyor ama yine de eve girmeyi seviyorum, iki günlüğüne de ayrı kalmış olsam iki haftalığına da, fark etmiyor.

Daha gitmeden, tatilin dönüşünü düşünen gerzek de benim, evet. Sanki gurbet ellere gidiyorum da arkamda torun tosbağa bırakıyorum. Bir şey söyleyeyim mi? Bana bıraksan, hiçbir plan yapmadan öyle evde de oturur, keyiflenirim zaten. Gittiğim yerde çok mutlu da olurum ama gitmesem de mutsuz olmam. Böyle tuhaf çelişkilerin insanıyım, hep böyle oldum, böyle de kalırım.

Ne köy olur benden ne de kasaba.

Siz yine de beni ve şunu dinleyin bir: Zee avi / I am once more

Sen biliyorsun

2011-07-26T20:24:00.000+03:00

Sevdiğim insanları, hayal kırıklığına uğrattığımda çok üzülüyorum. Verdiğim sözü tutamamak mahvediyor beni. Sevmediklerim için bile üzülüyorum ama kalbimde köşeler kapmış olanlara bunu yapmak, nasıl üzüyor bilseniz.

Yaptım yine, elimde olmadan ama oldu işte. Üzgünüm ve bunu söylemem de hiçbir şey ifade etmiyor.

Hayatta bir sürü değişkenle mücadele ediyoruz. Aslında hepimiz birer orkestra şefiyiz. Ne zaman yaylılar, ne zaman üflemeliler devreye girecek, yöneten biziz. Ama bazen vurmalıların sırası geldiğinde, şefin gözüne girmeye çalışan sineği...

Of ne saçmalıyorum ya. Üzgünüm işte. Affet beni.

O kadar.

Beni eğitmeye devam, bebeğim

2011-07-22T18:19:00.000+03:00

Öyle güzel bir yerdeyim ki üç gündür. Ormanın içinde, en sevdiğim yerde yani. Ağaçlar, kediler, uğur böcekleri, karıncalar, kuşlar, sinekler, hepsi bir adım ötemde. Kendi kendimle kalmak için aralarda çıkıp, onları izliyorum.

Kediler, pırıl pırıl, sürekli yalanıyorlar. Karıncalar her yeri sarmış durumda, arada sınıfa geliyorlar kolumda, bacağımda. Kuşlar sesleriyle sürekli müzik yapıyorlar. Uğur böceklerini seyrediyorum, karıncaların yanından öylesine geçip gitmelerini, sakatlanmış arkadaşlarını, birleşip yapraklara doğru taşıyışlarını.

Doğanın verdiği huzur, sanırım başka bir yerde yok. Bir an içine dönüyor insan ama orada kalamıyor. Etrafındaki her canlıyla bir oluyor. Doğayı düşünmekten başka bir şey yapamıyor. Ağaçlardan düşen sararmış yapraklar, toprağa karışıp, yine ağacı besleyecek. Karıncalar, buldukları yiyecekleri taşıyıp, sonradan beslenmek üzere stok yapacaklar. Yavru kediler büyüyüp, seneye kendi yavrularını yalayacaklar.

Ağaçlara bakıyorum sonra. Onlar ne kadar başkalar. Aslında sabitler ama kılık değiştirip, bize mevsimlerin değişimini en güzel anlatanlar onlar. Dallarının altında gölge yaratıp, kökleriyle sırtımızı dayamamız için yeri geldiğinde yastık oluyorlar.

İçeri girdiğimde ise; insanlara bakıyorum. Hepsi bir şekilde istediği için orada. İsteyerek eğitim alan bir grubun tadını başka bir yerde bulmak pek mümkün değil. Herkes öğrenmeye ve fark etmeye aç. Çevrelerini gözlemliyorlar, bir şey fark ettiklerinde içlerine dönüp, kendileriyle kalıyorlar. Sonra açıklıkla bunu paylaşıp, başkalarının da öğrenmesine katkı sağlıyorlar.

İnsanın kendisine yaptığı yolculuk, yolculukların en güzeli. Bazen sarp kayalara tosluyor, sonra masmavi bir dere görüp, o tarafa yöneliyorlar. Sarp kayalara çıkma cesaretini, belki bu eğitimde belki gündelik hayatlarına döndüklerinde bir olay sırasında, belki de başka bir eğitimde bulacaklar. Ama yola bir kez çıkmaya karar verdikleri için nasılsa kayaları da aşmanın en doğru yolunu, kendilerince keşfedecekler.

İnsanın özünde sevgi var. Arada sular bulanıyor ve seçtiğin yol, suyu temizlemek olursa yeniden o berrak suda yıkanıp, çevreye miss gibi kokular saçma şansın doğuyor. Sevgiye inanıyorum.

O zaman sevgiye...

Eğit beni bebeğim!

2011-07-20T18:39:00.000+03:00

Bana güzeell güzeell eğitimler verin vallahi sesim çıkmaz. İnsan bu kadar mı aç olur ya? Daha önce beş gün aldığım eğitimi yeniden alıyorum ve nasıl mutluyum. Bu sefer eğitimde asistanlık da yapıyorum yani rolüm değişti ama onu da sevdim işte.

Üzerime örtülmüş ölü toprağını silkeledim, nasıl iyi geldi. Hep aynı şeyleri yap, aynı insanlarla cebelleş derken hayattan soğumamın kaynağını, tembelliğe övgüler düzen halimin nedenini buldum. Bu önemliydi çünkü ben bu kadar da işe yaramaz biri olamazdım, ama değil mi?

Kendime inancım kalmamıştı, benden bir halt olmayacak deme günlerim geri gelmişti dört sene sonra. Mutsuzdum sayın okur, zor şey o mutsuzlukla mücadele etmek.

İnsanların, senin geçtiğin yollardan geçişini izlemek hem de onlardaki farklı yansımaları görüp, kendine dönüdönüvermek, ne güzelmiş. Öğretilen sistemi iyi niyetle sorgulayan beyinleri dinlemek, insanların o sırada birbirlerine destek olup, birlikte öğrenmelerini izlemek, beni adeta yeniden insan sevgisiyle doldurdu.

Önümde dört gün daha var. İlacım buymuş meğer. Beni hayata döndüren ama etkisi ister istemez kaybolan, rutin iş hayatıyla kaybettirilen, eğitim açlığım doyuruluyor. Var mı dahası?

İnsan, gerçekten kendini ait hissettiği yerde olmalı. Deplasmanda da olsa; eğer top oynamaksa yapmak istediği, ideali, bırakın oynasın.
Valla bakın.

Bunlardan size ne ki?

2011-07-19T19:40:00.003+03:00

Komik insanlara bayılıyorum. Bazıları, kendilerine verilmiş bu armağanla dünyaya geliyorlar bence, tabii bir de o komikliği tamamlayan zeka ve gözlem yeteneği ile.

Aşırı duygusal insanlardan içim sıkılıyor, sabahtan kalma simit gibi gevriyorum, onları dinlerken.

Eski okul, eski sokak, eski bakkal gibi geçmişe dair benzerliklerimiz olan insanları yeniden görmek, konuşmak o zamanlara geri götürüyor beni. Hatta önceden tanımıyor olsam da; konuştukça çıkan ortak yaşanmışlıktan gelen hissi seviyorum.

Tembelliği seviyorum, üşengeçliği, yapmama halini, durmayı, kalmayı.

Sabah bir zorunluluk olmadan uyanmayı seviyorum, pelte gibi dolanmayı ya da atom karınca gibi evi toplamayı. Ama işe gitmeyi, asla!

Her yeni fikre olmaz gözüyle bakanlar iştahımı kaçırıyor ama dinleyince mantıklı şeyler söylüyorlarsa daha da güzel fikirler bulmak yeniden acıktırıyor.

Karnım açken bisküvi yemek midemi bulandırıyor, gönlüm şöyle mükellef bir sofra istiyor.

"Akışta kalalım", "birlik", "enerji" gibi kelimeleri, sırf moda oldular diye kullanıp kendilerinin ve başkalarının hayatlarının içine sıçanlara tilt oluyorum, dövesim geliyor.

Küfür etmeyi çok seviyorum, neşeliyken. Küfür küfür küfür.

Öyle yani.

Yaşamaya

2011-07-17T21:57:00.001+03:00

Bir duygu seline kapılırsın aniden. Yıkar seni; serinliğiyle, sıcaklığıyla, ılıklığıyla. Bunların hepsini aynı anda yapabilmesidir zaten onu farklı kılan.

Hıçkıra hıçkıra ağlarken, aniden kahkahalara boğan duygu sömürüsünde usta film sahneleri gibi. Ama onun kadar basit ve planlanmış değildir.

Ne dekor vardır ne kostümler ne de mizansen. O kadar sahicidir ki içinde kaybolmaktan öteye gidemezsin ve kendini isteyerek, bilerek bırakırsın o sele. Çeksin seni, alsın, istediği yere götürsün diye suya dalıverirsin ve gülümsersin.

Bazen bir müzik, bazen çok heyecanlı bir iş, bazen de bir insan yaşatır sana bunu. O anda bunun da önemi yoktur, olduğu gibi gelen ve o hissi getirendir esas olan.

Peki hep o halde kalamamalar, aniden silkelenip, nereye gidiyorum ben, çok uzaklaştım kıyıdan, ayaklarım yerde değil, diye yeniden başladığın yere dönmeler nereden gelir?

Hayat böyledir değil mi? Bir güler bir ağlar sonra yeniden gülersin. Aslında günlerin kaderiyle aynıdır kaderimiz. Bir şekilde güneş batar ama sonra yeniden doğar. Ya da mevsim etkisiyle giyinip soyunan ağaçlar ve doğadır hayat.

Bize düşen, yaşandığı anda, o selin tadına varmayı bilmektir. Bittiğinde ise; biteni kutsamaktan ve kapılacağın bir başka seli beklemekten öte yapılacaklar, nafiledir.

O zaman, hadi "yaşamaya"

Ne başlığı?

2011-07-14T21:56:00.000+03:00

İnsanların şuursuzluğuna tanık oldukça; gözlerime inanamıyorum. Yaptıkları, söyledikleri yersiz geliyor, üzerine oturmayan kıyafetler gibi görünüyor gözüme.

"Büyükleri" öyle öğrettiği için; hiç sorgulamadan hayatı yaşamaları ve hiç yer değiştirmeden; ömür boyu, olaylara aynı yerden bakmaları da midemi bulandırıyor.

Eşcinseller iğrenç, kendi gibi olmayanlar şerefsiz, adi, köpek, kendi dininden olmayanlar zaten yanacak...

Bunlar büyük resimde kendini gösterdikleri haller. Gündelik hayatlarında, kendileri gibi düşünmeyenlere nasıl baktıklarını ve davrandıklarını da buradan yola çıkarak, tahmin edebiliyorum.

Onlar gibi olmamak, hemen yargılamamak için anlamaya çalışıyorum; korkularını, endişelerini, öğretilmiş ve içe kazınmış bilgiyi yadsımanın ya da fikir değiştirme olasılığı yaşamanın, bünyelerinde yaratmasından korktukları paniği.

Kendi korkularımı ya da sabit fikirli olduğum bazı konuları düşündüğümde; bir yere kadar anlıyorum da. Ama diyorum ki; ben yine de sabit fikrimi evirip çevirip, sorguluyorum. Düşünüyorum, tersinden bakmaya çalışıyorum. Karar vermeden, kararımı sorgularken en azından aklımın erdiği kadarıyla bunu yapabiliyorum.

Aslında insana verilen en değerli hediye olarak görülüp, üzerine milyonlarca özlü söz söylenen DÜŞÜNME eyleminden vazgeçişi ise; anlayamıyorum.

Anlamak da istemiyorum. Yapmacık, "öğrenilmiş" zafer nidaları atan ya da kederli haller takınan küçük çocuklar gibi geliyorlar gözüme.

Büyüklerine özenen, ezberlediği şarkıyı sözlerini anlamadan söyleyen çocuklardan farksız görüyorum kocaman adamları, kadınları.

Üzülüyorum. Bir sürü şeye çok üzülüyorum.

Can telefonda...

2011-07-12T19:12:00.001+03:00

Zrrrrr telefon çalar.

Can: Efendim?

Ben: Can sen beni aradın, ben efendim! (bunu hep yapıyor)

Can: Hıhıhı evet, nasılsın anne?

Ben: İyiyim canım, ne yapıyorsun?

Can: Su balonlarının dolmasını bekliyorum. Çok balon var ama hepsini doldurunca fırlatacağım ve her yer su olacak.

Ben: Ohh çok eğlenceliymiş, bu sıcakta iyi gider.

Can: Hıhıhı. İşlerin çok uğraştırıyor mu?

Ben: Hayır tatlım, uğraştırmıyor, normal.

Can: İyi, eee ne yapıyorsun, yeni haberler neler?

Ben: Şu sertifikanın ilk aşamasını bitirdim. Bir de o eğitimde asistan olacağım, çok sevindim.

Can: Aaa ne güzeell, bir gün en başları da olacaksın o zaman (asistanlığı yeterli görmedi, hedef koyuyor bana).

Ben: Hahaha evet, neden olmasın?

Can: Sen beni bile hallediyorsun, onları rahat rahat halledersin?

Ben: Hahaha, nasıl hallediyorum seni yahu?

Can: E hayatta yapmayacağım şeylere ikna ediyorsun ya, sen becerirsin (iyi bir şey mi dedi?)

Ben: Sağol Can:)

Can: Az kaldı tatile, kocaman tatil sonra da seninle beraber kalacağız değil mi?

Ben: Evet, gezeriz buraya döndüğümüzde iki gün beraberiz.

Can: Taksim'e gideriz. Sen kedili bir şeyler alırsın yine. Ben de sana o kedili şeyleri bulacağın dükkanları bulurum.

Ben: Evet, sen tespit edersin en bulunmayacak dükkanı, ben de alırım.

Can: Çok özledim seni.

Ben: Ben de seni canım benim, az kaldı.

Can: Tamam, benim balonlarım doluyor, hoşçakall...

Seviyorum seni bıdık.

Sinirsek Yazı

2011-07-11T20:29:00.000+03:00

Yine stresli bir gün. En acısı da bu streslerin hep insanlardan kaynaklanması.

Kardeşim, istenmiyorsan neden ısrar ediyorsun?

Benim hayatım, buna söylenmekle geçecek, biliyorum. Sakın, istemediğini söyledin mi, diye sormayın. Evet, defalarca. Hem söyledim hem kaçarak belli ettim. Ama yok nato kafa nato mermer. Böyle miydi bu söz?

Yahu, insan kendisine ayırdığı vakitte bile taciz edilir mi? Nasıl bir acizliktir, zavallılıktır bu?

Acıma duygum vardı, onu da kaybettim. İnsan sevgimi de kaybetmek üzereyim. Üç beş denyo için kaybedilmez bu sevgi ama vallahi bazen uçlara gitmeyi seven ruhum, çekiştirip duruyor beni. Ayak diriyorum ama nereye kadar?

Off neyse ya. Ama yok, neyse değil; eskiden yönetebildiğim bu durumları artık yönetemiyorum ve sebebi açık iletişim. Eskiden kaçarak, çok daha iyi becerirdim. İletişim şart diyoruz ya, yalan o. Kafalar kalınsa ve anlamak istemeyen duruyorsa karşında; ne iletişimi?

Sen "git" dedikçe yakana yapışır, eteğini çekiştirir bunlar. Üç yaş çocuk sendromu.

Büyüyün artık ya, sıkıldım çok.

Güzel şeyler de oluyor!

2011-07-07T19:35:00.001+03:00

Yemekhanede yemek yiyorduk. Artık ne konuşuyorsak ve nasıl daldıysak; yanımızdaki masadan bir melodi duyup ayıldık.

Siyah elbiseli, favorileri çenesine kadar gelen, at kuyruklu bir adam adını bilmediğim bir müzik aleti çalıyor. "Kurumsal" ortamımızda, "ben buradayım" diye bağıran bir dış görünüşle, yanı başımızdaki masada, tavuğunu yemiş ve müzik yapıyor. Biz ses çıkarmasa; onu fark etmeyecek kadar robotlaşmış, antenleri katlayıp kaldırmışız.

Ne oluyor, demeye kalmadan, arka masalardan birinden bir keman sesi yayılıyor yemekhaneye, diğer adama eşlik etmek üzere. Sonra, her tarafımızın bu müzisyenlerle sarılı olduğunu fark edip, müziğin güzelliğine kaptırıyoruz kendimizi.

Nereye bakacağımızı şaşırmış halde; sohbeti kestiğimiz gibi arkamıza dönüp, müzisyenlerin enstrümanlarını çalarak, ortada buluşmalarını izliyoruz.

Böyle zamanlarda, ruhum da bedenim de birleşiyor işte. Barışıyorlar ve bir arada kalmak üzere kenetleniyorlar. Ya burası "orası" değil ya da "orası" olmam gereken yer diye anlaşılması kolay olmayan ama derinlerde bir yerde adım gibi bildiğim bir saptama yapıyorum.

Tek bildiğim, sürprizler güzeldir. Beklenmeyenin, en tahmin edilmeyecek anda gerçekleşivermesi unutulmazdır ve hayata renk katar.

Dinlersiniz: Jamie Cullum / Don't stop the music

Bana öyle bakma

2011-07-04T22:00:00.000+03:00

Bugün ciddi ciddi ilaç içmeyi düşündüm. Hala da vazgeçmiş değilim, bir insan bu kadar mı isteksiz olur, hayata karşı? Hiçbir şey yapmak istemiyorum, hiçbir şey heyecan vermiyor. İş yapmakla ilgili ya da motive olmakla ilgili yapma hallerinden bahsediyorum.

İş yaparken hep bir yerinden inandım, sevdim, heyecanlandım. Başka türlüsü olmadı zaten, içimden gelmedi ama son zamanlarda tutkumu kaybettim. Bunun tatille ilgisi de yok çünkü evde oturmak da aynı etkiyi yaratıyor. Genel bir hareketlenememe hali yani. Nasıl sıkıcı bir şeymiş, ne istemediğimi bilir ama istediğimi ceplerimde arayıp bulamaz durumdayım, kısacası.

Ben gittim, kalanlara selam olsun türküsünü söyleye söyleye yürüyesim var. Öyle bir türkü yok da işte olsa bir türkü onun gibi bir şey olurdu.

Türkü yaz deseniz onu da yazacak mecalim yok, o derece ki; ne türküler yazarım ben. En depresif zamanlarımda bile henüz hepimize yeni dağıtılmış Blackberry telefonlara bile yazmıştım da bütün ofis onu söyleyip, durmuştu. Akılda da kalıyordu ha, arada sözlerini uyduruyorlardı ama bestenin şahaneliğinden olacak, herkes bir şekilde söylüyordu işte. Bakın, bir türkü bile yazamıyorum.

Akşam, apartmanın kapısında iki seksen yatan ve beni görünce seveyim diye kuyruğunu deliler gibi hoplatan şapşal köpeğe bile sadece "naber lan?" diyebildim.

Eğilecek mecalim yoktu, onun da ayağa kalkıp, başını bacaklarıma yaslayacak hali yoktu, anlaşılan. İki bitik birbirimize baktık öylece. Kapıyı açıp içeri girdiğim anda bir huzur yayıldı içime ama şu anda o da gitti.

Gitti ki; bu yazıyı yazıyorum, azıcık anlayışlı olun.

Olma mı?

Günün türküsü - Patrick'e hediye

Kapalıyız!

2011-07-03T11:22:00.000+03:00

Bugün, şimdiye kadar tüm söylediklerime inat, her yeni tanıdığım insanın başıma dert olduğunu düşünüyorum. Asosyal hayatıma geri dönmek, hiçbir ortamda bulunmamak ve kendi kendime kalmak istiyorum. İnsanlara en baştan güvenmeyi seçiyorsan, başına geleceklere hazırlıklı olmalısın, hayal kırıklıklarına, incinmelere, ilişki kazalarına.

Ya kimseye güvenmeyeceksin ya da onlar gibi düşünmeyi, hesaplar yapmayı, stratejiler geliştirmeyi bileceksin. Bilemiyorsan, aptalsın. Çekil kenara, dön hayatına.

Birisiyle tanıştığımda, ardı arkasına sorular soran insanlara saf saf cevap veririm. Onun da bana kendisini anlatacağını düşünürüm ama anlatmadığında da ben sormadım, ondandır, diyerek ilişkiye devam ederim. Ne zamanki aklımı bir şey kurcalar ve sorularım gelir, aynı sorulara kaçamak cevaplar başlar, işte o zaman işkillenirim. Çok geç değil mi? Evet, kesinlikle öyle.

Ben asosyal olması gereken ya da belki çocuklarla arkadaşlık etmesi lazım gelen birisiyim. Çocuklardan da bir süre sonra sıkılırım çünkü hep bir talepleri vardır, bitmez, ısrar ederler. Isrardan nefret ettiğimi de söylemiş miydim?

Güvenim sarsıldığında dengem bozuluyor, kendime kızmalar, hayıflanmalar başlıyor. En iyisi baştan önlemini almak. Uzak durmak, ilgilenmemek, merak etmemek.

Zaten insanın başına ne gelirse ya meraktan ya da aptallığından gelir, değil mi?

Hiçbir şeyi merak etmiyorum.

Dinlemek bu kadar mı zor?

2011-07-02T13:25:00.000+03:00

Ah Aslı ben sana ne diyeyim?

Bile bile lades yine. Konuşma, sus, söyleme. Hoşuna gitmeyecek şeyleri insanlara söylemekte ısrar etme.

Ama susturulmaya çalıştığımı hissettiğim anda çirkefleşiyorum, kabul ediyorum. Nefret ediyorum sözümün kesilmesinden. Normal konuşma anında bunu sakin karşılamayı öğrendim zira kimse kimseyi dinlemiyor, herkesin söyleyecek "daha önemli" sözleri var. Ama en yakınım yapınca bunu bana, üstelik de hissettiklerimi anlatmaya çalıştığım bir anda, durduramıyorum işte kendimi.

Kafanda söyleyeceklerimin gideceği yeri bildiğini düşünüp de; konuşmama izin vermediğin anda sözüm değil ben de başka bir yere gidiyorum ve gittiğim yer acımasızlık diyarı oluyor işte. O zaman en zehirli sözler, içimde birikmiş kırgınlıklar en incitici haliyle dışa vuruyorlar. Ne oluyor, kalp çarpıyor, eller titriyor, sinirler yay gibi geriliyor.

Şu anda gerçekten kapı, cam kırasım var. O kadar öfkeliyim, yazma sebebim de buraya akıtıp o öfkeyi, çekirdeğindeki kırgınlığı alıp, kalbe saklamak olacak. Saklamak gibi bir derdim yok ama kalıyor işte, bunun gibi bir başka durumda, bomba haline gelmek üzere bekliyor o çekirdek. Az önce patlattıklarım kimbilir kaç senedir orada saklananlardı. İyi mi oldu? Hayır. Dinlenmeyince, o sözler gerçek olmalarına rağmen kavgaya karıştı, can acıttığıyla kaldı.

Kavga, tartışma, gerginlik gibi huzurumu kaçıran durumlardan ben kaçmaya çalıştıkça bazen de ben içine atıveriyorum kendimi. Ne zaman mı?

İşte böyle söyleyeceğim söz ağzıma tıkıldığında, daha söylemeden tahmin edilip, müdahale edildiğinde. Oysa sadece üç dakika sürecekti, söyleyecektim ve bitecekti. Cevap da istemiyordum, ikna edilmek de, benim için yapılmasını istediğim bir şey de yoktu. Tek istediğim bir aydır itinayla ağzıma tıkılan cümlelerin çıkmasına izin verilmesiydi. Birden celallendiğim için şu anda ben suçlu durumdayım. Keskin sirke küpüne zarar ama sirkeyi o denli keskinleştiren için neden bir atasözü yok?

Hep sirke mi suçlu? Hiçbir şey yok gibi davranıp, hayat ne güzel trala la la la kafasında yaşamıyorum ben. Hayat boktansa, kabul edeceksin, o an bokun içinde kalman gerekiyorsa; kalacaksın. Sonra temizlenirsin. Çıkmaz leke değil ki bu. Hem çıkmasa da böyle daha mı iyi oluyor? Leke yok görünürde ama içeride patlamaya hazır yanardağ, ilk fırsatı bulduğunda yakıp kavuracak seni.

Yazık olacak.

Köpek arkadaşlarım

2011-07-02T02:51:00.001+03:00

Bütün gün yorgunum, uykusuzum diye sızlanan ve şu saatte hala uyumamak için direnen dengesiz benim.

Genel dengesizliğimle ilgili büyük çıkarımlar yapmayacağım, korkmayın. Tanıyan, tanımayan, okuyan biliyor zaten.

Aslında mahallenin köpekleri var aklımda, ne zamandır. Yürüyüşlerimde, bana eşlik eden ikili. Bu iki arkadaş, büyük ihtimalle sahipleri tarafından sokağa bırakılmışlar. Bir tanesi önceden, mahallede hep gördüğüm bir sokak köpeği ile geziyordu ama ne olduysa bozuşmuşlar herhalde. Şimdilerde, sürekli yeni arkadaşıyla beraber. Davul bile dengi dengine atasözünü hatırlattılar bana. Onlar da herhalde bizim gibi adam seçiyor; nereden geldiklerine, ne yaptıklarına, nasıl göründüklerine bakarak.

Yeni arkadaşlar, acaba yemek yerken birbirlerini mi bekliyorlar, evde beslenmeye alışık olduklarından? Ya da diğeri sokak kültürüne hakim olduğundan, cins köpeğin kavgada onu yalnız bırakmasına mı bozuldu? Öbürü kimseye bulaşmadan kendisi gibi davranan arkadaşıyla daha rahat ettiği için mi geziyor? Yoksa sadece görünüşüne tav olup, bu daha güzel diyerek, diğerini terk mi etti, bizimki?

Kimsecikler bilemez. Ancak benden daha deli biri, işi gücü bırakıp, belgesel çeker gibi peşlerinde gezmediyse tabii. Benim kafam bunlarla meşgul, davul ve dengi falan diye de aslında baştaki "denge" konusuna gönderme yaptım ama anlamadınız siz, çaktırmayın.

Üç sene önce de, bir ay boyunca dişi bir köpeğin yanında dili dışarıda çiftleşmeye çalışan bir başkasına takmıştım kafayı. Yavrucak, kendi kendine bir şeyler yapmaya çalışıyor ama öteki, o arkasına geçtiği anda hoop poposunu yere koyuveriyordu. Hayvancağız heba oldu, ne zaman karşılaşsak, durum aynıydı. Ama bir gün, Can "annee şu köpekler n'apıyorr?" diye sorduğunda, kafamı bir çevirdim ki bizimki en sonunda amacına ulaşmış, prensesi ikna etmiş. Gidip tebrik edecektim, o derece sevindim.

Mahallede onca köpeğin arasından birini seçip, asla vazgeçmemesi eski aşkları hatırlattı biraz.

Eski aşklar deme sebebimi açıklayacak gücüm kalmadı. Hem genellemeleri sevmiyoruz biz, benim dilim sürçtü sadece. Boşverin, kendi halime bırakın.

Sabaha geçer.

Dinleyin: Nouvelle Vogue - Dance with me

İnsan olmak?

2011-06-27T19:49:00.001+03:00

Yeni kayıt sayfasını açıp da bir süre yazamadan öylece kaldığımda, genelde o sayfa hep öyle boş kalıyor.

Öğleden sonra izlediğim video bir takım şeyler canlandırdı hayalimde, belki de öykü ama nasıl yazacağımı bilemedim.

İncir Reçeli'ni izledim az önce, yazasım geldi ama bir nasıl yazı, henüz ben de bilmiyorum.

Ece Temelkuran'ın yazısı aslında insanlığımızı kaybedişimize dair uzun uzun yazmaya dürtmüştü beni ama aylaklık ettim, onu da yapamadım.

Şimdi nereden yola çıkacağını bilemez halde, sırf bu yeni kayıtı da yazının başındaki genellemenin içine atmamak için aklımdakileri döküyorum.

Aslında bu sayfada da kalmıyorum; bir oraya bir buraya gidiyorum. Mesela birisi az önce Pucca'ya Ağustos'ta seni 52 kg istiyorum yazmış. Uzun zamandır yapamadığım diyet için ben de kendime Aslı seni Ağustos'ta 54 kg istiyorum desem, nasıl olur diye düşündüm. Eskiden böyle hedef koyardım kendime ve iştahıma yenilmezdim ama artık üç günden fazla direnemiyorum ve her rejimden sonra bir kilo daha alıyorum, nefsi doyurmadan geçen günlerin anısına.

Tüm bu saçmalama bir yana, aklımda duran ve ampül gibi yanıp sönen şey: Canı tehlikedeyken yine de insan olduğunu unutmadan birbirine yardım edebilmek. Yani başta söylediğim yazının son paragrafı.

Kargaşa anında, sıkılan gazdan kendini korumak için arabasının penceresini kapatmak yerine arabaya alabildiği kadar insanı atıp uzaklaşmayı düşünmeyen ya da daha beteri, düşünüp de "adam sende" diyen zihniyet.

Bize okulda, kitaplarda, birbirimize yardım etmemiz, zor durumda olan insanlara el uzatmamız öğretilmişti değil mi? Ama bunlar kitap sayfalarında yazıp da; bir arkadaşını ispiyonladığında ya da yardım etmek yerine bir tekme de sen vurduğunda, ödüllendiriliyorsan; sonuçta nasıl olmayı bekliyorsun ki?

Korkuyla, tehditle, yasaklarla büyümeye çalışan küçücük beyin, okuduklarından çok yaşadıklarından etkileniyor. Yalan söylemek çok kötü evladım derken, arkadaşına söylediğin yalana tanık olan bir çocuktan ne bekliyorsun? Yalan söylediğinde cezalandırmanın neye yarayacağını sanıyorsun?

Sonra belgeseller izler, hayvanların birbirlerine destek oldukları sahneleri gözün yaşlıseyredip, arkadaşlarına anlatırsın ama o arkadaşın yere düştüğünde, elinden tutup kaldırmak yerine kahkaha atar, ne komik düşmüştü diye düşünüp sonradan da gülmeye devam edersin.

Çok karıştı her şey, affedin ama biraz düşünün. Ben düşünüyorum, düşüncesiz ve bencil davrandığım zamanları hatırlayıp, kendimi azarlıyorum. Biraz azardan kimseye zarar gelmez.

Aksi takdirde, ölen birini, arabanı kirletir diye oracıkta bırakır, gidersin ve sonra her gece rüyanda o adamı görebilirsin ya da o anı hep yeniden yaşarsın.

Bundan kötü ceza olabilir mi?
Vicdan, en büyük cezayı verir sana hem de o senin vicdanındır, atsan atamaz, satsan satamazsın.

Öpüşmeden öpüşmek

2011-06-26T10:25:00.001+03:00

Sarı saçları, darmadağın dalgalarla omzuna dökülüyor. Üzerinde sevimli, fareli bir t-shirt var, çırpı bacaklarını gösteren minik eteğiyle anne babasının oturduğu masaya arkasını dönmüş ve gözleri bir şeye kilitlenmiş halde duruyor. Gördüğüm en güzel kız çocuklarından biri, yüzü güzel ama onu güzel yapan yüzündeki ifade ve saflık.

Bu kadar dikkatle nereye baktığını anlamak için başımı çeviriyorum ve yanımda oturan genç çifti görüyorum. Öpüşüyorlar. Küçük kıza bakıyorum tekrar.

Köpek yavrusu gibi başını azıcık yana eğmiş, merakla ve ilgiyle izliyor onları. Öyle komik bir sahne ki; aralarında sadece bir masa var ve o çekinmeden, oracıkta, ayakta durmuş, gözlerini dikmiş, onlara bakıyor.

Genç çift, kızın bakışlarının farkında bile değil, mutlular. Bir ara kız oğlana bir şaka yapıyor sanırım çünkü küçük kız istemsizce gülüyor, küçük dişlerini görüyorum. Gülüyor sonra kapatıyor ağzını ama sonra yine gülüyor. Sanki üç kişiler ve birlikte iyi vakit geçiriyorlar. Yanlarında değil ama onların hissettiklerini hissettiğine yemin edebilirim, yüzündeki ifadelerden.

Bir ara küçük kız yine ağzını açıyor, çiftin konuştuğu konuda yorum yapacak neredeyse, içinden mırıldanıyor bir şeyler ama duymuyorum sonra yeniden gülümsüyor, onlar gülmeye başladıklarında.

O küçük kızın yüz ifadelerinden, hiç bakmadan çiftin ne yaptığını anlamaya başladım bile. Belki ben de onun gençlere baktığı gibi küçük kıza takılmış durumdayım ve dışarıdan izleyen biri, tüm bunlara bakmadan, benim yüzümdeki ifadelerden, çiftin ne yaptığını anlayabilir. Ben de kontrolden çıktım o kız çocuğu gibi, arada gülümsediğimi, o durunca gülümsememin de durduğunu hissediyorum.

Bir süre sonra sıkıldı ve annesine dönüp, onun kocaman güneş gözlüğünü aldı ve gözüne taktı, yüzünün yarısından çoğunu kaplayan o kemik gözlükle ona sarılıp, kocaman bir öpücük vermek istedim.

Birbirini seven, şakalaşan, öpüşen gençlere cık cık cık diyip bakan, yan gözle onları süzüp ayıplayan hatta garsona şikayet eden insanlar haline ne ara geliyoruz? O küçük kızın, onların gülüşmelerine, oynaşmalarına fiziken olmasa da başka bir boyuttan katıldığı saflığımızı ne zaman kaybediyoruz biz?

En büyük "cık cık cık" bize gelsin bence.

Eşlik eden Müzik: Krezip / Crazy

Karışık Kadın Kafası

2011-06-24T08:02:00.000+03:00

Uykum olmasına rağmen sabahın köründe uyandım. Gece gelip, alelacele yıkadığım çamaşırları asmak yerine sabahın tadıyla kalmak istedim.

Bir gece önce, ağlamadığın halde ertesi gün gözlerin şiş uyanıyorsan, içine akıttığın gözyaşları acaba sen izin vermesen de; farkında olmadan, olması gerekeni yerine mi getiriyor?

Senelerce herkesten köşe bucak sakladığım yaralarımı açık ettiğimde; yalnız olmadığımı görüyor ve zamanında saklamak yerine açık etseydim, belki birlikte iyileşebilirdik, diye düşünmeden edemiyorum.

Bazen, başkalarıyla o kadar benzer bereler taşıyoruz ki... Ama bunlara tabu gibi davranıyoruz, asla konuşmuyoruz, üzerinden çook uzun yıllar geçene kadar. Konuştuğumuzda kötü bir şey olmadığını görüyor hatta rahatlıyoruz da. Buna rağmen, öğrenmiyor, paylaşmak yerine saklamayı seçiyoruz, yaralar tazeyken. Konuşmak iyileştiriyor bir bakıma, zehir akıyor, temizleniyor. Bunu not almak lazım ve kendi kendine dertlenmeye de bir son vermek.

Bu hafta Cuma gelmek bilmedi. Her sabahı, Cuma sabahı sandım ve en sonunda buluşmamıza rağmen şimdi bir şey hissetmiyorum. Çok naz aşık usandırır derler ya, sanırım usandım.

Şu geçen haftanın hızına bakıp, yazın da bu kadar hızlı geçeceğini düşünmekten kendimi alamasam da; aslında bu kış için yaptığım planlara yaklaşıyor olmak, ilk defa yaz bitecek endişesini, hafifletiyor.

Hem Cuma'yı her gün beklediğini söyleyip, usanan hem de haftanın hızlı geçmesinden yakınan benim, evet. Çelişkilerle doluyum her zaman.
Çelen kazanıyor.

Silkelenemiyorum

2011-06-22T20:25:00.003+03:00

İnsanın kendisini içi boşalmış gibi hissetmesi ne demektir, bilir misiniz? Sanki iç organlarım en çok da kalbim yok gibi. Yerinde yeller esiyor ama hafif bir esinti değil, daha çok; büyük bir boşluk, ürperten, olmayan diğer uzuvların yokluğunu daha da vurgulayan...

Başımın içi ise boş değil, orada çok fazla ses var ama şu anda onları o kadar güzel bir müzikle susturmuş durumdayım ki. Susmuş olsalar bunları mı yazardın diyenlere sevgiler, çok akıllısınız. Susmasalar da müziği dinliyorum, hala söz geçirebiliyorum beynime, seslere ama o boşluğa söz geçmiyor işte.

Şu güzelim, pırıl pırıl günde ruh kararmasına sebep olduysam affola ama toparlayamıyorum bir türlü. -mış gibi yaparak her şey çok güzel, hayat bayram, bakın ben çok neşeliyim diye rol kesmeler bu sefer beni kesmiyor ki; sizi kessin.

Bir an yaramaz bir kız çocuğu olmak, türlü muzurluğu yapıp, annemi çileden çıkarmak istiyorum ama artık ne annem beni çekecek kadar genç ne de ben yaramazlık yapacak kadar fütursuzum.

Hayatında çok fazla iniş çıkış yaşamayan, büyük bir mesele olmadığı sürece yola düz devam eden insanlara nasıl özendiğimi söylemiş miydim? Sanki onların bütün gel-gitleri, doymazlıkları bana transfer edilmiş de yollanmışım buraya gibi hissediyorum çoğu kez. Ben onların diyetini ödüyorum, sürünüyorum. Duygu sömürüsü yapıyorum şu anda. Yemeyin dostlar, adam ol, otur oturduğun yerde diyin, daha büyük iyilik yapmış olursunuz.

İnanın bana, öyle.

Şu anda denizden çıkan ve silkelenip üzerindeki tüm suyu etrafa sıçratan köpek yavrusu olmak istiyorum. Öyle sert silkeleneyim ki; dengemi kaybedip devrileyim yana doğru. Herkes gülsün bana sonra başımı okşayıp, öpsünler beni. Plajın en güzel kızı öpsün hem de.

Olamaz mı?

Sanırım bu seferki cık!
Olmaz.

Lambada mambada

2011-06-19T14:02:00.000+03:00

Büyük hayallerim olmadı hiç. Kalıplara sıkıştırdım onları, küçük kutularda tuttum. Hatta çoğu kez, kutulara bir hayal koymayı bile unuttum. Belki de korktum. Sadece bir hayalim vardı, hayal diye adlandırmadığım için sahip çıkabildiğim, o da gerçekleşti. Bunu da 35 yaşındayken fark ettim. Yazık.

Neyse, sonrasında hayal kurmaya çalıştım, elimden geldiğince, hayal gücüm elverdiğince. İçimdeki "başaramazsın, olmaz, bu nasıl hayal böyle?" diyen sesi susturabildiğim kadar hayallerim var benim de.

Hayal edip, gerçekleştirme üzerine bir iki adım atınca; hele de atılan adımlar topuk sesi gibi yerde tık tık tıklıyorsa; bir güven geliyor, içsesi bastırıyor o topuk sesleri. Hayale daha çok yaklaşıyor insan.

Benim hayalim sınırım dediğim ve gerçekte varolmayan çizgileri aşmak. Kendimi şaşırtmak, kendime varmak, kendimden öte bir şey olmak belki de.

Yani Aman be hayat'ın söylediği lamba cini çıkarsa bir gün karşıma, başım dik, göğüsler önde, göbek içeride, popo arkada, diyebilirim ki ona;

Kendimi gerçekleştirmek istiyorum, cin. Bunun için senin yapabileceğin bir şey yok. Sen bana bir kahve getir, sade olsun. Teşekkürler.

Dinlemek için

Antensiz netlik

2011-06-17T22:13:00.000+03:00

Çok önemli bir şey yapmam gerekiyor da ihmal ediyorum gibi bir his var içimde.

Ne olabilir o kadar önemli olan?

Hiiç.

Satır aralarını okumamı isteyenler, çok zorluyor beni. Ben net cümleler duymak istiyorum. Hele de işin içine kinaye, ima girdi mi, çıldırasım geliyor. Çıldırıyorum da. O zamanlar, bazen içimde patlatıyorum siniri bazen de dışa vuruyorum. Ama ne vurmak. Korkun o zaman benden, çirkefleşmiyorum sanırım ama kontrolsüzleşiyorum. Kontrolsüz gücün ne olduğunu veya olmadığını reklamdan bilirsiniz, değil mi?

Ne demiştim, ha net cümleler. Bu kadar zor mudur, bunu yapmak? Sekiz koldan dolanıp, arkamdan yanaşmak yerine, net ol, canımı ye. Saklamaya çalıştığı bir şeyler var gibi geliyor, bunu alışkanlık haline getirenlerin. E saklıyorsa bir şeyler, güvenimi kaybediyorum ben de. Güven olmayınca da sevgi, hayranlık, arkadaşlık, dostluk olmuyor, olamıyor.

Gerçeksen, net olursun. Seni sevmiyorum demek de gerçekliktir. Bunu diyebilen, seviyormuş gibi yapandan daha kıymetli gözümde. Sevilmemek üzer beni ama ölmem. Herkes de sevecek değil ya. Sevmesin anasını satayım, seven sağlar benimdir.

Sevgi nereden çıktı peki şimdi?

Dürüstlük ve net olmaktan bahsederken, yine sevgi böceği olduğumu kanıtladım işte. Ama sevmek çok güzel be, taşı bile severim ben. Antalya'dan getirdiğim, kumsalda saatlerce bir onu bir diğerini alıp bırakıp seçtiğim taşları seviyorum. Masamda duruyorlar ve ben üzerlerinde doğanın yarattığı desenleri, dokunduğumda parmaklarımda duyduğum hissi seviyorum. Taş taşıdım resmen sırtımda, sevmeyip de ne yapayım?

Bitki çayı yaparken, üzerine dökeceği suyu fazla kaynatmayan çünkü bitkilerin canı yanar diye evhamlanan bir arkadaşım bile var benim. Deli biraz ama o hassaslığı da seviyorum.

Ayrıca nezaketi de seviyorum. Küfür ederim ama küfür kabalığa girmez benim kitabımda. Kabalık, kırmak için acıtmak için yapılan şeydir. Onu sevmem işte.

Doyamadım kendimi anlatmalara.

Olamaz mı?

E, olabilir!

Plazaya kedi girmiş+%&&()==!

2011-06-16T00:04:00.001+03:00

Bankanın güvenlik görevlilerini seviyorum. Giriş kapısının yanındaki bahçede ne zaman bir kedi yavrulasa; hemen sahip çıkarlar, süt verirler, ilgilenirler.

Bu sabah tam bankaya girmek üzereyken şapşal bir yavru miyavladı ama açlıktan değil, sütü yanında hazır. Oyun istiyor belli.

Nasıl tatlı, siyah beyaz benekli, yeşil gözlü. Hemen eğildim sevmek için ama sağdan soldan garaja girmek için geçen arabalar ve etek faktörü nedeniyle uzun uzun oynayamadım.

Sırnaşıverdi birden, ayaklarıma dolandı, bacaklarıma değil çünkü boyu ancak ayak bileklerime kadar geliyordu.

Kucağıma alıp kata götürmek üzere heveslendim bir anda. Ama tabii yapamadım. Oysa alıp çıkarsaydım yukarı, ne güzel curcuna olur, bütün kat birbirine girerdi. Kediden korkan var mı bilmiyorum ama onların çığlıkları, sevenlerin başına üşüşmeleri, kedinin her odaya gönlünce girmek istemesi üzerine yaşanacaklar. Ay, çok şahane olurdu ya.

Birisi çocuğunu getirince, o sevimsiz ortamda aniden çocuk sesi, 100 kişinin hayatında ilk kez çocuk görmüş gibi başına üşüşmesi ile kat şenleniyor. Arada korkup ağlayanlar oluyor ama çocuk ağlaması ne kadar dayanılmaz (benim için öyle) bir ses olsa da plazada kuş sesi gibi geliyor kulağa.

Saatlerin, günlerin ve hatta yılların ot gibi geçtiğini bir kez daha fark ediyorum, bu yabancı canlıların içeri girişiyle ortamda gelişen duruma bakınca.

Oysa ne olurdu yavruyu sokuverseydim çantama atıp?

Bu da benim evladım derdim.

Olmaz mı?

Bence bu da olabilir.

Müzik için ikinci bağlantıya tık.
Nursel beni seviyor, bana şarkı gönderiyor.

Kuşlarla Dans

2011-06-14T20:48:00.001+03:00

Tamam, beynimin içinde kocaman bir süngerle gezdiğimi anlatmayacağım. İçime çöreklenen filden veya kafama üşüşen kötü düşüncelerden de bahsetmeyeyim. Elimi, ayağımı kontrol edemeyip sarsaklıkta son aşamaya ulaştığımı da söylemeyeceğim. Şarkıları dinlerken hep en hüzünlü notalarda plak takılmış gibi kaldığımı da anlatmayayım.

Bunların yerine, beynimdeki süngerin çekildiği, kalbimin ferahladığı, aklımın sadece güzel düşüncelere odaklandığı, motor aktivitelerimin düzeldiği ve şarkılarla coşkulandığım bir hayal kurayım. Ay mı tutuluyor, ben mi tutuldum bilmiyorum ama mevcut halimle sizi daha fazla bayıltmadan hayallerimizin peşinden gidelim, hadi.

Öyle hafifleyelim ki; akşam üzeri gökyüzünde dans eden, dünyanın en güzel gösterilerinden birini yapan kuşlarla beraber uçalım. Bazen önden gidelim, sonra planlı şekilde geriye düşelim ki arkadakiler öne gelsin. Balıklara, çiçeklere benzetsin dışarıdan izleyenler, bir arada oluşturduğumuz figürleri.

Aniden yükselelim sonra yavaşça denize doğru inelim. Kuş kadar canımız, kuş kadar beynimiz, kalbimiz olsun. Geçmişi, geleceği, şu anı düşünmeyelim. Şu anı düşünelim ama bir kuş kadar sadece. Uzatmadan, takılmadan, saniyelik düşüncelerle hafifleyelim.

Annemiz bir ağacın dalında kanatlarımızın arasına giren otları temizlesin gagasıyla, babamız yuvamızı sağlamlaştırmak için ağzında bir sürü otla gelsin dala.

Biz çocuk kuşlar, arkadaşlarımızla şarkı yarışına girelim, şakıyalım, ötelim, çiçeklerin tohumlarıyla beslenelim.

Olamaz mı?

Olabilir.

Mehtap'tan müzik

Bugün beni sevmiyorum

2011-06-13T00:17:00.000+03:00

Çok genel olarak offfffff demek istiyorum. Ne boktan bir hafta sonuydu. Her açıdan.

Hele bugün, bir sarsaklık vardı ki üzerimde, sormayın gitsin. Sadece oy vermek için dışarı çıkmış oldum yine iki gün boyunca. Uyudum durmadan, elime aldığım her şeyi döktüm, saçtım. Gördüğüm tek güzel şey, oy vermeye gelen, zorla yürüyen, takım elbiseli amcalarla şıkır şıkır teyzelerdi. Orada kalsaydık keşke.

Kafan bir yere takıldı mı hele de kötü bir yere, farklı yazılar okumak, farklı yerler görmek, değişik insanlarla görüşmek gerek. Bunu bir gereklilik gibi görüp de yaşam biçimi haline getirmeyen ben gibiler, işi takıntıya vardırırlar, yaptığımdan biliyorum.

Aslında Şairin Romanı'nı en sonunda bitirmiş ve kendimi Ayfer Tunç'un kollarına bırakmışken normal halimde mutlu olur, kendimi unuturdum. Bu sefer, kendimi unutamadım ve uykunun kollarına bıraktım. Uyku ilaç gibi, ne zaman kendimi gerçekten kötü hissetsem uyumak isterim durmadan. Bünyenin savunmaya geçişi, beynin durma isteği, rüyaları da durdursa o bünye tam süper olur ama o kadar olmuyor işte. Elindekiyle yetinmeyi bilmek gerek.

Dengemin alt üst olmasından nefret ediyorum ve fakat ne yapıp edip buna sebep verecek durumlara sokuyorum kendimi. Düşünüyorum, sorguluyorum, tatmin olmuyorum, saçmalıyorum. Sonra da zaten olmayan dengemi kaybedip, aksak aksak yürüyorum.

Çok sıkıldım kendimden, gerçekten.

Yeterince güçlü müsün?

2011-06-11T12:02:00.002+03:00

Herkesin beklentileri var senden. Karşılamak zorundaymışsın gibi hissetsen de her zaman yapamıyorsun değil mi?

Bazen kontağı kapatıp, gitmiyorum ben, burada kalacağım diyorsun. Kimisi seninle beraber oturuyor arabada sabırla, kimisi kapıyı çarpıp gidiyor.

O arada yaşadığın hayal kırıklığı sana acaba istediği gibi mi olsaydım diye sordurtuyor ama sen ne olursa olsun kendinden vazgeçme. Herkesi mutlu etmenin bir formülü yok ya da var ama sende onu gerçekleştirecek güç yok. Çünkü onlar kadar, senin de beklentilerin var hayattan, insanlardan. Dayatmıyorsun diye kimse senin beklentilerini karşılamak zorunda hissetmiyor kendini.

İçinden gelip de seni mutlu edenlere kapın açık ama diğerleri için yapabileceğin bir şey yok. Bunu, kafanın bir yerine not et ve bırak dengeni kaybetmeyi artık, sağlam dur. İlla yapmayacağım dediğin şeyi yapmak değildir cesaret.

Yapmayacağım dediklerin için sağlam durmak ve yapmamayı başarmak da cesaret ister. Sana beklenti dolu gözlerle bakan birinin gözünün içine bakıp da "hayır" demekten öte cesaret var mıdır?

İnsanların yarısından çoğu hayır diyememekten şikayet ederken; sen hayır diyebildin diye nasıl korkak olursun ki? Hayır dediğin anda aldığın tepkiye, içinden acaba evet mi deseydim, diye durmadan konuşan içsese karşı koydun ve söyledin işte.

Cesareti kurcalarken, anlamını kaybetmemek lazım. Cesaret her gördüğün, istediğin durumun içine atmak değildir kendini.

Cesaret, sadece kendi doğrularınla davranmak değildir aynı zamanda bugüne kadar alışık olduğun tutumları da sorgulamaktır. Her açıdan baktığına emin olduktan sonra kararın hayırsa eğer; onu da net bir şekilde sahiplenmek ve orada durmaktır.

Küçüğüme

Cher - Are you strong enough?

İlan-ı aşk

2011-06-11T02:29:00.002+03:00

Sen öyle şarkı söylerken, o rahat ve dünyayı umursamaz halinle içindekini olduğu gibi dışarı yansıtırken; ben her defasında sana aşık oluyorum. Durmadan dinliyorum seni ve alışkanlığım olmadığı halde, dinlerken izliyorum da. Ellerinle tempo tutuşun, dansın, kılığın, yanındakilere bakışınla büyülüyorsun beni.

Hele de söylediklerini anlamadan sevmişken seni; şarkının tercümesini gördüğümde neler hissettiğimi anlatamam. Yıllarca farklı şekillerde söylediğim sözleri, senin dilinden anlamadan kapılmışım sana da şarkına da.

Bu kadar ünlü olmamıştın seni keşfettiğimde, kaç ay oldu ama hala ben bıkmadan usanmadan dinliyorum seni. Aşk bu olsa gerek, bıkmadan, her gördüğünde yeniden aynı heyecanla bakmak birisine.

Senin için birisi "kadınsı hiçbir yanı yok, aynı senin gibi, ondan seviyorsun onu bu kadar" dedi bana. Acaba öyle mi? Ama sen bana çok seksi geliyorsun. Rahatlığın, sesinin çatlak çatlak tınlaması, hareketlerin...

Ben kadınsı olmayabilirim ama sen fazlasıyla kadınsın çünkü gerçeksin ve kendin gibisin. Eğer bu kadar doğal olman seni kadınsılıktan uzaklaştırıyorsa; ben bunu kesinlikle daha kadınsı buluyorum. Sen kimseye bakma, öyle kal.

Hep sokaklarda şarkı söyle sen!

Mikrofonsuz, sesin çatlasın, ellerinin tempo tutarken çıkardığı ses, bütün vurmalılardan daha güzel geliyor kulağıma.

Seviyorum seni be kadın!

O kadın için tık.

Hakkım olmadan

2011-06-10T23:19:00.000+03:00

İnsanın alt üst olması, o ana kadar düşündüğü her şeyin anlamını yitirmesi için sadece bir olay, bir an yetiyor bazen. Hayatın bizimle oynamayı en sevdiği oyun bu olsa gerek. Sinirli ve gergin olduğunu düşünüp, dertlenirken bir anda endişelenmene sebep olacak çok mühim bir mevzuyla o ana kadar hissetiklerini küçücük birer nokta haline getirmesi mesela.

Peki bunu bile bile neden insan öğrenmez hiç, ders almaz?

Yine aynı salak dertleri kendine sorun edinir, kafasında büyütür, korkar, ürker, sıkılır?

Hayat nasıl oyuncuysa insan da o kadar oyuna katılmaktan kaçınan ürkek, küçük kız çocuğudur işte. İkisi arasında yaşananlara da ömür denir. Herkes kendi ömrünü nasıl yaşayacağına karar verir. Buna oturup uzun uzadıya düşünerek de karar vermez üstelik. Bir takım olaylar gelişir ve o bazen farkında olarak bazense olmayarak kararlar alır ve oyunun içinde bir rol seçer kendine.

Bilmezsin ki; hayatla dalga geçilmez, onunla birlikte yürüdüğünde ömür anlam kazanır, yaşamak için yaşadım diyebilirsin, oyunun sonuna geldiğinde.

Mücadeleci insanlara bu yüzden tedirgin bakarım, çabalarını anlamlı bulmam. Başına gelecekleri belirleyemezken; neyin mücadelesidir tüm çabanı verdiğin?

Başınıza gelen kaç olaydan sonra o an üzülseniz de; sonrasında "aslında bu benim için iyi oldu" demediniz? Bir iş değişikliği yapmak isteyip de olmadığında kendinizi yerden yere vurup, bir kaç sene sonra iyi ki olmamış, benim için böylesi çok daha iyiydi, demeyeniniz var mı misal?

Kaderci miyim? Bilmiyorum. Her şeyi bırakıp, sürüklenmek de değil aslında söylemek istediğim. Sadece çok fazla zorlamamak, olanı kabullenmek, alışmaya çalışmak. Bu da gayret ister ve bu bana daha anlamlı bir gayret gibi geliyor. Söylemek istediğim sadece bu.

Çok konuştum, ne dediğim belli bile değil. Aslında akşam başıma gelen bir şeyden bahsediyorum ve buralara o olaydan geldim. Olayı anlatmadığım için saçmalıyor görünüyorum sanırım.

Anlatmayacağım, ben hep saçmalayacağım.

Ayrıca şu şarkıyı dinleyip, kendimi daha fazla bunaltmaya ve isyan etmeye de hakkım yok ama ben dinlemek istiyorum.

Apaçi olmuşum

2011-06-09T22:31:00.000+03:00

Tamam be çok sıcak işte, sevmiyorum hatta yanıyorum yaa.

Ben ılık hava demiştim yaz derken; bir kaç sene önceki normal yazlardan bahsetmiştim. Daha iki-üç hafta önce paltomla gezerken, birden t-shirt'ü çıkarma isteğime engel olamıyorsam ama tabii oluyorsam; benim suçum mu? Hani bahar? Nerede?

Hem ben çok yoruldum bugün. Bütün gün ayakta laf anlat, delirmeye çalışan iç düzenini, dengede tutmaya çalış bir de üzerine ders çalış, bir de ödev yap, aa yeter be.

Başım ağrıyor kardeşim, yoruldu beyin diye kafatasımın içinde şuncacık yer kaplayan şey, yazık değil mi bana? Sanki apaçi saçı yapmışım da kafamda bin ton ağırlık taşıyor gibiyim. Onlar gibi dans da edemiyorum zaten, kırgınım hayata.

Ben istemem mi şöyle sahilde bir akşam yemeğinde olayım, kafam güzel olsun, balıklar taze olsun?

Roka olsun, adını asla hatırlamayacağım ama kokusunu ve tadını bir ömür damağımda saklayacağım otlar, peynirler, mezeler olsun, sıcacık kızarmış ekmekler, zeytin olsun...

Başımın ağrısı geçiyor bak düşündükçe, iştahım açıldı. İştahım zaten kapansa, başka ne isterim? Gerçek bir obur oldum kaç aydır, aklım fikrim yemekte. Kilo da aldım zaten, sevmiyorum bu halimi ama yemek yemeyi seviyorum ya.

Nereden nereye, hava serinledi mi biraz, ne?

Ne canını?

2011-06-08T18:03:00.000+03:00

Bütün olay, yapılanı kişisel algılamamakta, ben çözdüm.

Kişisel algıladığın anda "sen" algılıyorsun ve ondan sonra filtreler, o ana kadar başına gelenlerle kurduğun savunma mekanizmaların, önyargıların, aklınıza gelebilecek her türlü kısa yol tuşu devreye giriyor ve iletişim imkansız oluveriyor.

Ne ben dinliyorum ne de o dinliyor. Sadece suçlayan ya da ne yaptığını biliyorum diyen bakışmalar, imalar, çözümsüz konuşmalar...

Neyse ki bugün, bütün o bakışlara ve sözlere rağmen bendeki "savunmaya geç, hadi yap bir şeyler" diyen içsesi susturdum.

O da bana şans verdi, dinledi. Dinledikçe hak verdi, ben de ona hak verdim. Sonunda yardımlaşan iki insan haline geldik. Yerim, kedi canımızı.

Havanın güzelleşmesiyle bütün kış sevdalılarına inat, akşam iş çıkışı geç saatlere kadar gökyüzünün mavisi benim, sanki işe hiç gitmemişim gibi gün benim. Severim uzun günlerin, ılık havanın kedi canını.

Bazen hayat insana çok fena oyunlar oynuyor. İstemediğin ot yanında bitiyor, istediğin otu bulmak için dönüp dursan da; o hep saklanıyor. Beklemediğin anda, çok güzel bir sohbet oluyor, keyif alıyorsun. Hayatın sürprizlerinin kedi canını...

"İnsanın ruhu başka yere gidince, bedeni olduğu yerde rahat etmez" gibi bir söz duydum birinden, ne doğru değil mi?

Benim çoook uzaklara gitmiş ruhumun kedi canını...

Dreamer

2011-06-04T22:48:00.000+03:00

Çok güzel hayallerim vardı, bugün daha da güzelleştiler. Hayallerimi güzelleştiren insanları da mekanları da seviyorum. Kendimi de seviyorum buna izin verdiğim için, hayallerim olduğu için. Eskiden olduğu gibi, ne istediğini bilmeyen, hayal kurmaktan korkan, söylenmek dışında kendisi için bir şeyler yapmayan Aslı olmadığım için.

Arada yine söyleniyorum tabii ama en azından artık ne istediğimi biliyorum. Kendimle daha yakından tanışmak için her gün bir adım daha atıyorum ve kendimi büyüleyeceğim zamanı bekliyorum. Kendimi şaşırtmak, vay be demek istiyorum, kendime.

Çok güzel bir duygudur şaşırmak, hele de kendine şaşırmak. Yapabileceklerim diye kendini kısıtladığın o çitlerin arasından bir anda geçivermek, güneşe, yeşile kavuşmak. Bugün yeşile de güneşe de kavuştum.

Mutluyum işte.

Hem artık korkak da demiyorum kendime, korkabilirim ama korkak değilim. Yanımda yürüyen iki kişiden daha fazla tedirgin oluyorum karşıdan karşıya geçerken diye kendime bu kadar haince girişmek niye?

Yok kardeşim korkak değilim, cesurum ben.

Daha da cesur olurum istersem, valla bak olurum.

Musiki

Yaz hikayeleri

2011-06-04T13:53:00.003+03:00

Sivrisinek ısırması sonrası kaşınmayı özledim.

Bütün gün güneşle haşır neşir olup yanmış vücudunda, akşam rakı balık keyfi yaparken; bacaklarının, kollarının kaşınması, usul usul kaşımak sonra dozaj arttıkça, kendini kanatacak hale gelmek ve soğuk suyun altına sokup, kaşınan yerlerin ferahlamasını hissetmek. Ay ne güzel his be.

Sadece ayak bileğimdeki ısırıkları sevmem, kemiğim acır kaşırken, oradan ısırılınca yukarıda yazdıklarımın hepsi yalana ve küfüre döner.

Bir de akşam üzeri denizden eve erken dönüp kocaman sulu bir şeftaliyi mideye indirmek, t-shirt'ünde, yıkansa da geçmeyen kalıcı şeftali suyu lekeleri bırakmak.

Yazın aşık olmak, en deli yaşlarda, güneşin tavan yaptırdığı hormonların etkisiyle kışın mutlaka ayrılacağın bir genci beğenmek, flört etmek, gizli gizli buluşmak. Akşam çıkarken sadece onun için süslenmek.

Gizli saklı öpüşmek, el ele tutuşmak, kaçamak bakışlar atmak.

Sonra oranın tek diskosu olan saçma yerde, ilerleyen saatlerde yavaş bir şeyler çalsın da şu oğlanla azıcık dans edip, yaklaşalım diye Dj'e yalvaran gözlerle bakmak.

Sabah, mis gibi demlenmiş çay kokusuyla güzel bir kahvaltıya uyanmak. Evi otel gibi kullanıyorsun diye söylenen anneni duymazdan gelip, pul biberli naneli çökelek peynirini, dolmalık biberin içinde doldurup, tabağa yumulmak.

Komşu teyzelerin sabah kahvesine gelmesiyle birlikte koşarak evden kaçmak.

Erken geldim, kimse yoktur şimdi diye hayıflanırken tam plajın girişinde, yıllar geçse de; kaldığın yerden devam ettiğin, en sevdiğin arkadaşına rastlamak. Bisikletlere atlayıp, karşılıklı duran ağaç dallarının daracık yolun üzerini kapattığı, tek bir arabanın bile geçmediği rüya yolda bisiklete binmek, bir gece öncenin kritiğini yapmak.

Akşam üzeri sırf en sevdiğin börekleri, kısırı yapıyor diye komşu teyzenin gününe gitmek, tıkınıp tıkınıp en sevimli kız halinle teyzeleri öpmek ve akşam üzeri bisiklet sefasına katılmak üzere evden yine koşar adım uzaklaşmak.

Eylül geldiğinde, herkes birer birer giderken ve senin de gidişin yaklaşmışken; her gidene bir şeyler yazmak, komik resimler çizip, eline sevgi dolu notlar tutuşturmak.

Ve o yaz dinlediğin şarkıları, yeniden duyduğunda yaşın 38 de olsa; aynı duyguları hissetmek, içinden gülümsemek.

Aynı gün doğduğumuz arkadaşıma...

Müzik- O zamanlardan

Hayat bilgisi

2011-06-03T21:29:00.002+03:00

Yürürken kahkahalarla gülen gençlere yaklaştı, 70'lerinde bir amca ve "gülün tatlılar, gülmek bu hayatta her hastalığın ilacı, hep gülün!" dedi. O anda amcaya da çocuklara da sarılasım geldi ama en çok amcaya. Yıllar ona bunu öğretmişti demek, ya çok fazla güldü ya da gülemedi, tuttu kendini ve şimdi uygulayamadığını öğretiyordu.

Ben onun yaşına geldiğimde, genç bir insana ne akıl verirdim diye düşündüm. Bunun için şu anda yaptıklarım ve yapamadıklarımı bir potada eritip de konuşmam gerek, zor olsa da.

Genç insanlar,

Aklınızla değil kalbinizle karar verin her zaman. Akıl zaten çalışır ama kalpten korkar insan, kendi kalbini dinlemeye yanaşmaz, sevgiyi çok görür kendisine de başkalarına da. Sevin her şeyi, doğayı, insanları ama en çok kendinizi sevin. Kendinizi sevmeden, ne doğayı ne bir başkasını sevebilirsiniz.

Kendinize izin verin, içinizden geleni yapmak, aşkla dolmak, sarhoş olmak için.

Bir de gülmek her hastalığın ilacıdır, hep gülün!

Kopyacı değilim, feyz aldım eski kuşaktan. Ne var, Allah Allah?

Seçmece

2011-06-02T21:55:00.000+03:00

Önemli bir görüşme öncesi, görüşme odasına giren insanların yüzündeki şirin olma çabalı gülümseme çok fena ya. Üzülüyorum, bir insanın o saçma ifadeyi yüzüne oturtup en önemli görüşmeye o halde girecek kadar stresli olmasına.

Az önce bekleme odasındayken gördüm, suratsız suratsız oturuyordu, şimdi nooldu yavrruum, demedim tabii ama saçma işte. Gerginlikten, "yüzün gülsün mutlaka, pozitif ol, olumlu bir görüntü sergile" saçmalıklarının etkisinde, gülümsemesi yüzünde donmuş gibi duran insancağızların hali içler acısı.

Bu yüzden nefret ederim görüşmelerden. Çok sahtedir, mizansendir. Kendini birine bu şekilde beğendirmek zorunda kalmak üzücüdür, bir bakıma. İş hayatımda başkasının yaptığı işleri kendisi yapmış gibi, yapandan daha iyi anlatan nice sahtekar görmemden belki de. Ha o da bir başarı mıdır? Evet ama sahtekarlıktır, hırsızlıktır kanımca.

Bu durumda, çok istediği o terfi veya işi almak için kendini beğendirme amaçlı yapılan bu görüşmeler, balondur. İşi nasıl yapacağı konusunda adam gibi sorular da sorulmazsa külliyen yalandır, o mülakata harcanan vakit.

Çoğu kez de sorulmaz o sorular. Ne kadar istekli görünüyor, akıllı gibi davranıyor ona bakılır. Mübalağa değil, inanın bana bu işleri yapan bir sürü insan, soru sormayı bile bilmez adam gibi. Sorular zaten herkesin cevabını hazırladığı klişelerden öteye gitmezken, üzerine giydiği kıyafet, gülümsemesindeki cazibe, konuşurken nasıl davrandığı gibi yüzeysel işaretlere bakıp, karar verilir.

İşte bu yüzden sevmem, bu tarz görüşmeleri. Çok az görüşme kaliteli ve işe yöneliktir.

Ufacık tefecik içi dolu turşucukken

2011-06-02T01:07:00.002+03:00

Her yeni olayda, bütün antenler açık vaziyette hep yeni bir şeyler öğrendiğimiz zamandır, çocukluk. Durmaksızın sorular sorduğumuz, zamanla kaybettiğimiz merakı hep koruduğumuz, saf zamanlar.

Çocukluktan en çok aklımda kalan, herkese ve her şeye acıyan halim sanırım. Diğer çocukların yüklendiği ezik çocuğa, annesini kaybettiğini duyduğumda günlerce ağladığım Güzin'e, öğretmenin dövdüğü çocuklara, durmadan miyavlayan yavru kediye, hep acırdım. Üzülürdüm.

Neşeli bir çocuk değildim sanırım, daha çok hüzün ve endişe hakimdi duygularıma ya da ben anı olarak onları tutmuşum aklımda.

Salaklıklarım da vardı elbet, her çocukta olması gereken, kibar haliyle saflık diyebiliriz. Mesela gökyüzünde ince bir iz bırakan uçak çeşidinin sadece hava durumunu ölçen özel bir alet olduğunu sanırdım. Bunu bana biri böyle öğretmişti ve sonra gerçeği öğrendiğimde, onu saygıyla andım tahmin edersiniz ki.

Felaket takıntılıydım, her sabah aynı şeyleri tekrarlardım, sırf o gün güzel geçsin diye. Eşyaların yerini oynatırsa birisi, eski haline döndürene kadar kafayı yerdim.

Neşeli olmamama rağmen sokakta bütün kızların arkadaş olmak istedikleri şanslıydım. Hayatımın ilk ve son liderlik özelliklerini sanırım sokakta gösterdim ve bitti.

İlkokul öğretmenimden nefret ederdim ve her gün okula gitmemek için hasta taklidi yapardım, bazen gerçekten hasta olduğumda benden mutlusu olmazdı ama dönüp dolaşıp gittiğim yer, yine okul olurdu. Bu kısımda dejavu yaşıyorum diyebiliriz, okul ve iş benzerliğinden. Tek fark, artık ne hasta taklidi yapıyorum ne de hasta olunca seviniyorum, büyümek böyle bir şey olsa gerek.

Çok zayıftım ve yemek seçerdim. Günlerce bir şey yemesem de sevmediğim bir şeyi yiyeceğime aç kalırım daha iyi, derdim. Zavallı annem ne çekti benden, yazık.

Herkesin prenses diye sevdiği kibar, zarif bir şeydim. Annem hala nasıl bu hale geldiğime inanamıyor, aman iyi ki gelmişim, çok sıkıcıydım.

En sevdiğim yiyecek taze soğan ve peynirli maydanozlu sandviçti. Sadece bunlarla beslenebilirdim, evet.

Azıcık kısa boylu bir yetişkine denk gelsem; hemen yanına yanaşır, sinsice boyumu kıyaslardım onunla, kelle satan cüce adamcağız benden az çekmedi.

Arka bahçede birileri halı yıkarken yardım ediyoruz diye bütün gün üzerinde tepiştiğimiz halılardan huzurunuzda özür dilerim ama çok zevkliydi be.

Yokluk zamanında, bir tanıdığa ısmarladığımız ve asla gelmeyen İspanyol barbie bebek travmamı sanırım hala atlatamadım, acı bir hayal kırıklığıydı.

Arka bahçede, toprağa patates gömüp, pişirdiğimizde, yediğim en güzel şey herhalde bu, diye düşünürdüm.

Benden on yıl sonra doğan kardeşimi kıskanmadığımı iddia etsem de maymun taklidi yapıp, anne ne çirkin şey doğurmuşsun, buna benziyor, hiç bana benzemiyor diyen hain de benim, ne var?

Ben küçükken diye başlayan bu cümleler daha uzaar gider, 1iyok mu sordu, ben anlattım.

Görsel: vladstudio.com

Kop kop kopp-tummm!

2011-05-31T22:56:00.000+03:00

Nereye gidersem ne yaparsam yapayım, İstanbul'u seviyorum işte. Söylensem de zırlasam da bakmayın bana, bu şehre dönmenin tadı başka. Ayrıca yazmayı da çok özledim. Aklıma bir sürü şey geldi, klavyemden uzaktayken ve not almadığım için şu anda hiçbiri yok. Zamana bırakıyorum, bir olayla veya görüntüyle tetiklenip, gelirler bana geri, biliyorum.

Çok yumuşağım bu aralar. Yani duygusalım anlamında. Kalbim aşkla doluyor, seviyorum gördüğüm her şeyi, öpmek istiyorum hatta. En son sahilde Allah bağışlasın bir kadın ve adam gördüm, nereden gelmişler, uzaydan mı bilemedim, o derece güzeller. Tutamadım kendimi önce adamı sonra kadını öpüverdim. Hoop ne yapıyorsun demelerine kalmadan, kaçtım öpücükten sonra.

Arkamda bir kaç garson ile kısa bir tur attık sahilde. Yakalandım tabii, günde 25 dakika yürümeye alışmış, onu da azıcık hızlandırınca tık nefes kalan, hımbıl halimle taşların üzerinde kiminle aşık atacağımı sanıyorsunuz? Kimseyle. Yürümeyi yeni öğrenmiş, bit kadar bebe bile galeyana gelmiş, peşime düşüp, bacağımı tutmaya çalışırken anladım ki yolun sonuna gelmişim.

Neyse, kollarımın altından yakalanmış, ayaklarım yerden kesilmiş halde güzellerin karşısına bıraktılar beni, köpek yavrusu gibi. Ulan içimden bir öpücük daha gelmez mi kan ter içinde, bileğim burkulmuş karşılarında dururken?

Bir daha mı geleceğim dünyaya diye Allah ne verdiyse atılıyordum ki üstlerine, garsonlar yakaladılar yine koltuk altlarımdan, höst noluyorsun diye. Neyse, öyle bakıyoruz birbirimize ve bende başlamış olan hareketlenme durmak bilmiyor, yarım ağız özür diledim, pek güzel geldiniz gözüme, ben güzel şeyleri severim, öperim, nah bakın şu taşı beğendim şu anda, onu da öpüyorum diye az önce öküzden hallice bir adamın, denizde biriktirdiği balgamını püskürttüğü taşı öptüm, korkumdan.

İyice salaklaştı herkes ve ben elimde taş, dudağımda balgamdan kalma bir ıslaklıkla öyle kalakaldım. İğrenç bir deneyimdi, evet.

Tatil de böyle geçti işte.

Yok be, yalan söyledim, öper miyim balgamlı taşı hiç? Taş gibi ama tanımadığım insanları da öpmem ayrıca.

Onlar beni öpsün, hıh!

Nereye Böyle?

2011-05-27T23:59:00.000+03:00

Hani, üç sene sonra bunun hiçbir önemi olmayacak ya?

Olmayacak Aslı, boşver gitsin be.

Üç seneye kalmaz unutursun hatta, dersini aldın, uzatma ama hala kalbim bile farklı çarpıyor, bütün gün devam eden çarpıntı da yordu.

Böyle zamanlarda, sadece ağustos böceği ve kuş seslerinin arasında ağaçların altında kamufle olmak istiyorum. Öyle kamufle olayım ki karıncalar bile hissetmesin beni, rahatsız etmesinler.

Başımı kaldırdığımda gökyüzünü göremeyecek kadar sık ağaçların arasında, yine de aradan sızabilen güneşle ısınayım. Huzurdan başka duygu istemiyorum, mutluluk bile olmasın. Sadece huzur. Denizin dibine girdiğinizde bir anda dünyadaki her şey durmuş ve başka bir alemde farklı bir hayatın içinde gibi hissedersiniz ya, işte öyle olsun.

Yarın öğleden sonra buna benzer bir yerde olacağım, hayal kurarken, denize, ağaca kavuşacağım. Ama biliyorum ki kendimi tatile bu halimle götürürsem; ağaç, deniz falan hiçbir şey yapamayacaklar benim için.

Hadi Aslı, geçti, tamam.

Duvarların dili var

2011-05-26T14:34:00.000+03:00

Uzun zamandır hep aynı şeyleri yapıyorlar. İşe gidip gelmeler ve akşam televizyon, kitap, sohbet derken günlerin tekrarlardan öteye geçemeden, ellerinden kaçtığını fark etmeden, benimle kalıyorlar. Bazen huysuzluk yapıyorum, rengimi karartıyorum, belki beni öyle görmek onları rahatsız eder ve çıkarlar dışarı, farklı şeyler görürler diye. Ama hayır, benim huysuzluklarımı tedavi edip yine oturuyorlar benimle, her akşam, her gün.

Kavga etmiyorlar en azından diye yaşlı ve çok görmüş bir ihtiyar olarak seviniyorum. Daha öncekiler çok kavga ederlerdi. Sevgisizlikten birbirlerine en acıtıcı kelimelerle işkence ederlerdi. Küçük kızlarını hep odasında, başını ellerinin arasına almış, ağlarken görürdüm, kıyamazdım o miniğe. Ama hayat böyleydi ve onun şu anda yapabileceği bir şey yoktu. Sakinleştirmeye çalışırdım onu, sırtını verdiği yeri ısıtıp, kendimce şefkatle dokunurdum ona.

Çok insan gördüm, bekar olanı, ailesiyle yaşayanı, aralarında kim en mutlusuydu diye sorarsanız; çok düşünmeden cevap verebilirim. Çok yaşlı bir kadın vardı, hastaydı, yalnızdı. Bütün gün camın önünde otururdu ve kah kitap okur kah televizyon izler ama en çok da sokaktaki insanların hayatını yaşardı.

Kedilerin oynaşmasına gülümserken yüzü gençleşirdi. Her sabah apartmanın önünde buluşan liseli sevgilileri izlerken, onların aşkıyla kendisine dokunur, yanakları pembeleşirdi. Onların ayrıldığını anladığında aşk acısı çekerdi, onların üzüntüsünü sahiplenirdi.

Ama ne olursa olsun, onda diğerlerinde olmayan tek şey, hayatı anlamlı bulmasıydı. Kendisinin içinde olmadığı hikayelerde, oyuncuların yerine hislenip, onlarla duygu paylaşarak aslında yeniden yeniden yaşamasıydı. Böylece sadece bir ömür değildi onun yaşadığı, çevresinde gördüğü, tanık olduğu tüm hayatları yaşıyordu aslında. Çünkü hayatı seviyordu, acıları da mutluluklar ve sürprizler gibi kabullenerek, gözleri yaşla dolsa da kalbinde hissederek yaşıyordu.

İnsan ne için hayata geliyor?

Hep pembe düş bulutlarının arasında gülümsemek için mi ya da kara bulutların arasında kaybolmak için mi, gözyaşları arasında?

İkisi de olmadığına göre hayatın sırrını bulabilirseniz ki gözünüzün önünde, ne mutlu size...

Benim için hava hoş!

İlham perisi bir

İlham perisi iki

ve şu klip

Vahşi Fantezilerim

2011-05-25T19:31:00.001+03:00

Ya birisini her düşündüğünde nasıl aynı şiddette sinirlenebilir insan ve bu kaç sene devam edebilir? Kurtulmak istiyorum. Şu ara sürekli düşümde Kurtuluş Savaşları kazanıyorum. Uyanıyorum ve kurtuluş falan yok, aksine aynı tas aynı hamam.

Ayinesi iştir kişinin lafa bakılmaz sözünü sevmiyorum. İş falan yapmak istemiyorum, laflarıma baksınlar biraz.

Ayrıca her fotoğrafta aynı şekilde sahte sahte gülümseyen insanlardan da haz etmiyorum.

Ben konuşurken karşımda güneş gözlüğü ile oturanlara müdahale etmek istiyorum, gözleri görmeden cümle kuramıyorum.

Önceden on farklı alternatifi düşünüp, kırk sekiz tane plan yapan insanları sevmiyorum. Planlarına göre hareket etmediğimde suratları asılınca, o suratı dağıtasım geliyor.

En sevdiğim şarkıyı dinlerken bet sesleriyle şarkıya eşlik edenleri dövmek istiyorum. Hele bir de ıslık çalarlarsa kafa göz dalmak istiyorum.

Lafı evirip çevirip, içlerini açık etmeyen insanları narkozsuz ameliyat etmek istiyorum.

Sitem eden insanları toplayıp, sıra sıra ipe dizmek istiyorum.

Dağın haberi bile yokken ona küsen tavşanları kovalamak istiyorum.

Ama en çok da şu keçilerimi kovalamak istiyorum.

Neyse şarkı dinliyorum, havam yerine gelmeye başladı, ellemeyin.

Yoldan çıkmak lazım

2011-05-24T09:59:00.000+03:00

Hayatın anlamını, herkesin gittiği okullara gidip, herkesin çalıştığı yerlerde çalışıp, hafta içi iş arkadaşlarımızın bahsettiği yerlerde geçirip, yaşamak sanıyoruz ya, çok üzülüyorum.

Basmakalıp eğitim sistemi, evde ona benzer kalıplarda ahlak, davranış setleri, alınan oyuncaklar, gelecek planları... O en sevdiğimiz, canımızdan çok değer verdiğimiz çocuklarımızı da kendi köleliğimizin içine hapsediyoruz, farkında mısınız?

Sonra plazanın alt katında kahvaltı masasında, kendinden ve hayatından mutsuz insanlar durmadan söylenip işe gelip, hiçbir şeyi değiştirmeden yaşamaya devam ediyorlar. Değiştiremezler ki...

Hayal güçleri bununla sınırlı. Okulda bunu öğrendiler, evde aileleri onlar bu hayatı yaşasın diye borç harç içinde bir hayat sürdüler. Bu dünyanın dışında nasıl bir dünya var, bilmiyorlar, hayal bile edemiyorlar.

Başarı kavramları, kurumsal bir yere girip çalışmak, kendisine benzer iş arkadaşlarıyla gün geçirmek, bir kaç eğitim alıp, uzmanlaşmak, asla kurtulamayacağı bir hayatın kölesi olmak. Bu arada herkesin gittiği okullar falan derken, Türkiye'de yaşayan insanların küçük bir kısmının yaşamaya gücünün yettiği bir hayattan bahsediyorum ve anne babaların, maaşlarının büyük kısmını okul parasına yatırdıkları bir eğitimden. Yani, bu söylenen insanlar bir çok kişiye göre çok şanslılar, nereden baktığınıza bağlı olarak.

Hep düşündüm, Can doğduğunda gidelim küçük bir yere ve orada yaşayalım, O da esir olmasın bizim olduğumuz klişelere, diye. Ama her gün şikayet ettiğim bu hayatın konforlu kısımlarını bırakmayı göze alamayıp, risklerinden korkup, artık çıkılması çok zor olan düzenin içinde kaldım. Eğer eşim de benim gibi düşünseydi, gerçekten yapma ihtimalim çok yüksekti, öyle geliyor. Belki de o ısrarla istese ben korkup, onu vazgeçirecektim.

Tutkuyla bağlandığın bir iş, merak, inanç, bilmiyorum ama insanı hayata bağlaması gereken bu aslında. Her insanın kendisini yaşaması, ifade etmesi için böyle bir şeye ihtiyacı var.

Güneş tutulmasını izlemek için dünyaayı dolaşmak, durmadan bu konuyla ilgili bilgi toplamak. Farklı kültürler tanımak için bir sürü ülke gezmek, yardım etmek için kendini seferber etmek ve tüm kaynağını yardım etmek istediği insanlara, hayvanlara aktarmak.

Gerçek olan budur. İnsanın ne istediğini, ölürken içinin rahat gitmesi için hayatını nasıl geçirmesi gerektiğini önceden fark edebilmesidir.

Yoksa çoğunluğa uyup, kalıplar içinde yaşamak, birbirinden bu kadar farklı insana nasıl iyi geliyor olabilir ki?

Para, ev, araba, telefon, tatil dışında gerçekten ruhumuza kattığı ne? Tamamen maddesel ihtiyaçlar bunlar ve biz bu maddelerin peşinde ömrümüzü geçirmeye dünden razı olduğumuz gibi, bizden sonra gelenleri de buna hazırlıyoruz.

Fenerbahçe kutlamaları sırasında düşündüm, ulan hayat elimizden gidiyor kalkın yürüyelim sokakta desem, yanımda bir kişiyi bulamam. Oysa herkes nasıl da birdi, sokaktaydı, Fenevli olmalarına rağmen hayran hayran izledim, insanların o ihtiraslı, neşeli hallerini. Acaba futbol veya tuttukları takım dışında başka neye böyle tutkulular dedim, içimden.

Onun için herkes mutsuz, hafta sonunu bekliyor, tatil için gün sayıyor.
Bu hayat bize rutini devam ettirmekten başka ne sağlıyor?

Müzik: Hooverphonic

Şeker olsam...

2011-05-23T12:42:00.000+03:00

Elimde bir şeker sepeti olsa; sevdiğim ve değer verdiğim insanlar için sepetten o an, en sevecekleri şekerlemeyi çıkarıp versem. Onlar gülümsese, gözlerine yansıyan gülümsemeyi görünce benim de içim gülümsese.

O sepetin içindeki şekerim ben. Benden bağımsız, çok mutluyken aniden sevdiğinin üzüntüsüyle tadı buruklaşan, mutsuzsa; karşısındakinin sevinciyle yeniden tatlanan bir şeker.

Benim düşüncelerimi, hissettiklerimi bir kenara atıp, bambaşka duygularla dolma kapasitesi çok yüksek, benden bağımsız bir sistem var içimde. Adı kalp.
Kalbimi kontrol etme şansım yok. Akıl kontrol edilir, davranışlar kontrol edilir ama kalp edilemez.

Bir şeye çok sinirlenirsin ve içinden gelen duyguyu durduramazsın. Sadece sonrasında göstereceğin tepki, davranışlar, aklın devreye girmesiyle bazen değişir bazen aynı kalır ama son söz akıldadır artık.

İnsanları kalplerinden geldiği gibi davranmaktan alıkoyan da bu kontrolsüzlük hissi, sanırım. Kimse kontrolsüz olma riskini almak istemiyor ve aldığı kısıtlı zamanlarda bile direksiyonu kalbe vermekten içten içe, ölesiye korkuyor.

Mesela çok tanımadığım ama o an iyi hislerle dolu olduğum birisine durup dururken sarılsam; sarıldığım kişi dahil, herkes farklı bir şey düşünür, hisseder.
Oysa o anda "şeker" olmuşumdur ve kendimi sunuyorumdur, en yalın halimle.

Her gün kafamdan geçen yüzlerce düşünce içinde, bana o kucaklama anını yaşatacak veya beni durduracak olan şey; kendime ne kadar değer verdiğim.
Aslında özetle şu sorudur:
İçimden gelen mi değerli yoksa başkalarına nasıl görüneceğim mi?

Ömrüm, bu iki seçeneği tartmakla geçiyor.
Oysa ben sadece şeker olmak istiyorum.

Uçuş mode on ama sonra off offfffff offfffffff

2011-05-23T00:19:00.001+03:00

Bastırılan tüm duygular, insanın canına okuyor. Ofluyorsun, pofluyorsun, aptal aptal bakıyorsun etrafa.

Ama bir delik bulup da sızdırmaya başladığında arkası geliyor ve sonra müthiş bir hafifleme hissi.

Yaşanmadan kalan her şey yük insanın omzunda, kalbinde ama hayat ve dayatmaları bu yükü omzuna yüklemeye çok istekli, her zaman. Kontrol mekanizmaları, öğrenilmiş çaresizlikler, sana arkadaş gibi davranıp, çelme takıyorlar her koşmaya yeltendiğinde. Hatta yürümene bile izin vermiyorlar.

Gözünü ve kulağını kapatıp, çelmelere yenilmezsen ne oluyor, işte ben orasını bilmiyorum. Bilsem seve seve söylerdim, herkese yapması için salık verirdim. Üzgünüm bilmiyorum. Kaçak noktalardan dumanı sızdırıyorum ama asıl duman üreten benimle birlikte kalmaya devam ediyor.

Şu anda sızdırmış Aslı ile beraber olduğum için sabahtan beri neşeli şarkılar dinliyor, herkese laf yetiştiriyorum, enerji topağıyım Maaşallah. Akşama plan yaptım, eğlence de katılırsa bu çorbaya, tadından yenmez, size diyeyim.

...................................

Bu yazıya dün başlamış ve aniden evden çıkmam nedeniyle yarım bırakmıştım.

Şimdi, en sonunda gece ve gündüz iki günü sokaklarda geçirmiş ve yorulmuş halimle yazıyı nasıl devam ettiririm, bilmez durumdayım.

An geliyor, o biriktirdiklerimi püsküresim geliyor dışarı ya da onların peşinden gidesim, sonra başka bir anda iyi ki gitmemişim diyorum. Sonra yine yeniden aynı duygular ve düşünceler tekrar yaşanıyor.

İşte ben buyum. Bir ileri, bir geri, bazen ilerilerle geriler birbirini götürmüş, olduğu yerde kalan ve bakan.

Uçuş modunda değilim, yazıya başladığım 32 saat önceki gibi. Daha durgunum şu anda. Sızdırmadan mı tamamen sızdırmamış olmaktan mı bilemem.

Bayılıyorum bu dengesizliğime.

Şaka be, bayılmıyorum tabii ki. Yoruluyorum daha çok.